მაცხოვარმა მთვლემარე კაცობრიობა გამოაფხიზლა მსგავსად იმისა, მძინარეს რომ გამოაფხიზლებენ მძიმე და უაზრო ძილისგან. ამ გამოფხიზლებამ ყველა გაახარა, უფრო მეტად განიზარეს, როცა გააცნობიერეს სახარებისეული ჭეშმარიტება და ირწმუნეს, რომ ღვთის შვილები არიან და არა უტყვი ბუნების.
ორი საპირისპირო სულის გავლენა, ღვთაებრივისა და დემონურის, ყველაზე ნათლად ადამიანზე აისახება. ადამიანი ერთისა და მეორის კულმინაციაა. ჰეროდია და იოანე - აი, ადამიანური ბუნების ორი უკიდურესობა.
განიარაღებულ მტერს ნუ მოკლავ. ტყვეობაში მყოფი შემოსე და დააპურე. მშობლების ცოდვას შვილებს ნუ მოჰკითხავ. რწმენის შეცვლას ნუ აიძულებ. როცა ჯარისკაცი მწყობრში არ დგას, მის თავისუფლებას ნუ შეზღუდავ. ქალის პატიოსნებას ნუ შეურაცხყოფ - ეს არის სამხედრო მორალი ჭეშმარიტი ადამიანისა და ქრისტიანი მხედართმთავრისა.
ვიდრე ადამიანი ღმერთს გონებით გამოიძიებს, იგი ვერ გაუმკლავდება დემონებს, მუდამ რომ დასცინიან ამაოდ ბრძნობას. მაგრამ საკმარისია ადამიანი ლოცვასა და მარხვას შეუდგეს, რომ იმავე დემონებს შიში შეიპყრობს. თუ ადამიანი ღმერთს გულწრფელი ლოცვით მიმართავს და მოთმინებითა და სასოებით თავშეკავების ღვაწლს მიეცემა, შეშფოთებული დემონები მას უმალ განეშორებიან.
ყველაზე უღირსი ადამიანიც კი ღმერთს ცხოვრებაში სამჯერ გაიხსენებს - როდესაც ხედავს მართალ ადამიანს, რომელიც მისი მიზეზით იტანჯება, როდესაც სხვისი მიზეზით თავად იტანჯება და როდესაც აღსასრულის ჟამი მოაწევს.
ღმერთს ადამიანი პრიმიტიული და მონოტონური არსებობისთვის არ შეუქმნია. მხოლოდ მიწის დამუშავება და მესაქონლეობა არ განუჩინა მას, უფალს ადამიანის სულიერი სრულყოფა ესათნოება.