სინანული - ციტატები, გამონათქვამები

სინანული - ციტატები, გამონათქვამები სინანული, გამონათქვამები, ციტატები

ციტატები, ამონარიდები, გამონათქვამები


მომხიბვლელი ცდუნება

ორი სულიერი ძმა მონასტრიდან ხელსაქმის გასაყიდად წავიდა. როცა ისინი დროებით დაშორდნენ ერთმანეთს, ერთი მათგანი, ეშმაკის ბოროტი ძალისხმევით, სიძვის ცოდვით დაეცა. როცა კვლავ შეხვდნენ ერთმანეთს და უმცროსმა სენაკში დაბრუნება შესთავაზა, მან უპასუხა, რომ იქ აღარ წავიდოდა. ძმამ მიზეზი ჰკითხა, რაზეც მიიღო პასუხი:
-როცა შენ დაგშორდი, სიძვით დავეცი და ამიტომ წამოსვლა აღარ მინდა.
მეორე ძმამ ნამდვილი ქრისტიანული სიყვარული გამოამჟღანა. მან ძმის ქრისტიანობისკენ დაბრუნება მოისურვა და უთხრა:
-როცა შენგან წავედი, მეც იგივე შემემთხვა, ახლა კი მოდი, ორივე უკან დავბრუნდეთ და სინანულით შევევედროთ უფალს, შეგვინდოს; მწამს მისი კაცთმოყვარეობისა, "რომელმან აღიხუნა ყოვლისა სოფლისა ცოდუანი". იგი მზად არის, მონანული შეიწყნაროს და ცოდვებს მოგვიტევებს.
ასე მოიყვანა ის ძმა სინანულში და თავიანთ მონასტერში დაბრუნდნენ. აღიარეს მოძღვართან, რაც შეემთხვათ და სინანულის კანონი მიიღეს, ერთი ძმა მეორის შეცოდების გამო ნანობდა, თითქოს თავად შეეცოდა და მხურვალედ ევედრებოდა ღმერთს მისთვის მიტევებას. ასე დასდო თავისი სული ძმის სიყვარულისთვის. მალე ორივეს აუსრულდა ვედრება და მიიღეს: ერთმა ცოდვათა შენდობა, მეორემ კი - გვირგვინი ღმრთისმიერი სიყვარულისთვის ორი სულიერი ძმა მონასტრიდან ხელსაქმის


ნეტარი ტაისია

ტაისია ქრისტიანი იყო. იგი ნაადრევად დაობლდა და გადაწყვიტა, ცხოვრება კეთილი საქმეებისთვის დაეთმო, მოგზაურთათვის სასტუმრო ააშენა და მგზავრებს შეეწეოდა. მაგრამ დროთა განმავლობაში გაღარიბდა, თან ცოდვილმა ხალხმა გარყვნა და მან აღვირახსნილი ცხოვრება დაიწყო.
მის შესახებ მონასტერში წმიდა მამებს ესმათ და ძლიერ დამწუხრდნენ, იოანეს თავისთან მოუხმეს და ყოველივე უამბეს.
-ტაისია სინანულში მოიყვანე, - ეუბნებოდნენ ისინი, - ჩვენ კი მისთვის ვილოცებთ!
იოანე ქალაქში წავიდა. ტაისიას სასტუმროს კარს მიადგა და შეაღო იგი. მეკარემ ქალბატონს ბერის მოსვლა მოახსენა. ის დარწმუნებული იყო, რომ ტაისია მის გაგდებას ბრძანებდა, მაგრამ ქალმა უთხრა:
-ბერები, რომლებიც შავ ზღვასთან ცხოვრობენ, ზოგჯერ ძვირფას ქვებს პოულობენ; მაშ, მოიყვანე იგი ჩემთან!
იოანე ტაისიასთან შევიდა, თვალებში ჩახედა, მძიმედ ამოიოხრა და მწარედ ატირდა.
რატომ ტირი? - შეეკითხა ბერს ტაისია.
-რა არ გესათნოვა ჩვენს უფალ იესო ქრისტეში, უკვდავ სიძეში, რომ მისი სავანე არ იკადრე და უსჯულო საქმეებს შეუდექი? - უპასუხა იოანემ.
ბერის სიტყვები ტაისიას გაყინულ გულს ცეცხლოვანი მახვილივით ჩაესო და სინანულის ცეცხლით აავსო. ის მიხვდა, რომ გარყვნილების ჭაობში იხრჩობოდა და თავისი წარსული ცხოვრება შეიძულა.
-არსებობს კი ცოდვილთათვის სინანული? - იკითხა მან.
-არსებობს, - უპასუხა ბერმა, - და მაცხოვარიც დიდი ხანია გელოდება. მე დაგიდგები თავდებად უფლის წინაშე, თუკი ჭეშმარიტ სინანულს აჩვენებ და საქმითაც დაამტკიცებ. ჩვენი უფალი კვლავ შეგიყვარებს; მიგიღებს, როგორც თავის სასძლოს, ზეციურ სასუფეველში შეგიყვანს და ანგელოზებიც ჩვენთან ერთად შენს დაბრუნებას იზეიმებენ.
-იყოს ნება ღვთისა! - თქვა ტაისიამ, - აქედან წამიყვანე და სინანულისთვის იქ მიმიყვანე, სადაც უმჯობესი იქნება.
ტაისიამ უსიტყვოდ მიატოვა სახლ-კარი, მსახურები და ბერს გაჰყვა.
იოანე განცვიფრებული იყო მისი უეცარი ფერიცვალებით და უფალს ადიდებდა.
ბერი უდაბნოში მიდიოდა და თავდახრილი ტაისიაც შორიახლოს მიჰყვებოდა. როდესაც დაღამდა, იოანემ ქვიშისგან პატარა სასთუმალი დააგო, ტაისია დალოცა, რომ დაეძინა; თვითონ კი შორიახლოს გავიდა, ჩვეული კანონი შეასრულა და მანაც ქვიშაზე დაიძინა.
ბერს შუაღამისას გამოეღვიძა და იხილა ზეციდან მომავალი ნათელი, რომელიც სვეტის სახით მძინარე ტაისიამდე ეშვებოდა. შემდეგ იხილა უფლის ანგელოზები, რომლებიც გალობით მიაბრძანებდნენ ტაისიას სულს ზეცისკენ. როდესაც ხილვა დასრულდა, იოანე ტაისიასთან მივიდა და ნახა, რომ მომკვდარიყო. ბერი შიშითა და კრძალვით დაემხო უფლის წინაშე, ზეციდან კი მოესმა ხმა:
-ერთ საათში აღსრულებული მისი სინანული უფრო სათნო იყო უფლისთვის, ვიდრე მათი, რომლებიც დიდხანს გლოვობენ თავიანთ ცოდვებს ტაისია ქრისტიანი იყო. იგი ნაადრევად დაობლდა


განკითხვა

დედათა სავანეში ერთი ქალწული ცხრამეტი წლის მანძილზე კარჩაკეტილი ცხოვრობდა. ერთხელაც, ეშმაკის ჩაგონებით, სენაკის სარკმელი გამოაღო და მშვენიერი გარეგნობის მომღერალი დაინახა. იგი იმდენად მოიხიბლა, რომ სენაკში შეიყვანა და მასთან შესცოდა.
უფალმა მისგან უსჯულოების ნაყოფი განარიდა და შვილი მოუკვდა. დედაკაცი სინანულში ჩავარდა. იგი ისეთ მკაცრ მარხვასა და ლოცვას მიეცა, რომ სისუსტის გამო ფეხზე დგომაც კი უჭირდა.
გამოხდა ხანი და ერთ ღირსეულ ბერს ემცნო, რომ ცოდვილი დედაკაცი სათნო ეყო უფალს უფრო მეტად სინანულის ღვაწლით, ვიდრე ქალწულებრივი მოღვაწეობით.
მაშ ნურავინ განიკითხავს ცოდვილებს ხილული ცოდვების გამო, რადგან არავინ უწყის სინანულის შესახებ, რომელიც საიდუმლოდ აღესრულება ადამიანის გულში დედათა სავანეში ერთი ქალწული ცხრამეტი წლის


ღირსი ვიტალი

ალექსანდრიის პატრიარქის, იოანე მოწყალის დროს ალექსანდრიაში აბბა სერიდას მონასტრიდან ბერი ვიტალი ჩავიდა. იგი სამოცი წლის იყო, მაგრამ ისეთი ცხოვრების წესი აირჩია, რომ ხალხის თვალში მაცდური და ძლიერ ცოდვილიც კი ჩანდა, თუმცა უფლის წინაშე სათნო და მართალი კაცი იყო.
ალექსანდრიაში ჩასვლისას მან იქაური მეძავების სია ჩამოწერა და უფალს ამ მძიმე და მომაკვდინებელი სენისგან მათ განკურნებას ევედრებოდა. ის დილიდან დაღამებამდე დაქირავებულ მუშად მუშაობდა და დღიური გასამრჯელოდან (რაც სპილენძის თორმეტ მონეტას წარმოადგენდა) მხოლოდ ერთს ხალჯავდა საკვებში; შემდეგ სამეძაო სახლში მიდიოდა, დანარჩენ მონეტებს ერთ მეძავს აძლევდა და სთხოვდა:
-ღვთის გულისთვის გევედრები, ამ საფასურად ეს ღამე წმიდად შეინახე და ნურავის გაიკარებ!
მეძავი დასაძინებლად წვებოდა, ხოლო ღირსი ვიტალი მთელ ღამეს სიფხიზლესა და ფსალმუნთა გალობაში ატარებდა. დილით კი მეძავს აიძულებდა, არავისთვის არაფერი ეთქვა. ასე ატარებდა ყოველ დღეს ღირსი ვიტალი შრომასა და მეძავებისთვს ლოცვაში. ხშირად ამ სათნო კაცის ქცევით მხილებული და შერცხვენილი მეძავები მასთან ერთად მოიდრეკდნენ ხოლმე მუხლს და ლოცვას იწყებდნენ. ვიტალი მათ სინანულისკენ მოუწოდებდა, უყვებოდა, თუ რა საშინელი სასჯელი ელით მეძავებს და რა დიადი და დიდებული - მონანულებს. მისი ქადაგების შემდეგ მრავალი მათგანი მონასტერში წავიდა. ზოგმა ოჯახი შექმნა; ზოგიერთმაც თავი დაანება ამ ცოდვილ ცხოვრებას და პატიოსანი ცხოვრებით დაიწყო ლუკმა პურის შოვნა ალექსანდრიის პატრიარქის, იოანე მოწყალის დროს

622. იგივე ძმამ, რომელიც ამ საკითხთან დაკავშირებით ოდნავ დაწყნარდა, კვლავ ჰკითხა იმავე დიდ ბერს: ღვთისადმი შენმა სიყვარულმა ასეთი რამ წარმოთქვა, რომ ცოდვილს თავის ცოდვების აღხოცვა სინანულით შეუძლია; კი მაგრამ, როგორ? ნუთუ ის წმინდანთა ლოცვებს არ საჭიროებს და თავის თავად შეძლებს ამას? ხოლო, თუ თვითონ ჭეშმარიტად არ შეინანებს და მარტო წმინდანები ილოცებენ მისთვის, მაშინ მიეტევება თუ არა მას ცოდვები მათი გულისთვის?
თუ ადამიანი თავისი ძალისაებრ თვითონ არ იშრომებს და წმინდანთა ლოცვებს თავის შრომას არ შეუერთებს, მაშინ იგი მხოლოდ წმინდანების ლოცვით, ვერანაირ სარგებელს ვერ მიიღებს. წმინდანებმა რომ იმარხულონ და ილოცონ მისთვის, თუ ის ავხორცობას მიეცემა და უჯეროდ იცხოვრებს, რა სარგებელს მოუტანს მათი ლოცვა? რამეთუ აქ ცხადდება ის, რაც წერილშია ნათქვამი: „თუ ერთი აშენებს და მეორე არღვევს, რას მოიგებენ, გარდა დაღლისა?“ (ზირ. 34, 23). წმინდანთა ლოცვით შესაძლებელი რომ იყოს მისი ცხონება, ვინც ოდნავადაც არ უკვირდება საკუთარ თავს, მაშინ რა შეუშლიდა წმინდანებს ხელს, ასეთნაირად ამა სოფლის ყველა ცოდვილი რომ აცხოვნონ? თუმცა, ცოდვილს შეუძლია მცირეოდენი შრომა, მაგრამ ის მართლის ლოცვას მაინც საჭირეობს. რამეთუ, მოციქული ამბობს: „ფრიად შემძლებელ არს ლოცვაი მართლისაი შეწევნად“ (იაკ. 5, 16), ანუ, როდესაც წმინდანი და მართალნი ცოდვილისათვის ლოცულობენ, მაშინ ცოდვილმაც თავის ძალისაებრ, წმინდანთა ლოცვებს სინანულით ხელი უნდა შეუწყოს; და ვინაიდან მას არ შეუძლია თავის ვალების მთლიანად გადახდა, მას მცირედი მოაქვს, ხოლო წმინდანთა ლოცვებს - ბევრი. მაგალითისთვის ვთქვათ, ვინმეს ათი წონა ხორბლის გადატანა სჭირდება, თავად კი ორის აწევაც არ შეუძლია; ამიტომ ის ღვთისმოშიშ ადამიანს მოძებნის, რომელიც მის ნაცვლად ცხრა წონას წაიღებს, ხოლო მას მხოლოდ ერთს დაუტოვებს და ასეთნაირად ხსნის საშუალებას მისცემს და ავაზაკებისაგან დაიფარავს, რომელთაც შესაძლოა გზაზე მოკლან იგი. ზუსტად ასევე ხდება აქაც. ცოდვილი კიდევ იმ ადამიანს ჰგავს, რომელსაც სხვისი ასი ოქროს მონეტა მართებს. როდესაც მსესხებელი ვალის შესახებ შეახსენებს, ის ერთ კეთილკრძალულ და მდიდარ ადამიანთან მივა და სიყვარულის გამო სთხოვს, რომ რამდენიც შეუძლია, მისცეს. მდიდარს კი, რადგან კაცთმოყვარეა და ხედავს მის გასაჭირს, შეეცოდება და ეტყვის: „ძმაო! რაც მაქვს, შენთვის გავიღებ და გაგათავისუფლებ ხელწერილისაგან“. ამრიგად, უკვე მოვალეზეა დამოკიდებული, რომ ბევრისაგან გასათავისუფლებლად, მცირედის გადახდას შეეცადოს. რამეთუ, სანამ ის გულმოწყალე ადამიანი მის მიტანილ ათ ოქროს მონეტას არ დაინახავს, მანამ თვითონაც დააეჭვებს იმ ოთხმოცდაათი მონეტის დადება, იცის რა, რომ გამსესხებელი არ დააბრუნებს ხელწერილს, სანამ მთლიანად არ მიიღებს იმ ას მონეტას, რომელიც გაასესხა.
თუ ადამიანი თავისი ძალისაებრ თვითონ არ

495. რადგან ცოდვილი ვარ და სხეულის უძლურების გამო ღვთისათვის სათნო და კეთილი საქმეების კეთებას მოვაკლდი, ამიტომ გთხოვ მეუფეო, ილოცე ჩემთვის, ღვთის განმარისხებლისთვის, რომელსაც, როგორც უკვე ვთქვი, არაფრის კეთება არ შეუძლია იმიტომ, რომ სხეულის უძლურება ეწინააღმდეგება.
ძმაო, თუ შენ სინამდვილეში გრძნობ, რომ ცოდვები გაქვს, ნეტარი ხარ; რამეთუ ვინც მათ განიცდის, ის ვერ ეგუება და ყველანაირად შორდება მათ. საკუთარი ცოდვების განცდა და მამებისაგან დახმარების თხოვნა, რათა მათმა ლოცვებმა ცოდვებისა და ცოდვილთათვის მოსალოდნელი ტანჯვისაგან გვიხსნან, უკვე სინანულის ნაწილია. ჩვენ ვლოცულობთ შენთვის, ხოლო შენ შეეცადე, შენი ძალისაებრ, სიმდაბლე და თვინიერება მოიხვეჭო. არავითარ შემთხვევაში თავი არ გამოიდო, რომ რაიმე შენი ნებისაებრ აღასრულონ, რამეთუ აქედან მრისხანება იშვება; არავინ არ განიკითხო და დაამცირო, იმიტომ რომ ეს გულს აუძლურებს და გონებას აბნელებს, აქედან კი უდიერება და გულის უგრძნობლობა იშვება. განუწყვეტლივ იფხიზლე და საღმრთო რჯული შეისწავლე, რამეთუ ის გულს ზეციური ცეცხლით ათბობს, და ასეცაა ნათქვამი: „ზრახვასა ჩემსა აღატყდეს ცეცხლი“. ნუ მწუხარებ, ძმაო, შენი მოწოდება ღვთისგანაა; ნუ იწყენ და უძლურდები; ღმერთი იმას არ ითხოვს შენგან, რაც შენს ძალებს აღემატება, არამედ შეძლებისდაგვარ შრომას გთავაზობს. ბაგეები ფუჭი და ამაო სიტყვებისაგან დაიცავი, და შენი გული ბოროტ სიტყვებს ნუ მიეჩვევა. წმიდანთა ლოცვებთან ერთად ღმერთს წინ შენი ძალა დაუგე და უთხარი: „ღმერთო მილხინე ცოდვილსა ამას“ (ლუკა 18, 13). და ის შეგიწყალებს და ყოველგვარი ბოროტებისაგან დაგიცავს და დაგიფარავს, რათა სიბნელიდან ჭეშმარიტ სინათლეზე, ხიბლიდან ჭეშმარიტებაში და სიკვდილიდან სიცოცხლეში გადახვიდე, ჩვენი უფლის, ქრისტე იესოს მიერ, რომელსაც უკუნისამდე შვენის დიდება, ამინ.
ძმაო, თუ შენ სინამდვილეში გრძნობ, რომ ცოდვები

489. ერთი ძმა, რომელიც ადრე ჯარში მსახურობდა, საერთო საცხოვრებელში მივიდა; მან დიდ ბერს ჰკითხა, შეძლებდა თუ არა მონანიებას?
ძმაო! ღმერთი სინანულისკენ ყველას მოუწოდებს და არავის უარყოფს. ხოლო ვინც მას შეუდგება, მთელი გულით უნდა შეუდგეს, თესოს იმ იმედით, რომ მოიმკის და უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე განსაცდელებს ელოდოს.
ძმაო! ღმერთი სინანულისკენ ყველას მოუწოდებს და

486. ოდესღაც იმ საცხოვრებელში, სადაც წმიდა ბერები იყვნენ, ერთი ბერი ცხოვრობდა. როცა მას მომსახურე ძმა ეკითხებოდა, თუ რა მოემზადებინა ტრაპეზისთვის, ის რისხვით პასუხობდა: „რაც გინდა ის მოამზადე“. ძმა კი წუხდა ამაზე და არ იცოდა როგორ მოქცეულიყო. სხვებმა დიდ ბერს ჰკითხეს: კარგად იქცევა თუ არა ის მამა, რომელიც ასე პასუხობს?
მე სხვას ვერ განვიკითხავ, რამეთუ ნათქვამია: „კაცად-კაცადმან თვისი ტვირთი იტვირთოს“ (გალ. 6, 5); შესაძლოა ბერი ასე იმიტომ იქცევა, რომ ძმა მოთმინებაში გაწვრთნას, მაგრამ როგორც მე მეჩვენება, მსგავსი პასუხი ძმას ამწუხრებს, ამიტომ მან სიმდაბლით უნდა უთხრას: ჩემი ფიზიკური მდგომარეობის გამო, მე ახლა ასეთი საკვები მჭირდება. ბერი მაშინაც მადლიერი უნდა იყოს, თუ ძმა ცუდად მოუმზადებს ტრაპეზს, რამეთუ ის, თუმცა კი ცუდად, მაგრამ ემსახურება მას. ხოლო, თუ ძმა კარგად ან ცუდად ასრულებს თავის საქმეს, ბერი კი მაინც ურისხდება მას, ეს ყველა ვნებაზე უარესია; ასეთი ადამიანი უგუნურად მრისხანებს და ეს ღვთისნიერი განსჯა არაა, არამედ უფრო ეშმაკისეული ქმედებაა. მაგრამ მომსახურე ძმამ უნდა მოითმინოს ეს, იმიტომ რომ, ვინც თავის ძმას ღვთის შიშით თანაუგრძნობს, მასზე ღვთის სული განისვენებს.
მე სხვას ვერ განვიკითხავ, რამეთუ ნათქვამია:

462. იუდას ნათქვამი: „ვცოდე, რამეთუ მიგეც სისხლი მართალი“ (მათე 27, 4), და, რომ მან დააბნია ვერცხლი (მათე 27, 5), სინანულს ხომ არ გამოხატავს?
იუდას სინანული მაშინ ჩაეთვლებოდა, თუ უფლის წინაშე შეინანებდა, რამეთუ ნათქვამია: „მივედ და დაეგე პირველად ძმასა შენსა“ (მათე 5, 24), ანუ იმის წინაშე, ვის წინაშეც შესცოდა, და არა სხვასთან. ხოლო მან უფრო უარესი ჩაიდინა, განეშორა და სასოწარკვეთილებით თავი დაიღუპა, ამიტომაც არ ჩაეთვალა სინანული.
იუდას სინანული მაშინ ჩაეთვლებოდა, თუ უფლის

439. აზრი ჩამაგონებს: შენ ყველაფერში სცოდავ და ამიტომ ყოველი სიტყვის, საქმის და ფიქრის შემდეგ უნდა თქვა: „შევცოდე“. ვინაიდან, თუ არ იტყვი: „მე შვცოდე“, ეს ნიშნავს, რომ თავი უცოდველი გგონია. მე ერთიც და მეორეც ძალიან მაწუხებს, ყოველთვის ეს რომ ვთქვა არ შემიძლია, მაგრამ თუ არ ვიტყვი, ასე მგონია ვცოდავ.
ჩვენ ყოველთვის დარწმუნებულნი უნდა ვიყოთ, რომ ყველაფერში სიტყვით, საქმით და ფიქრით ვცოდავთ, მაგრამ „მე შევცოდეო“, ამას ყოველთვის ვერ ვიტყვით. ეს დემონთა ჩაგონებაა, რომელთაც სურთ მოწყინებაში ჩაგვაგდონ. და კვლავ ისინი ჩაგვაგონებენ, რომ თუ ჩვენი ყოველი საქმის შესახებ ასე არ ვიტყვით, თითქოს, საკუთარი თავი უცოდველი გვგონია. მაგრამ გავიხსენოთ რას ამბობს ეკლესიასტე: „ჟამი დუმილისა და ჟამი უბნობისა“ (ეკლ. 3, 7). ამიტომ დილაობით ლოცვაში ჩვენს მეუფესა და ღმერთს განვლილი ღამისთვის და საღამოობით ჩავლილი დღისთვის ლმობიერებით უნდა ვუთხრათ: „მეუფეო! შენი წმიდა სახელის გულისთვის ყველაფერი შემინდე და განკურნე სული ჩემი, რამეთუ ვცოდე შენდა“ (ფსალმ. 40, 5). და შენთვის ეს საკმარისია, მსგავსად იმ ადამიანისა, რომელსაც მუდმივი გამსესხებელი ჰყავს და სხვადასხვა დროს მისგან თანხას იღებს. მაგრამ, რადგან ყოველთვის ზუსტად ვერ უსწორებს ანგარიშს, ამიტომ ერთბაშად იხდის მას; ასევეა აქ.
ჩვენ ყოველთვის დარწმუნებულნი უნდა ვიყოთ, რომ

სინანული, გამონათქვამები, ციტატები

2