ამბავი მღვდელზე, რომელიც ხშირად თვრებოდა

მოგითხრობ ერთი ეპისკოპოსის ხილვის შესახებ. როცა წლების წინ ერთად ვწირავდით, მან თვითონ მიამბო ერთ მღვდელზე, რომელსაც სასმელმა სძლია და ხშირად თვრებოდა. ასე გრძელდებოდა წლების მანძილზე. სხვა მხრივ ის პატიოსანი და კრძალული იყო. ერთ დღეს, ჩვეულებისამებრ, დალია, დათვრა და სანამ კარგად გამოფხიზლდებოდა, წავიდა და წირვა დააყენა. ღვთის დაშვებით, უფლის ხორცი და სისხლი ხელიდან გაუვარდა! საბრალო შიშისგან გაიყინა. ის იმ დიდ ეპიტიმიაზე ფიქრობდა, ეპისკოპოსი რომ მისცემდა.

აღსარების შემდეგ ეპისკოპოსმა უთხრა: „წადი, შეგატყობინებ, როდის მოხვიდე და ეპიტიმიას მოგცემ“. მარტო დარჩენილმა ეპისკოპოსმა ფიქრისა და განსჯის შემდეგ აიღო კალამი, რომ მისი მღვდელმსახურებისგან დაყენების განჩინება დაეწერა. ამ დროს მის თვალწინ ფილმის კადრებივით გაიარა უამრავმა ხალხმა, ყველანაირი სახის, ასაკისა და საზოგადოებრივი ფენის ადამიანმა. ამ ხილვისგან ეპისკოპოსი გაოგნდა, მაგრამ ამავე დროს შიშმაც მოიცვა. ყველა ერთხმად ეუბნებოდა: „თქვენო ყოვლადუსამღვდელოესობავ, არ დასაჯოთ მღვდელი, ნუ დააყენებთ მას მღვდელმსახურებისგან“. ამის შემდეგ ისინი ნელ-ნელა გაუჩინარდნენ.

ეპისკოპოსმა თავისთან იხმო მღვდელი. საბრალო შეშინებული იყო და ფიქრობდა, რომ მღვდელმსახურებისგან დააყენებდნენ. ეპისკოპოსი ეუბნება: „მითხარი, წირვაზე ბევრ სახელს იხსენებ?" მღვდელი პასუხობს: „კვეთას დიდხანს აღვასრულებ, მეუფეო და ყველას ვიხსენებ – მეფეებიდან, იმპერატორებიდან დაწყებული უკანასკნელ მათხოვრამდე“. მაშინ ეპისკოპოსი ეუბნება: „კარგი, წადი, წირვაზე რაც შეგიძლია მეტი მოიხსენე და გაფრთხილდი, რომ აღარ დათვრე. ღმერთმა შეგინდოს“. შემდეგ კი, ღვთის შეწევნით, მღვდელიც გათავისუფლდა მემთვრალეობის ვნებისგან.