სინანული, შვილო! მეუფის წმინდა ფეხებს შიშითა და გლოვით მიეახლე; იტირე და იძახე: „ვცოდე, ჩემო იესო, მიმიღე მონანული და მაცხონე. ანგელოზთა სიხარულო, ჩემს ცრემლებს ნუ უგულებელყოფ, ნუ მომიძაგებ. გამოუთქმელითა წარმოცალიერებითა შენითა ცათა მომდრეკელო, ნუ განმაგდებ მე“. ქრისტე ასეთი და სხვა ამგვარი სიტყვებით შეაწუხე და გჯეროდეს, რომ მის სამმაგ სიყვარულს მოიპოვებ.
მოინანიე, შეხედე, მეუფის უხრწნელ ფეხებს როგორ ბანს მეძავი, ნელსაცხებელზე უფრო ძვირფას ცრემლებს ღვრის. მისი ცრემლი ღვთის მოწყალებასა და მიტევებას მიიზიდავს და ესმის: „მიგეტევნენ შენ ცოდვანი შენნი... ვიდოდე მშვიდობით“ (ლუკ. 7, 48-50).
სინანულით ყველაფერი გამოსწორდება. არ არსებობს ცოდვა, რომელიც ღვთის მოწყალებას სძლევს. „პირველსაც სწყალობს და უკანასკნელსაც მიაგებს. მას მისცემს და ამასაც მიანიჭებს“. ღვთის სიყვარული ყველაფერს ფარავს და გამოასწორებს. ღვთის გარდა არავინაა უცოდველი.
ძმაო, სრული სიმშვიდე გქონდეს. სინანულის გზაზე მშვიდი გონებით იარე და წარსული ნუ დაგაღონებს. როცა „უკანასა მას დავივიწყებთ და წინასა მას მივსწვდებით" (ფილიპ. 3, 13), მაშინ მიზანს – ცხონებას მივაპყრობთ მზერას.
უფლისმიერო ძმაო, რაც არ უნდა მოსვლოდათ შენს მშობლებს, აღსარებით ყველაფერი მიგეტევება და ცოდვა აღიხოცება. გაიხსენე უძღები შვილი (ლუკ. 16, 19-31). როგორ შესცოდა, თავისი უძღები ცხოვრებით როგორ დააღონა ოჯახი. თუმცა, როცა მოინანია, მამამ მაშინვე გულში ჩაიკრა და წარსული გაცამტვერდა, თითქოს არც ყოფილა.
ჭეშმარიტად მოვინანიოთ და სულის გამოსწორებისთვის ვიღვაწოთ. აი, შესაფერისი დრო სინანულისა და ღვაწლისთვის. სიცოცხლის წლები თანდათან მცირდება; აღსასრულისა და საფლავისკენ გაუცნობიერებლად მივდივართ!
ოჰ, რა ტანჯვაა! სულის რა ტკივილია! როგორ ოხრავს სული იმ დროს! რა სავალალო მდგომარეობაშია ადამიანი იმ წამებში! რამდენჯერ დაჰპირდება ღმერთს, რომ თავის ცხოვრებას გარდაქმნის, სინანულისა და ღვაწლის გზას შეუდგება, ოღონდ არ მოკვდეს! ეს ჟამი ყველასთვის დადგება, ზემოაღწერილს და გაცილებით მეტს წავაწყდებით, სინანულისა და ღვაწლის გზაზე სიარულს დაბეჯითებით დავპირდებით უფალს. წარმოვიდგინოთ, რომ ღმერთმა ჩვენი თხოვნა შეისმინა. ახლა რა დაგვრჩენია? შევასრულოთ დანაპირები – ჭეშმარიტად მოვინანიოთ და სულის გამოსწორებისთვის ვიღვაწოთ. აი, შესაფერისი დრო სინანულისა და ღვაწლისთვის. სიცოცხლის წლები თანდათან მცირდება; აღსასრულისა და საფლავისკენ გაუცნობიერებლად მივდივართ!
ისეთები, როგორებიც ვართ, ქრისტეს წინაშე ვერ წარვდგებით!
ახლა, უფრო სწორად, მუდმივად, საჭიროა სინანულის ცრემლს ვღვრიდეთ. რარიგ გვმართებს იმაზე წუხილი, თუ რამდენად სპეტაკი და სუფთა იქნება ჩვენი სულის სამოსელი! უნდა განვასპეტაკოთ იგი, რადგან სხვაგვარად, ისეთები, როგორებიც ვართ, ქრისტეს წინაშე ვერ წარვდგებით.
დაე, გულწრფელად მოვინანიოთ. დაე, გულახდილად და დაწვრილებით ვაღიაროთ ცოდვები. დაე, გონება მუდმივად ღვთის სამსჯავროსა და მის განაჩენზე ფიქრით იყოს დაკავებული.
წყალი, ჩვეულებრივ, ცეცხლს აქრობს. თუმცა ღვთაებრივი წყალი, რომელიც მონანულის თვალებიდან მოედინება, არა ნივთიერ, არამედ ღვთაებრივ ცეცხლს აღაგზნებს და მტრის ღვარძლს შთანთქავს!