არაეკლესიურს ჰგონია, რომ არაფერი აქვს მისანანიებელი

სამწუხაროდ, თუნდაც მორწმუნე, მაგრამ არაეკლესიური ადამიანების უმრავლესობასაც თავდაპირველად ჰგონია, რომ მათ, თითქოს, ცოდვა არა აქვთ, რომ კარგი თვისებებისანი არიან და არაფერი აქვთ სააღსარებო და მოსანანიებელი; მაშინ, როდესაც, მართლაც, წმინდად მცხოვრებნი გულწრფელად მიიჩნევენ, რომ უღირსნი არიან და მათზე ცოდვილი სხვა არავინაა.

- ასე რატომ ხდება?

- შეგახსენებთ აბბა დოროთეს საუბარს ქალაქ ღაზას ერთ წარჩინებულ და ფრიად გავლენიან მოქალაქესთან:

- როგორად მიგაჩნია შენი თავი ამ ქალაქში? - ჰკითხა მას წმინდანმა.

- ფაქტია, ყველა მიცნობს და მაფასებს, - იყო პასუხი.

- თუ კესარიაში წახვალ, იქ როგორად მიიჩნევ შენს თავს?

- იქაურ დიდებულთა შორის უმცირესად.

- ანტიოქიაში თუ იქნებოდი?

- ჩვეულებრივ მოქალაქედ.

- და თუ კონსტანტინეპოლში მეფის კარზე მოხვდებოდი?

- გლახაკად და არაფრისმქონედ.

ასე არის ნებისმიერი ადამიანიც, - უთხრა აბბა დოროთემ, - რაც უფრო უახლოვდება ღმერთს, მით მეტად ხედავს თავის არარაობას და უღირსობას.

ხოლო ვინც მისგან შორს არის, თავისი ცხოვრებით თავმომწონეობს.