როგორც კრუხი აგროვებს წიწილებს თავისი ფრთების ქვეშ

უფალმა ყველა ჩვენგანს მოუხმო: ზოგს ბავშვობიდან, ზოგს – შუა ხნის ასაკში, სხვებს – სიბერეში. როგორც კრუხი აგროვებს წიწილებს თავისი ფრთების ქვეშ, სახიერმა ჩვენ ყველა შეგვიწყნარა, რომ ღვთიური სასუფევლის თანაზიარნი გავეხადეთ. არც წყლული შეეზიზღა, არც ჭრილობები, არც ჩვენი სულების ნიშან-თვისებების სიმახინჯე, არამედ მამასავით მიგვიღო, დედასავით რძით გამოგვზარდა, უანგარო ექიმივით განგვკურნა, თითოეულ ჩვენგანს ცოდვების დიდი ვალი შეგვინდო და ძეობის, მადლის პირველი სამოსელი შეგვმოსა. ასე რომ, უსაზღვრო სიყვარული და თაყვანისცემა გვმართებს. გულში სიყვარული უნდა სუფევდეს, როგორც ღვთაებრივი ტრფიალების მდინარეების აღმომაცენებელი ცხოველი წყარო. ძველ ისრაელს კი არ უნდა დავემსგავსოთ, რომელიც მხოლოდ ბაგეებით სცემდა თაყვანს, გული კი შორს ჰქონდა უფლისგან, არამედ მოგიზგიზე ცეცხლივით გავხდეთ, რომელიც ამბობს: „მოვედ მამისა მიმართ“.