მტრობა - ციტატები, გამონათქვამები
მტრობა - ციტატები, გამონათქვამები მტრობა, გამონათქვამები, ციტატები, ამონარიდები
რომელსა კაცსა უვის მტერი, ნუ კადნიერობნ მიახლებად საუფლოსა ტაბლასა, და რომელსა ჰნებავს ზიარებად წმიდათა საიდუმლოთა, პირველად დაეგენ მოყუასსა თვისსა, რომელი ემტერების, და მისსა შემდგომად ღირს იქმნნეს მიღებად ხორცსა საღმრთოსა.
არა ხოლო თუ მე ოდენ ვიტყვი ამას, არამედ უფალი, რომელი ჯუარს-ევუა ჩუენთვის, რაითა დამაგნეს ჩუენ მამასა, არა დაეყენა სიკუდილისაგან და არცა ჰრიდა სისხლთა თვისთა დათხევასა. ხოლო შენ ერიდები მშვიდობისა ყოფად მტერისა შენისა და სიყუარულითცა სიტყვის-გებაი არა გნებავსა მის თანა სიმდაბლით? ისმინე რაი-ესე თქუა ღმერთმან მათთვის, რომელთა ეგევითარნი გულისსიტყუანი ჰქონან: "უკუეთუ შესწირვიდე შესაწირავსა შენსა საკურთხეველსა ზედა და მუნ მოგეხსენოს, ვითარმედ ძმაი შენი გულ-ძვირ არს შენთვის, დაუტევე შესაწირავი შენი საკურთხეველსა ზედა" (მათე 5,23-24). და არა თქუა, ვითარმედ: "მოელოდე მოსლვასა მისსა", გინა "კაცნი მიუვლინენ", არამედ თვით შენ თავით შენით მიისწრაფე მტერისა შენისა, მიუსწრვე შენ, "მივედ და დაეგე შენ ძმასა შენსა" (მათე 5,24). ჰოი სასწაული, რამეთუ იგი არა ხედავს ნაკლულად დატევებასა შესაწირავისა მისისასა! და შენ ჰგონებ, ვითარედ საყვედრელ შენდა არს, რაითა მიისწრაფო და დაეგო ძმასა შენსა. მითხარ-ღა შენ, უკუეთუ იხილე ასოი რომელიმე მოკუეთილი გუამისაგან, არამცა იღუაწეა ყოვლითა ღონისძიებითა მუნვე კუალად-გებაი ასოისაი მის გუამსა თვისსა? ეგრეთვე უკუე ყავ ძმათა შენთათვის, რაჟამს იხილნე მოხსნილად სიყუარულისაგან შენისა, შეკრიბენ შენდავე და ნუ ელი, რაითამცა მათ გისწრეს და მოვიდეს შენდა, არამედ უსწრვე შნ და მიიღე ძლევისა გვირგვინი. ხოლო იგინი იტყვიან, ვითარმედ: საქმესა, რომელსა ჩუეულ ვართ მრავლით წლითგან, მცირედსა ჟამსა ვერ შემძლებელ ვართ ქცევად მისა. არამედ მე ამას ვიტყვი: უკუეთუ საქმე რომელიმე ღმრთისა-მიერითა ბრძანებითა თანა გუედვას აღსრულებად, არა ჯერ-არს ჩუენდა დახედვად და მიზეზობად ჟამთა და წელთა და არცაღა დღეთა მრავალთა, არამედ შიშით და მოსწრაფედ ბრძანებულისა მის აღსრულებად
რომელსა კაცსა უვის მტერი, ნუ კადნიერობნ მიახლებად საუფლოსა ტაბლასა, და რომელსა ჰნებავს ზიარებად წმიდათა საიდუმლოთა, პირველად დაეგენ მოყუასსა თვისსა, რომელი ემტერების, და მისსა შემდგომად ღირს იქმნნეს მიღებად ხორცსა საღმრთოსა
აჰა ესერა ხედავთ, ვითარმედ მრავალსა საფასესა წარვაგებთ მეკარეთა ზედა მეფეთასა და დიდძალსა ქრთამსა მივსცემთ კაცთა სახელმწიფოთა, რაითამცა საქმე ნებისა ჩუენისაი აღვისრულეთ ამით. ხოლო მცნებისათვის ღმრთისა არა დავემორჩილებით ძმათა და თვისთა ჩუენთა, რომელთაი უწყით, ვითარმედ გულ-ძვირ არიან ჩუენთვის, არამედ საყუედრელ და წუნობა გვიჩნს მისლვაი და დაჯერებაი მათი პირველ მოსლვისა მისისა ჩუენდა. მითხარღა ესე ყუედრება არსა შენდა, უკუეთუ უსწრო და მოიტაცო სარგებელი თავისა შენისაი? ჯერ-არს შენდა სირცხვილი და კდემაი ვინაითგან მოელი, რომელი-იგი გულ-ძვირ არს შენდა, რაითა მოვიდეს და დაგეგოს შენ. ესე სამართლით ყუედრებაი და აუგ არს შენდა და დაკლება, უკუეთუ შემაწუხებელი შენ ზედა მოგიხდეს და მშვიდობისა ყოფასა გევედრებოდის, რამეთუ რომელმანცა უსწროს ძიებად მშვიდობისა, მანცა მიიტაცოს სარგებელი იგი ყოველი. უკუეთუ ვინმე მოვიდეს შენდა ძიებად მშვიდობისა, და შენ ჰყო მშვიდობაი მის თანა, სარგებელი მან ხოლო მიიღო, რამეთუ შენ არა ღმერთსა მიჰმადლე, არამედ მას, რამეთუ მოვიდა შენდა ძიებად მშვიდობისა. ხოლო უკუეთუ არა მოვიდეს შენდა შემაწუხებელი შენი ძიებად მშვიდობისა და შენ თავით თვისით თავს იდვა სიმდაბლე ყუედრებით და მიისწრაფო შემაწუხებელისა მის შენისა, რომელმან-იგი ბოროტი შეგაჩუენა შენ და მშვიდობაი ჰყო მის თანა გულითა წმიდითა და განაგდო შენგან შფოთი იგი და მწუხარებაი, რომელი-იგი მის მიერ შეგემთხვა.
მაშინ სრულ იქმნეს სათნოებაი და მოიღო მადლი ჭეშმარიტი უფლისაგან შენისა
უკუეთუ ჰყო დღე დღესასწაულისაი მარხვით, უსაზრდელოდ, და მტერობაი და შფოთი გულსა გაქუნდეს, არა შეწირულ არს შენგან არცა დღესასწაული შენი და არცა მარხვაი შენი. ნუუკუე წარმდებ იქმნეა მსხუერპლსა მას წმიდასა მიახლებად ხელითა უბანელითა, რავდენღა უფროის არს, უკუეთუ სული შენი არა წმიდა იყოს ვნებათაგან? ესე ფრიად უძვირეს და უბოროტეს არს მას, რომელი-იგი ხელითა უბანელითა ეზიარის
უკუეთუ მტერნი ჩუენნი მოყუარე ჩუენდა ვქმნეთ, მოწყალე მექმნეს ჩუენ უფალი და ცოდვანი ჩუენნი მყის განაბნინეს; და კაცნიცა მადლიერ მეყუნენ ჩუენ და გუაქებდენ, და ამით ვპოოთ ცხორებაი. არა რაი არს ამის უბოროტეს, უკუეთუ გუესუას ჩუენ სოფელსა ამას ერთიცა მტერი, რამეთუ მავნებელ არს იგი სახლსა და ცხორებასა ჩუენსა, დაღაცათუ დამდვას ჩუენ ზედა მტერმან ბევრეული ბოროტი და სხუანი აღაზრზინნეს ჩუენ ზედა, და აღმიშფოთოს გონებაი ჩუენი, და განამწაროს სული ჩუენი და მრავალ-ფერნი გულის-სიტყუათა ღელვანი აღადგინნეს ჩუენ ზედა და მეკუეთებოდიან
ვაუწყოთ მტერთა ჩუენთა, ვითარმედ ჯერ-არს ჩუენდა, რაითა ვისწრაფოთ საქმედ-საქმესა, რომელი ღმრთისა სათნო არს. დაღაცათუ ვიგინნეთ, გინა ვიგუემნეთ, დაღათუ უძვირესი მისსა შეგუემთხვიოს, ძლიერად მოვითმინოთ და უწყოდით, ვითარმედ ესე უფროის არს და უზეშთაეს ყოველთა სათნოებათა ჩუენთა. ესე კეთილი წინა წარმოგვიდგეს დღესა მას განკითხვისასა. ურიცხუად და ფრიად და მრავლად შევსცეთით და ვცოდეთ, და ბრალეულ ვიქმნენით და ღმერთი განვარისხეთ, ხოლო წყალობითა თვისითა დაგვიდვა გზაი დასამშვიდებელი.
ამიერითგან არღარა მივსცეთ საფასე ესე კეთილთაი ეშმაკსა. ნუუკუე ღმერთი ვერ შემძლებელ იყოა ბრძანებად ჩუენდა და დაგებად ძმათა ჩუენთა, გინა მტერთა ჩუენთა უმადლოდ და უსარგებლოდ? ნუუკუე კაცი შემძლებელ არსა სასჯელად, გინა სიტყვის-გებად მისა, გინა მცნებათა მისთა აუგის-დებად? არამედ მრავალთა მოწყალებათა მისთათვის და სახიერებისა აღგვითქუა ჩუენ ფრიადისა მადლისა მოცემაი და მოტევებაი შეცოდებათა ჩუენთაი, უკუეთუ ჩუენ მშვიდობაი ვყოთ მტერთა ჩუენთა თანა. აწ უკუე, რომელი მოტევებაი და შენდობაი იყოს ჩუენდა, ვინაითგან ესევითარისა მადლისა მოცემაიცა აღგვითქუა და ჩუენ ეგრეცა არა დავემორჩილნეთ რჩულსა მისსა, არამედ უდებ ვიყუნეთ მისგან. მითხარ-ღა, ძმაო, უკუეთუმცა მეფემან ბრძანა, ვითარმედ: ყოველი რომელი გულ-ძვირ არს ძმისა მიმართ თვისისა, უკუეთუ აწვე დაეგოს, და თუ არა მოეკუეთოს თავი მისი, არამემცა ყოველნი მირბიოდესა ურთიერთას მშვიდობისა ყოფად და დაგებად? მე ეგრე ვჰგონებ, ვითარმედ არცა თუ ერთი ჟამი ყვესმცა დროისაი დაგებისათვის ძმისა თვისისა.
აწ უკუე რომელი შენდობაი იყოს ჩუენდა, ვინაითგან არა პატივ-ვსცემთ ბრძანებულსა ღმრთისასა, ვითარ-იგი პატივ-სცემთ ბრძანებულსა კაცისასა ჩუენისავე ბუნებისასა. ამისთვის ბრძანებულ არს ჩუენდა, რაითა ვიტყოდით ლოცვასა შინა: "მომიტევენ ჩუენ თანა-ნადებნი ჩუენნი, ვითარცა ჩუენ მიუტეობთ თანა-მდებთა მათ ჩუენთა" (მათე 6,12). რომელიმცა მცნებაი იყო ამისა უმჯობესი და უსუბუქესი, რამეთუ გყო შენ მსაჯულმან ხელმწიფე ცოდვათა შენთა მოტევებასა ზედა!
შეიტკბე ძმაი შენი და ამბორს უყავ სიყუარულით პირველ განძვინებისა სულისა მისისა შენ ზედა. დაღაცათუ ფრიად სათანადოი რაიმე საქმე გეიძულებოდის დღესა მას გულის წყრომისა და შფოთისა შენისასა, და გინდეს თუ შესლვად ყოველი ქალაქი ანუ გარეშე ქალაქსა სოფელი, გინა თუ გზასა შორსა წარმართებულ იყო, დაუტევე ესე ყოველი და მიისწრაფე და დაეგე ძმასა შენსა. დაღათუ რაიმე ძნელი საქმე იყოს, თავს-იდევ ღმრთისათვის. და უკუეთუ სული შენი მოწყინე და მწუხარე იყოს და ეკიცხებოდის და ჰრცხვენოდის დაგებად იმისა, არქუ მას: რაისა არა გნებავს მშვიდობისა ყოფად და ხარ შენ მოძნაურ და მწუხარე. ესე მცნებაი არა თუ მონაგებთა და საწუთროისა სახმართათვის ბრძანებულ არს, არამედ ხსნისა და ცხორებისა ჩუენისათვის დადებულ არს ესე მცნებაი ღმრთისა მიერ, რამეთუ ღმერთმან პირველვე გვიბრძანა ყოფად ესე. რამეთუ სავაჭროი სული - ერი არს ესე, არა მოვიწყინოთ და არცა დავიცინოთ ყოფად ამას