ამ ფიქრში გართული ღმერთმა ძირს დასცა!

მწუხარების გადატანა რომ არ გვიხდებოდეს, ლუციფერის ბედს გავიზიარებდით; რადგან დიდებისა და განსვენების სიმაღლეზე ყოფნისას მან დაივიწყა ღვთის დიდებულება, საკუთარი თავის უმნიშვნელობა და უძლურება. „დავდგა საყდარი ჩემი... ზედა ღრუბელთა და ვიყო მსგავს მაღლისა" (ეს. 14, 13-14) – ამ ფიქრში გართული ღმერთმა ძირს დასცა. ბრწყინვალე ნათლის ანგელოზი დემონად, სატანად, ეშმაკად იქცა, ღვთის ქმნილებათა შორის უსაძაგლესი გახდა. არა ბუნებით, რადგან უფლის მიერ შექმნილი ყველაფერი ძალიან კარგი იყო, არამედ თავისი არჩევანით – ყოფილიყო მზაკვარი და მეამბოხე!