სინანული - ციტატები, გამონათქვამები
სინანული - ციტატები, გამონათქვამები სინანული, გამონათქვამები, ციტატები
"გამოსვლათას" მთელი წიგნი არის მოწმობა ცოდვათა გამო ისრაელის დაცემისა და სინანულით განწმენდილი ერის ღვთის მადლით კვლავ აღდგინებისა.
სინანული, თავმდაბლობა და სამართლიანობა უპირველესი თვისებებია ქრისტიანისა. ამ სათნოებათა მატარებელნი სიკეთითა და ღვთიური მადლით მოსილი უბრალოებით გამოირჩევიან.
ქურდის დასჯა
ერთ სოფელში ცხოვრობდა კეთილმორწმუნე გლეხი, რომელიც ყოველ დღესასწაულზე ესწრებოდა საზეიმო წირვას; სადაც არ უნდა ყოფილიყო, როგორც კი ეკლესიის ზარების ხმას გაიგებდა, თავს მოუყრიდა ხოლმე ბავშვებს და სალოცავად მიდიოდა. ცოლსაც დაუბარებდა, რომ საოჯახო საქმეები მალე მოეთავებინა და ტაძარში წასულიყო.
ერთხელ, წმიდა ნიკოლოზის დღესასწაულზე ამ კაცის ცოლი, ჩვეულებისამებრ, ტაძარში წასასვლელად ემზადებოდა და სიჩქარეში კარის ჩაკეტვა დაავიწყდა. ამ დროს მათ სახლთან ცნობილმა ქურდმა გამოიარა, ღიად დარჩენილი კაცი დაინახა და სახლში შევიდა. მან თავი მოუყარა ყველაფერს, რისი წაღებაც უნდოდა და ის იყო წასასვლელად ემზადებოდა, რომ დაინახა, როგორ შემოვიდა დაკეტილი კარიდან სრული სამღვდელმთავრო სამოსით შემოსილი წმიდა ნიკოლოზი. მან მკაცრად შეხედა ქურდს და უთხრა:
-ადამიანები, რომლებსაც ღმერთი უყვართ, ტაძარში წავიდნენ, სიჩქარეში თავიანთი ქოხის დაკეტვა დაავიწყდათ; შენ ამით ისარგებლე და მათი ნაშრომის მოსაპარად შემოხვედი?
ამ სიტყვებით მიუახლოვდა და სილა გააწნა. ქურდი უეცრად დაბრმავდა და ოთახში ბორიალი დაიწყო, კარის მოძებნა სურდა, რათა გარეთ გასულიყო, მაგრამ ვერაფრით ახერხებდა.
ამ დროს სახლის პატრონებიც დაბრუნდნენ და შეამჩნიეს, რომ ოთახში ვიღაც დადიოდა. ისინი შიგნით შევიდნენ და ნახეს ნაცნობი ქურდი, რომელმაც ტირილით მოუთხრო მათ, რაც თავს გადახდა.
ქურდი გაასამართლეს და ციმბირში გადასახლება მიუსაჯეს, რამაც მთელი სოფელი ძალზე გაახარა, რადგან მისი ავკაცობისგან მოსვენება არ ჰქონდათ. ციმბირისკენ მგზავრობის დროს პატიმრები სოფელზე გაატარეს. ქურდმა ისურვა, ეკლესიაში შესულიყო, სადაც წმიდა ნიკოლოზის ხატი ესვენა. დაიჩოქა მის წინაშე, თვალცრემლიანმა მოინანია თავის ცოდვები და შენდობა სთხოვა. როდესაც ლოცვის შემდეგ ხატს სამთხვევად მიეახლა, მას უეცრად თვალები აეხილა.
მოშურნეობა მოყვასის საცხოვნებლად
წმიდა იოანე ღვთისმეტყველს ეფესოში ყოფნის დროს დაახლოებული ჰყავდა ახალგაზრდა კაცი, ერთი შეხედვით გულკეთილი და იმედისმომცემი. მან იგი სულიერად შეიყვარა და მისი აღზრდა გადაწყვიტა. მალე იოანე შორეულ ადგილებში უნდა გამგზავრებულიყო ღვთის სიტყვის საქადაგებლად. ამიტომ ეფესოდან წასვლისას ახალგაზრდა კაცი ეპისკოპოსს ჩააბარა იმ იმედით, რომ შეძლებისდაგვარად დაიცავდა მას ყოველგვარი ბოროტებისგან. ეპისკოპოსი სიხარულით დაეთანხმა, ზრუნავდა მასზე და სათნოების გზაზე განსწავლიდა. მცირე ხნის შემდეგ მონათლა კიდეც იგი და ფიქრობდა, რომ ამ საიდუმლოებით სრულად განამტკიცა იგი რწმენაში; ამიტომ სულის სასარგებლო დარიგებანი შეწყვიტა. მაგრამ რაოდენ დამღუპველია ახალგაზრდა კაცისათვის საკუთარ ნებაზე მიშვება! საბრალო ყმაწვილმა გაიცნო არცთუ ზნეობრივი თანატოლები, ღამღამობით საუბრობდა მათთან, ლოთობას, აზარტულ თამაშებსა და სხვა მანკიერებებს მიეჩვია, ხოლო რამდენადაც ამას ფული სჭირდებოდა, გარყვნილებიდან ყაჩაღად იქცა. ბოლოს მან ისე გაისასტიკა გული, რომ ყაჩაღთა ერთმა ბანდან იგი თავის მეთაურად აირჩია. მას შემდეგ მისთვის არა მხოლოდ ყაჩაღობა, არამედ მკვლელობაც სულ იოლი გახდა.
როდესაც წმიდა იოანე დაბრუნდა, ეპისკოპოსს ყველას თანდასწრებით ჰკითხა:
-სად არის ახალგაზრდა? მოიყვანეთ იგი ჩემთან...
ეპისკოპოსმა ღრმად ამოიოხრა, ცრემლები გადმოსცვივდა და ძლივს წარმოსთქვა:
-ის გარდაიცვალა.
-როგორ? - წამოიძახა წმიდა იოანემ, - სულიერად თუ ხორციელად?
-სულიერად, - მიუგო ეპისკოპოსმა, - ახლა იგი ყაჩაღია.
-ორი უბედური! - წამოიძახა წმიდა იოანემ, - უდარდელი მასწავლებელი და უსულგულო მოწაფე! ვაი მას! მაგრამ შენ რა გააკეთე? განა შენ არ დაგადგინე ახალგაზრდა სულის მფარველად? ოჰ! მომგვარეთ ცხენი!
წმიდა იოანე დიდხანს დადიოდა ტყეებსა და მთებზე და გზააბნეულ შვილს ეძებდა. ბოლოს იგი ყაჩაღების ბანდამ შეიპყრო. იმის ნაცვლად, რომ ბოროტმოქმედთაგან თავის დახსნა ეცადა, მან მათ სთხოვა, თავიანთ წინამძღოლთან მიეყვანათ.
წმიდა იოანეს დანახვაზე საბრალო ახალგაზრდა ათრთოლდა და გაიქცა. წმიდა იოანეს სიბერე დაავიწყდა და გამოეკიდა მას.
-რატომ გამირბიხარ, შვილო ჩემო? - მოთქვამდა იგი, - რატომ მაიძულებ ამ ჩემთვის აუტანელ ჯაფას? შეჩერდი, შეიბრალე მოხუცი; შეჩერდი და ნურაფრის გეშინია: გადარჩენის იმედი არ გამქრალა... უფლის წინაშე მე პასუხს ვაგებ შენს გამო! დაე, ჩემზე იყოს შენს მიერ დაღვრილი სისხლი!
ბოლოს უნებურად დარწმუნებული ახალგაზრდა გაჩერდა, გადააგდო იარაღი, აქვითინდა და სახეზე ხელები აიფარა. საბრალო მთლად კანკალებდა, როგორც სასიკვდილე იარაღის ქვეშ.
იოანე ღვთისმეტყველმა იგი ქალაქში წაიყვანა, ეკლესიაში მიიყვანა და ყველას უჩვენა სინანულის მაგალითი, რათა ცოდვაში ჩავარდნის შემდეგ გადარჩენის იმედი არავის დაეკარგა, რამეთუ უფალს ყველას გადარჩენა და ჭეშმარიტებასთან მიყვანა სურს.
ძმური სიყვარულის ძალა
წმინდა თეოდოსის მონასტერში მოღვაწეობდა ორი ძმა, რომლებსაც ერთმანეთისთვის შეეფიცათ, სიცოცხლეში არ დაშორებოდნენ და გარდაცვალების შემდეგაც ერთად დაკრძალულიყვნენ. ერთ ძმას სიძვის ეშმაკი შეუჩნდა და დააუძლურა. როცა დათმენა ვეღარ შეძლო, ძმას უთხრა, გამიშვი სოფელში, სიძვის გულისთქმა ისე მებრძვის, ვეღარ ვეწინააღმდეგები. მეორე ძმა ევედრებოდა, წყალში არ ჩაეყარა სიყრმიდან ნაღვაწი, მაგრამ ვერ დააჯერა და იძულებული გახდა, თავადაც გაჰყოლოდა. ის ძმა, რომელსაც ეშმაკი ებრძოდა, მეძავთან შევიდა, მეორე კი გარეთ დადგა, თავზე ნაცარს იყრიდა და თავისი ძმის გამო მწარედ ტიროდა.
როცა პირველმა გულისთქმა აისრულა და გარეთ გამოვიდა, მეორე ძმა შეევედრა:
-აბა, რა სარგებელი ჰპოვე, ძმაო, ამ ცოდვისგან? მხოლოდ ივნე და სული წარიწყმიდე. ახლა მაინც დავბრუნდეთ მონასტერში და ევედრე ღმერთს რომ შეგინდოს, რადგან უფალი მონანულ ცოდვილთა მიმართ მოწყალეა.
დაცემულმა მიუგო:
-ამიერიდან უდაბნოში ვეღარ წამოვალ, შენ კი დამტოვე, ძმაო, და წადი.
რაკი უდაბნოში დაბრუნებაზე ვეღარ დაიყოლია, მეორე ძმაც ქალაქში დარჩა. ქირით მუშაობდნენ, რომ თავი ერჩინათ.
იმ ხანებში მამა აბრაამმა, კეთილმა და მშვიდმა მწყემსმა, რომელიც შემდეგ ეფესოს კათოლიკოსი გახდა, ბიზანტიაში ზეთისხილის მთის მახლობლად მონასტრის აგება დაიწყო. მშენებლობაზე ძმებიც მივიდნენ. ცოდვილი ძმა ორივეს შრომის საფასურს თვითონ იღებდა, ქალაქში მიდიოდა და მეძავებთან ხარჯავდა, მეორე კი ყოველდღე მარხულობდა, განუწყვეტლივ ფსალმუნებდა, დაუზარელად შრომობდა და არავის არაფერს ეუბნებოდა. მშენებლებმა მისი ასეთი ღვთისნიერება, ყოველდღიური მარხვა და მდუმარება რომ იხილეს, მის შესახებ წმიდა აბრაამს აუწყეს. ღირსმა მამამ ბერს მოუხმო, თავის სენაკში შეიყვანა და ამბავი ჰკითხა. მანაც უამბო, თუ როგორ გარყვნილებაში ცხოვრობდა მისი ძმა და უთხრა, მე იმისთვის ვიჭირვებ, რომ ღმერთმა ჩემი შრომა დაინახოს და ძმა წარწყმედისგან იხსნასო.
ეს რომ მოისმინა, ღირსმა აბრაამმა უთხრა:
-შენი სიმდაბლისა და სიყვარულის გამო ღმერთმა ძმის სული გაჩუქა.
ბერი გარეთ გამოვიდა და თავისი ძმა დაინახა, რომელიც სინანულით ევედრებოდა, უდაბნოში წაეყვანა - იქნებ ღმერთს მისთვის აურაცხელი ცოდვა შეენდო. ძმამ მაშინვე წაიყვანა იორდანეს უდაბნოში და ერთ გამოქვაბულში დააყენა. ცოდვილმა ცრემლითა და სინანულის ოხვრით მოინანია თავისი დაცემა და ასე მიიღო ღმერთმა მისი სული. მეორე ძმა აღთქმისამებრ სიკვდილამდე გამოქვაბულში დარჩა
წმიდა იაკობის სინანული
წმინდა იაკობი წარმოშობით სპარსი იყო, ქრისტიანი დედ-მამის შვილი, რომლებმაც ღვთისმოშიშებით აღზარდეს და ქრისტიან ქალზეც დაქორწინდა. ის მეფის კარის დიდებული გახლდათ და ვალდებული იყო, რომელიღაც გზაზე მეფეს თან ხლებოდა. რამდენადაც ხელმწიფისთვის ხელსაყრელი გარემოებები შემოხვდათ, სპარსეთის მეფე ისტიგერდმა გადაწყვიტა, თავისი სამშობლოს ღმერთებისთვის მსხვერპლი შეეწირა. იაკობი, როგორც მეფესთან დაახლოებული დიდებული, მხოლოდ რიტუალის გულგრილი მაყურებელი ვერ დარჩებოდა, თანაც ისე, რომ საკუთარი რწმენა არ გაემჟღავნებინა და კერპებს მუხლი მოუყარა.
როდესაც მისმა დედამ და მეუღლემ მისი ამ საქციელის შესახებ შეიტყეს, შეძრწუნდნენ და დაუყოვნებლივ გაუგზავნეს შემდეგი შინაარსის წერილი: „ბედკრულო! ადამიანის საამებლად რატო უარყავი ღმერთი, ზეციური მეუფე? დროებით ცხოვრებას აამე და მარადიული, უკვდავი ცხოვრება დაიღუპე? ჭეშმარიტება სიცრუეში გაცვალე? ჩვენ ვტირით და ვქვითინებთ, რომ შენ მუხლი მოუყარე კერპებს და ქრისტე მაცხოვრის მკვლელებს მიემსგავსე, რომლებიც დასცინოდნენ ღვთაებრივ ვნებულს, მის წინ მუხლს იყრიდნენ და, იმავდროულად, ყვირიმალში ურტყამდნენ. გაფიცებთ, დაუბრუნდი სამყაროს შუამდგომელსა და გამომხსნელს და ამით აირიდებ თავიდან შურისმგებელი ღვთის მრისხანებასა და სიბრაზეს! მაგრამ თუ შენ, სიჯიუტით ან სიმორცხვის გამო არ შეწყვეტ კერპებისთვის შენი გულის მსხვერპლად შეწირვას, მაშ, იცოდე, უღირსო ძეო და მეუღლევ, რომ ჩვენ შენთვის აღარ ვიქნებით ის, რაც ადრე ვიყავით: შენი დანახვაც კი აღარ შეგვიძლია. ოდესმე მწარედ ინანებ, მაგრამ გვიან იქნება“.
მეუღლისა და დედის ამ წერილის წაკითხვაზე იაკობი შეშფოთდა, ღრმად ჩაფიქრდა და თვალებიდან ცრემლები წამოსცვივდა.
-ვაიმე! - ნაღვლიანად თქვა მან, - თუ დედაჩემი და ჩემი მეუღლე ასე გამიუცხოვდებიან, რა მეშველება მომავალ ცხოვრებაში, როდესაც უფალი მობრძანდება ცოცხალთა და მკვდართა გასაკითხად და თითოეულს მიაგებს საქმეთა მათთაებრ?
მან ხელმეორედ წაიკითხა მათი წერილი და წამოიძახა:
-გზააბნეულო! ევედრე შენს გამომხსნელს, რათა მოგიტევოს შენი საშინელი ცოდვა! ევედრე! ის მოწყალეა და არ სურს ცოდვილის სიკვდილი, არამედ სიხარულით მიიღებს სინანულს.
იმ დროიდან წმინდა იაკობი დღედაღამ, მაცხოვრის ჯვარცმის წინ გართხმული ტიროდა და ქვითინებდა; შემუსვრილი გულის ეს სინანული გრძელდებოდა მანამ, სანამ ეს ზოგიერთმა უწმინდურმა არ იხილა. მათ ქრისტიანთა მდევნელ მეფესთან დაასმინეს და მართალმა მოწამის გვირგვინი მიიღო.
აი, ჭეშმარიტი სინანულის მაგალითი! წმიდა იაკობი დედასა და მეუღლეს დაემორჩილა, ამა სოფლის სიამენი უარყო და კვლავ კერპების თაყვანისცემას სიკვდილი ამჯობინა. ჩვენ კი ყოველდღიურად გვესმის უფლის წინამორბედის სიტყვები: "შეინანეთ, რამეთუ მოახლოებულ არს სასუფეველი ცათა" - მუდამ ყურებში ვატარებთ, ზოგჯერ ვევედრებით კიდევაც, მაგრამ ეკლესიიდან გამოსვლის შემდეგ კვლავ ვეძლევით ამაო და ცოდვიან ცხოვრებას. ჩვენ ყოველწლიურად ვაღიარებთ ღვთის წინაშე შეცოდებებს; მაგრამ რისთვის ვაკეთებთ ამას? ალბათ, უმეტესწილად, მხოლოდ ჩვეულებით, ხშირად კი მხოლოდ და მხოლოდ იძულების გამო
ჭეშმარიტი სინანული
ძველ დროში ეგვიპტის ქალაქ ალექსანდრიაში ცხოვრობდა ერთი წარმართი ქალიშვილი, რომელიც მდიდარ მშობელთა გარდაცვალების შემდგომ მარტო დარჩენილიყო. ერთხელ თავის ბაღში სეირნობისას მან უცხო კაცი დაინახა, რომელსაც ხოს ტოტზე თოკი ჩამოება და თავის ჩამოხჩობას აპირებდა. შეძრწუნებულმა ქალიშვილმა შეჰყვირა:
-რას შვრები, თავს რად იღუპავ?
-თავი დამანებე! ჩემს გაჭირვებას ვერაფერი უშველის!
ქალიშვილი უცნობს შეევედრა, შენი უბედურობის ამბავი მითხარი და რითაც შემეძლება, დაგეხმარებიო.
როცა მისგან შეიტყო, რომ ამ სასოწარკვეთამდე დიდი ვალების გამო იყო და მევალეები მასა და მის ოჯახს საშინელ მდგომარეობაში აგდებდნენ, უბედური კაცი წაიყვანა, ბევრი ოქრო - მთელი თავისი ქონება მისცა და ასე გადაარჩინა.
გამოხდა ხანი და ქალი თავად ჩავარდა დიდ სიღატაკეში. რაკი არც ნივთიერი და არც ზნეობრივი შეწევნა არსაიდან ჩანდა, წარმართი ქალიშვილი სიძვის ცოდვაში ჩაეფლო. ასე იცხოვრა ერთი წელიწადი, შემდეგ მძიმედ დასნეულდა, გონს მოეგო და სინანულს მიეცა. უძლური ქალიშვილი მეზობლებს ევედრებოდა:
-ღვთის გულისათვის, იზრუნეთ ჩემს სულზე! მიდით პატრიარქთან, ევედრეთ, მომნათლოს და ქრისტიანი გამხადოს!
მაგრამ ის არავის შებრალებია. როცა საწყალი, უმწეო ქალიშვილი სრულიად მარტო დარჩა და დამწუხრებული საკუთარი თავისთვის ცრემლთა ღვრით ლოცულობდა, უფალმა თავისი მოწყალება გამოუცხადა - ანგელოზი მოუვლინა სწორედ იმ კაცის სახით, რომელიც ქალიშვილმა გადაარჩინა. ანგელოზი სარეცელზე მწოლიარე სნეულთან შევიდა და უთხრა:
-რატომ მწუხარებ ჩემო ქალბატონო?
ქალიშვილმა მიუგო:
-მინდა, ქრისტიანი გავხდე, მოვინათლო, მაგრამ არავის სურს, პატრიარქს ჩემს შესახებ შეატყობინოს.
-ნამდვილად გსურს ეს? - ჰკითხა ანგელოზმა.
-დიახ, ჭეშმარიტად, მთელი გულით მწადია ეს!
მაშინ უფლის ანგელოზმა უთხრა:
-სასოს ნუ წარიკვეთ! მე მოგიყვან მავან კაცებს, რომლებიც ეკლესიამდე მიგიყვანენ!
მართლაც, ორი ანგელოზი მოვიდა კაცების სახით და სნეული ეკლესიასთან მიიყვანეს. იქ ქალიშვილმა პატრიარქიც დაინახა, ბერებიც დიაკვნებთან ერთად და ნათელ-იღო მათგან ყოვლადწმიდა სამების სახელით.
ჰოი, ღმერთის საკვირველო მოწყალებავ! რამეთუ ეს მართლაც პატრიარქი და ღვთისმსახურნი კი არ იყვნენ, არამედ უფლის ანგელოზები, რომელთაც სნეული, მონანული ქალიშვილისთვის მათი სახე ჰქონდათ მიღებული!
როცა ეს ამბავი გაცხადდა, ყველამ შეიტყო უფლის უდიდეს მოწყალებაზე, რამეთუ სხვებმაც განცხადებულად იხილეს ანგელოზთა მიერ აღსრულებული ნათლისღების საიდუმლო.
მღვდელმთავარმა ქალიშვილს თავისთან მოუწოდა და უთხრა:
-ნუ დამიმალავ, შვილო, გულახდილად მითხარი, რა კეთილი საქმე გაქვს აღსრულებული ღმერთის წინაშე?
გულშემუსვრილმა ქალიშვილმა მიუგო:
-აბა, რა კეთილი საქმე უნდა ჰქონდეს აღსრულებული, მეუფეო, საძაგელ მეძავ ქალს? მხოლოდ ერთხელ უფალმა ერთი უბედური, მევალეებისგან გაწამებული კაცი მოიყვანა ჩემთან, რომელსაც თავის მოკვლა ჰქონდა გადაწყვეტილი; მე ფულით შევეწიე და გადავარჩინე - მთელი ჩემი ქონება მივეცი.
როგორც კი პატრიარქს ეს ამცნო, ყველა იქ მყოფის გასაკვირად ქალიშვილმა სული განუტევა. მაშინ ყველამ ღმერთი განადიდა და პატრიარქმა უფალს შეჰღაღადა:
-დიდ ხარ შენ, უფალო, შენს მოწყალებაში და სამართლიანია შენი მსჯავრი! დიდება შენ, რომელი უდიდეს სასწაულებს აღასრულებ
ანგელოზთა შეწევნა
ერთხელ ღირსმა მამა ნიფონტიმ ორი ანგელოზი დაინახა, რომელთაც კაცის სული ზეცად აჰყავდათ და არ დაუშვებდნენ, რომ დემონებს ის საჰაერო საზვერეებში გამოეცედათ და ექენჯნათ. დემონები - ჰაერის მეზვერეები - დრტვინავდნენ:
-რატომ არ გვაძლევთ ამ სულს, ეგ ხომ ჩვენია?
ანგელოზებმა მიუგეს:
-რაკი ყოველთვის ცრუობთ, არ გვჯერა თქვენი! მოვუწოდოთ ამ სულის მფარველ ანგელოზს, ჩვენ მას დავუჯერებთ, რადგან ის სიცრუეს არ იტყვის!
მფარველი ანგელოზი მოივლინა და ანგელოზებმა ჰკითხეს მას:
შეინანა ამ სულმა, თუ ცოდვებში შთაფლულმა დატოვა სხეული?
მფარველმა ანგელოზმა უპასუხა:
-ჭეშმარიტად, ეს კაცი ცოდვილი იყო, მაგრამ როცა დასნეულდა, ცრემლის ღვრით აღიარა ღმერთის წინაშე თავისი ცოდვები და ზეცად ხელებაპყრობილი უფალს შეწყალებას ევედრებოდა.
მაშინ ანგელოზებმა თავისთან დაიტოვეს ის სული, დემონები კი სირცხვილეულ იქმნენ. მაგრამ ისინი არ ისვენებდნენ და კვლავ დაიწყეს ღაღადი:
-მაშ, თუკი ეს ცოდვილი კაციც შეიძლებოდა, შეწყალებული ყოფილიყო, გამოდის, რომ ყველა, მთელი მსოფლიო ცხონდება და ჩვენი შრომა ამაოა!
-დიახაც, - უთხრეს ანგელოზებმა, - ყოველნი ცოდვილნი, რომელნიც თავმდაბლად, მორჩილად და ცრემლთაღვრით აღიარებდნენ თავიანთ ცოდვებს მოძღვრის წინაშე, უფლისგან შენდობას მიიღებენ, ხოლო რომელნიც სინანულის გარეშე ცოდვათა აღიარების გარეშე კვდებიან, იმათი მსაჯული - ღმერთია!
ამ სიტყვებით აღიყვანეს სული ზეციურ კარიბჭემდე და ცხოვნდა იგი
პატერიკი სინანულზე წმიდა სისოი დიდის ცხოვრებიდან
ერთხელ ძმებმა წმიდა სისოი დიდს ჰკითხეს:
-უკეთუ ვინმე ძმათაგანი დაეცა ცოდვით, საკმარისია მისთვის ერთი წელი სინანულისა?
-ეგ ძალზე მკაცრი სასჯელია, უპასუხა მან.
-ესეიგი, 6 თვე საკმარისია, რომ მიეტეოს?
-ესეც ბევრია.
-კი მაგრამ, 40 დღე ხომ მაინც სჭირდება მონანულ კაცს სინანულისთვის?
-40 დღეც ბევრია, რადგან მწამს, რომ თუ მონანული მთელი გულით შეინანებს, სამი დღეც კი საკმარისია იმისთვის, რომ ღმერთმა ყოველგვარი ცოდვები მიუტეოს, - უპასუხა ძმებს წმიდა სისოი დიდმა
უფლის კაცთმოყვარეობის ძალა
ერთი ბერი სიძვის ცოდვაში ჩავარდა: როდესაც სენაკში ბრუნდებოდა, ბოროტის შთაგონებით გაიფიქრა:
-ჯოჯოხეთის მარადიულ ცეცხლს ვეღარ გადავურჩები; რატომ დავბრუნდე სენაკში და რისთვის გავერიდო სოფელს?
მაგრამ ის მალევე მიხვდა, რომ ეშმაკი ამ ფიქრებით ცდილობდა, სასოწარკვეთილებაში ჩაეგდო და საბოლოოდ დაეღუპა. ბერმა საკუთარ თავს შეუძახა:
-საიდან მოდის ეს აზრები, თუ არა ბოროტისგან?
მან გაიხსენა, რომ არ არსებობს ცოდვა, რომელიც უფლის კაცთმოყვარეობას აღემატება. არ არის ცოდვა, რომელსაც ღმერთი არ აპატიებს, თუ კაცი გულწრფელად შეინანებს; რომ მხოლოდ ერთია მიუტევებელი ცოდვა: სულიწმიდის გმობა; რომ არ გჯერა უფლის კაცთმოყვარეობისა, უიმედობა და სასოწარკვეთა რომ დაგეუფლება - ეს არის სწორედ სულიწმიდის გმობა.
-არა, უთხრა მან საკუთარ თავს, - მე არ შემიცოდავს იმდენად, რომ ჩემი ცოდვები უფლის კაცთმოყვარეობას აღემატებოდეს.
ბერი სენაკში შევიდა და მხურვალე ლოცვასა და მარხვას მიეცა