სასულიერო წიგნების კითხვის აუცილებლობა

ძველ დროში დიდი სულიერების მქონე ადამიანებს არ ესაჭიროებოდათ სასულიერო წიგნების კითხვა. ბევრი პატრისტიკული წიგნის კითხვის დიდი აუცილებლობა არც ჰქონდათ, რადგან ისინი განუწყვეტლივ ღმერთზე ფიქრობდნენ. რასაც ხედავდნენ, ყველაფერი მათთვის კიდევ ერთი შესაძლებლობა იყო განსჯისა და რაიმე უცხოს შეცნობისა. მთელი სამყარო მათთვის უნივერსიტეტი იყო. რასაც მზერას მიაპყრობდნენ, ყველაფერში განსჯის საგანს ხედავდნენ; ზოგჯერ ეს ღვთის განგებულება იყო, ზოგჯერ მისი სიბრძნე, ღვთის სამსჯავრო, სწავლება და ა. შ. სულიერი თვალით უხილავს ხედავდნენ. ყველაფერ ამაზე ფიქრი კი მათ გულებს სულიერი ცოდნით აღავსებდა.

ჩვენ, თანამედროვე ადამიანებს იმის გამო, რომ სულიერი თვალი ახელილი არ გვაქვს, არ გაგვაჩნია უნარი, მუდამ სულიერი განსჯით იყოს ჩვენი გონება მოცული და რომც დავინახოთ რაიმე, სასულიერო წიგნები გვჭირდება, რომ ღვთაებრივი შევიცნოთ.