წმ. ეპისკოპოსი გაბრიელი (ქიქოძე) - ციტატები, გამონათქვამები

წმ. ეპისკოპოსი გაბრიელი (ქიქოძე) - ციტატები, გამონათქვამები წმ. ეპისკოპოსი გაბრიელი (ქიქოძე) |

ციტატები, ამონარიდები, გამონათქვამები

მართლმადიდებელნო ძმანო ქრისტიანენო, საქმე იგი, რომელსა თქვენ აწ შედგომილ ხართ, არის ერთობ დიდი და მძიმე; გლოცავ თქვენ, ძმანო საყვარელნო, რამეთუ არა მცონარებითა, ანუ მოწყინებულითა გულითა ასრულებდეთ მას, არამედ ყოვლითა გულსმოდგინებითა. თქვენ განმზადებულ ხართ ზიარებისათვის; ერთ წამსაც ნუ დაივიწყებთ, რომ ზიარება არის წყარო ცხოვნებისა მხოლოდ ღირსებით მომზადებულთათვის; ხოლო უღირსთა და უდებთათვის იგი გარდაიქცევა ცეცხლად სასჯელისა მართლმადიდებელნო ძმანო ქრისტიანენო, საქმე

როდესაც შენ არ სწუხარ, არამედ ადვილად შეუნდობ შენ თავს ცოდვასა, ეს იმას ნიშნავს, რომ შენ არ აპირობ ცოდვის დატევებას, არამედ მზათ ხარ კიდევ ყოველთვის აღასრულო იგი. ამ სახით შენ მიეჩვევი ცოდვას; ცოდვა გარდაიქცევა შენში მეორე ბუნებად, და ამისა მერმე მონანება არა თუ გაგიჭირდება, სრულიად შეუძლებელი იქმნება შენთვის. როდესაც შენ არ სწუხარ, არამედ ადვილად შეუნდობ

ცოდვას ადვილად ნუ უყურებ; რაც გინდა მცირე იყოს ცოდვა, ხომ უმეტესად უნდა შეგაწუხებდეს, მაგრამ მცირე ცოდვისათვისაც უდები ნუ ხარ. მართალია, ღმერთი მოწყალეა, მან იცის ჩვენი ბუნების უსუსურობა, იგი მოგვიტევებს ჩვენ ცოდვას, მაგრამ როდის? რა პირობით? მაშინ და იმ პირობით, თუ ნახავს, რომ კაცი ნანობს, ესე იგი სწუხს, გრძნობს თვის სიცოდვეს; და თუ ნახა, რომ ჩვენ არარათ ვაგდებთ ჩვენ ცოდვას, თუ ჩვენვე მოუტევებთ ჩვენს თავს ცოდვათა, მაშინ იგი აღარ მოგიტევებს. ცოდვას ადვილად ნუ უყურებ; რაც გინდა მცირე

„ნუ იტყვი, ვსცოდე, რა იქმნას ჩემდა?“ ამ სიტყვებში შესანიშნავი ჰაზრი არის, რომელზედაც ღირს მივაქციოთ საკუთარი ყურადღება. „რა არის, რომ ვსცოდო? უცოდველი ვინ არის? გარნა ღმერთმან არ იცის ჩვენი სისუსტე? ღმერთი მოწყალეა და მოგვიტევებს“ – ამ სახით მრავალნი პირნი თავის თავს შეუნდობენ და გაუადვილებენ ცოდვას. ეს დიდი შეცთომა არის, ძმანო! ნუ იტყვი, ვსცოდე, რა იქმნას ჩემდა? ამ

დიდად აშავებენ მრავალნი ქრისტიანენი, როდესაც იგინი აგვიანებენ, გადასდებენ მონანებასა და მომზადებას ზიარებისათვის; თვით უმცირესი მიზეზი მოუშლის ზოგიერთთა ამ განზრახვას: ცუდი ტაროსი (ამინდი) არისო, ავათ ვარო, არა მცალიან ახლაო, მომავალ კვირას დავიწყებო. რა იცი, მაშინ კარგი ტაროსი იქმნება, თუ არა, კარგათ იმქნები თუ არა? ისარგებლე, ვიდრემდის დრო გაქვს, ნუ ხარ უდები, ნუ დაუმატებ ცოდვას ცოდვასა ზედა. დიდად აშავებენ მრავალნი ქრისტიანენი, როდესაც

„ნუ იტყვი, ვცოდე, რა იქმნას ჩემდა, რამეთუ უფალი სულგრძელ არს; განწმენდისათვის ნუ იქმნები უშიშ შეძინებად ცოდვასა ზედა“ – ამ სიტყვებში ბრძენი, გამოცდილი ისუ გაგვაფრთხილებს ჩვენ, რათა არ ვიყვნეთ უდები და მცონარე ცოდვათა მონანებასა შინა; ნუ იტყვითო, რა დამემართება, რომ ვსცოდო; უფალი სულგრძელ არს. ნუ იმქნები უშიშარი ცოდვის განწმენდისათვის, ნუ დაუმატებ ცოდვას ცოდვასა ზედა. ნუ იტყვი, ვცოდე, რა იქმნას ჩემდა, რამეთუ

„ნუ აჰყვები კაცსა ცოდვის მოქმედებად“ (ის. ზირ. 4.3), ესე იგი ნუ დაუჯერებ კაცსა ცოდვის მოქმედებად. ეს დარიგება ვისაც ახსოვს, ის მრავალთა ცოდვათგან იხსნის თავის სულს, მისთვის, რომელ ყოველი კაცი მრავალ ცოდვაში ჩავარდება სხვის მიხედვით და სხვის აყოლით; მაგალითი წარიტაცებს კაცს. ბოროტი კაცი ხშირად აცთუნებს და აიყოლიებს კაცსა სუსტსა. ნუ აჰყვები კაცსა ცოდვის მოქმედებად (ის. ზირ.

„ნუ გრცხვენინ და ნუ გეშინინ აღსარებად ცოდვასა თქვენსა, და ნუ აჰყვები კაცსა ცოდვის მოქმედებად“ (ის. ზირ. 4.3). ისუ ზირაქი გვეტყვის, რომ აღსარებად ცოდვათა კაცს არ უნდა ეშინოდეს, არცა რცხვენოდეს. გამიგონია მე, განსაცვიფერბლად ჩემდა, რომელ ჩვენ ქვეყანაში ზოგიერთთა ქრისტიანთა სცხვენიათ ანუ ეშინიათ აღსარება ცოდვათა. სნეულმა კაცმა ექიმს რომ არ უთხრას რა სტკივა, – აბა მოსძულებია მას სიცოცხლე და სიკვდილი სდომებია. თუ ეს კაცი ემზადება, ლოცულობს, ღმერთს შენდობას ჰსთხოვს, როგორღა უნდა დაუმალოს მან მოძღვარს ცოდვა თვისი. რაღა დროს სირცხვილია მაშინ. სირცხვილი და შიში მაშინ უნდა ჰქონოდა, როდესაც ცოდვას იქმოდა და არა მაშინ, როდესაც აღსარებად მიდის. ნუ გრცხვენინ და გეშინინ აღსარებად ცოდვასა

ძმანო, მართლმადიდებელნო ქრისტიანენო, საქმე, რომელსა თქვენ ემზადებით (იგულისხმება ზიარება), არის დიდი და მძიმე. თქვენ ემზადებით ამ საქმეს გახშირებული და ბეჯითი ლოცვითა, ფიცხელი მარხვითა, კრძალული მორიდებული ქცევითა. კეთილ არს ესე ყოველი. გარნა ამასთანავე ფრიად საჭირო არის, რომელ გონებაცა, ანუ ჭკუა თქვენი არ იყოს უქმად, არამედ ხშირად ფიქრობდეს სულიერთა საგანთა ზედა. ძმანო, მართლმადიდებელნო ქრისტიანენო, საქმე

სულიერი სიმდიდრე ემსგავსება ხორციელს სიმდიდრესა: თუ ვაჭარი კაცი არ ცდილობს, რომ ყოველთვის ცოტ–ცოტა მაინც დაუმატოს თვისსა სიმდიდრესა, ბოლოს იგი სრულიად გაღარიბდება. ეგრეთვე, თუ ქრისტიანე არ ცდილობს, რომ თანდათან უმჯობესი შეიქმნეს, ბოლოს უარესი შეიქმნება და წარწყმდება. სულიერი სიმდიდრე ემსგავსება ხორციელს

წმ. ეპისკოპოსი გაბრიელი (ქიქოძე) |

1