წმ. მარკოზ მონაზონი (განშორებული) - ციტატები, გამონათქვამები

ქრისტეში ნათელღებულებს საიდუმლოდ აქვთ მინიჭებული მადლი, რომელიც იმდენად მოქმედებს, რამდენადაც მცნებებს ვასრულებთ და განუწყვეტლივ გვეხმარება ფარულად. მაგრამ ჩვენს ხელშია ვაკეთოთ თუ არ ვაკეთოთ სიკეთე ძალისაებრ ჩვენისა.

როგორც მიწაზე გარდამოსული წვიმა მცენარეებს მათთვის დამახასიათებელ თვისებებს ანიჭებს, ტკბილს – სიტკბოს, მაგარს – სიმაგრეს, ამგვარადვე, მორწმუნის გულში შემავალი მადლი ცვლილების გარეშე შესაბამის ძალას ანიჭებს სათნოებებს.

უმჯობესია მოყვასისთვის ღვთისმოშიშებით ვილოცოთ, ვიდრე რაიმე ცოდვაში ვამხილოთ ის.

სთხოვე უფალს, აგიხილოს გულის თვალნი და მაშინ დაინახავ ლოცვისა და კითხვისგან მიღებულ სარგებელს, რაც გამოცდილებით დადასტურებულა.

რასაც ლოცვის გარეშე ვამბობთ ან ვაკეთებთ, შემდგომში ან ცოდვისმიერი, ან საზიანო აღმოჩნდება და ჩვენთვის მიუწვდომელი სახით საქმეებით გვამხელს.

ლოცვასაც სათნოება ეწოდება, თუმცა ის არის სათნოებათა დედა, რამეთუ ქრისტესთან შეერთებით შობს მათ.

ვინც ხორციელად ლოცულობს და ჯერ კიდევ არა აქვს სულიერი გულისხმისყოფა, იმ ბრმას ემსგავსება, რომელიც ღაღადებდა: „ძეო დავითისო, შემიწყალე მე!“ (მარკოზი 10.48).

გონიერად მლოცველი მოწეულ მწუხარებას გადაიტანს, გულღვარძლიანს კი ჯერ კიდევ ვერ ულოცია წმინდად.

არაფერია ლოცვაზე ძლიერმოქმედი და ღვთის სათნოსაყოფად მასზე სასარგებლოც არაფერია.

„ქრისტე მოკუდა ცოდვათა ჩუენთათვის, ვითარცა წერილ არს“ (I კორ. 15.3) და თავისუფლებას ჩუქნის მათ, ვინც ერთგულად ემსახურება, რამეთუ ამბობს: „კეთილ მონაო, სახიერო და სარწმუნოო, მცირედსა ზედა სარწმუნო იქმენ, მრავალსა ზედა დაგადგინო შენ... იხილეთ სრულად