განა გასაოცარია, რომ იქ, სადაც ღმერთი საუბრობს, ზოგჯერ ადამიანური ცნობიერება არ კმარა?! რაოენ ხშირია, რომ ბავშვს არ ესმის სრულყოფილად ის, რასაც მას სრულწლოვანი ეუბნება.
ნამდვილი ადამიანები ზრუნავენ, რომ მათმა ცხოვრებამ ღირსეული ნაყოფი გამოიღოს და არა მეზობელთა ქება-დიდებისათვის. დიდება ექოს მსგავსად მათი თანმდევია და თუკი ექო ყოველთვის მაინც არ ისმის მიწაზე, იგი უცილობლად ჰპოვებს გამოძახილს ზეცაში. რადგანაც ცხოვრება ნამდვილი ადამიანისა დაკავშირებულია მარადიულობასა და ზეცასთან. როცა ქრისტე სიკეთეს იქმოდა, იგი ხშირად გადაჭრით კრძალავდა ამაზე საუბარს. უფლის წმიდანებმა აითვისეს ეს მეცნიერება და ადამიანურ დიდებას გაურბოდნენ ისე, როგორც ცეცხლს.
როგორც მაგნიტი ყველაფერს კი არ იზიდავს, რასაც უახლოვდება, არამედ - მხოლოდ რკინას, ასევე უფალი, თუმცა ყველას უახლოვდება, ვისაც ეს შეუძლია და რაღაც ნათესაობას გრძნობენ მასთან (ანუ საკუთარი ნებისა და გრძნობების თანხმობას უფალთან, რომელსაც ყველას ცხონება სურს).
ღვთის სამსჯავრო განსხვავდება ადამიანთა სამსჯავროებისაგან. გულმოწყალე და უხვადმოყვარე უფალი მრისხანების ვნებას რომ დამორჩილებოდა და თავისი ღვთაებრივი დიდებულების ყოველგვარი შეურაცხყოფისათვის ყველა ადგილზევე დაესაჯა, მაშინ მთელი კაცთა მოდგმა დიდი ხნის წინათ ამოწყდებოდა