მტრობა - ციტატები, გამონათქვამები
მტრობა - ციტატები, გამონათქვამები მტრობა, გამონათქვამები, ციტატები, ამონარიდები
რომელსა კაცსა უვის მტერი, ნუ კადნიერობნ მიახლებად საუფლოსა ტაბლასა, და რომელსა ჰნებავს ზიარებად წმიდათა საიდუმლოთა, პირველად დაეგენ მოყუასსა თვისსა, რომელი ემტერების, და მისსა შემდგომად ღირს იქმნნეს მიღებად ხორცსა საღმრთოსა
აჰა ესერა ხედავთ, ვითარმედ მრავალსა საფასესა წარვაგებთ მეკარეთა ზედა მეფეთასა და დიდძალსა ქრთამსა მივსცემთ კაცთა სახელმწიფოთა, რაითამცა საქმე ნებისა ჩუენისაი აღვისრულეთ ამით. ხოლო მცნებისათვის ღმრთისა არა დავემორჩილებით ძმათა და თვისთა ჩუენთა, რომელთაი უწყით, ვითარმედ გულ-ძვირ არიან ჩუენთვის, არამედ საყუედრელ და წუნობა გვიჩნს მისლვაი და დაჯერებაი მათი პირველ მოსლვისა მისისა ჩუენდა. მითხარღა ესე ყუედრება არსა შენდა, უკუეთუ უსწრო და მოიტაცო სარგებელი თავისა შენისაი? ჯერ-არს შენდა სირცხვილი და კდემაი ვინაითგან მოელი, რომელი-იგი გულ-ძვირ არს შენდა, რაითა მოვიდეს და დაგეგოს შენ. ესე სამართლით ყუედრებაი და აუგ არს შენდა და დაკლება, უკუეთუ შემაწუხებელი შენ ზედა მოგიხდეს და მშვიდობისა ყოფასა გევედრებოდის, რამეთუ რომელმანცა უსწროს ძიებად მშვიდობისა, მანცა მიიტაცოს სარგებელი იგი ყოველი. უკუეთუ ვინმე მოვიდეს შენდა ძიებად მშვიდობისა, და შენ ჰყო მშვიდობაი მის თანა, სარგებელი მან ხოლო მიიღო, რამეთუ შენ არა ღმერთსა მიჰმადლე, არამედ მას, რამეთუ მოვიდა შენდა ძიებად მშვიდობისა. ხოლო უკუეთუ არა მოვიდეს შენდა შემაწუხებელი შენი ძიებად მშვიდობისა და შენ თავით თვისით თავს იდვა სიმდაბლე ყუედრებით და მიისწრაფო შემაწუხებელისა მის შენისა, რომელმან-იგი ბოროტი შეგაჩუენა შენ და მშვიდობაი ჰყო მის თანა გულითა წმიდითა და განაგდო შენგან შფოთი იგი და მწუხარებაი, რომელი-იგი მის მიერ შეგემთხვა.
მაშინ სრულ იქმნეს სათნოებაი და მოიღო მადლი ჭეშმარიტი უფლისაგან შენისა
უკუეთუ ჰყო დღე დღესასწაულისაი მარხვით, უსაზრდელოდ, და მტერობაი და შფოთი გულსა გაქუნდეს, არა შეწირულ არს შენგან არცა დღესასწაული შენი და არცა მარხვაი შენი. ნუუკუე წარმდებ იქმნეა მსხუერპლსა მას წმიდასა მიახლებად ხელითა უბანელითა, რავდენღა უფროის არს, უკუეთუ სული შენი არა წმიდა იყოს ვნებათაგან? ესე ფრიად უძვირეს და უბოროტეს არს მას, რომელი-იგი ხელითა უბანელითა ეზიარის
უკუეთუ მტერნი ჩუენნი მოყუარე ჩუენდა ვქმნეთ, მოწყალე მექმნეს ჩუენ უფალი და ცოდვანი ჩუენნი მყის განაბნინეს; და კაცნიცა მადლიერ მეყუნენ ჩუენ და გუაქებდენ, და ამით ვპოოთ ცხორებაი. არა რაი არს ამის უბოროტეს, უკუეთუ გუესუას ჩუენ სოფელსა ამას ერთიცა მტერი, რამეთუ მავნებელ არს იგი სახლსა და ცხორებასა ჩუენსა, დაღაცათუ დამდვას ჩუენ ზედა მტერმან ბევრეული ბოროტი და სხუანი აღაზრზინნეს ჩუენ ზედა, და აღმიშფოთოს გონებაი ჩუენი, და განამწაროს სული ჩუენი და მრავალ-ფერნი გულის-სიტყუათა ღელვანი აღადგინნეს ჩუენ ზედა და მეკუეთებოდიან
ვაუწყოთ მტერთა ჩუენთა, ვითარმედ ჯერ-არს ჩუენდა, რაითა ვისწრაფოთ საქმედ-საქმესა, რომელი ღმრთისა სათნო არს. დაღაცათუ ვიგინნეთ, გინა ვიგუემნეთ, დაღათუ უძვირესი მისსა შეგუემთხვიოს, ძლიერად მოვითმინოთ და უწყოდით, ვითარმედ ესე უფროის არს და უზეშთაეს ყოველთა სათნოებათა ჩუენთა. ესე კეთილი წინა წარმოგვიდგეს დღესა მას განკითხვისასა. ურიცხუად და ფრიად და მრავლად შევსცეთით და ვცოდეთ, და ბრალეულ ვიქმნენით და ღმერთი განვარისხეთ, ხოლო წყალობითა თვისითა დაგვიდვა გზაი დასამშვიდებელი.
ამიერითგან არღარა მივსცეთ საფასე ესე კეთილთაი ეშმაკსა. ნუუკუე ღმერთი ვერ შემძლებელ იყოა ბრძანებად ჩუენდა და დაგებად ძმათა ჩუენთა, გინა მტერთა ჩუენთა უმადლოდ და უსარგებლოდ? ნუუკუე კაცი შემძლებელ არსა სასჯელად, გინა სიტყვის-გებად მისა, გინა მცნებათა მისთა აუგის-დებად? არამედ მრავალთა მოწყალებათა მისთათვის და სახიერებისა აღგვითქუა ჩუენ ფრიადისა მადლისა მოცემაი და მოტევებაი შეცოდებათა ჩუენთაი, უკუეთუ ჩუენ მშვიდობაი ვყოთ მტერთა ჩუენთა თანა. აწ უკუე, რომელი მოტევებაი და შენდობაი იყოს ჩუენდა, ვინაითგან ესევითარისა მადლისა მოცემაიცა აღგვითქუა და ჩუენ ეგრეცა არა დავემორჩილნეთ რჩულსა მისსა, არამედ უდებ ვიყუნეთ მისგან. მითხარ-ღა, ძმაო, უკუეთუმცა მეფემან ბრძანა, ვითარმედ: ყოველი რომელი გულ-ძვირ არს ძმისა მიმართ თვისისა, უკუეთუ აწვე დაეგოს, და თუ არა მოეკუეთოს თავი მისი, არამემცა ყოველნი მირბიოდესა ურთიერთას მშვიდობისა ყოფად და დაგებად? მე ეგრე ვჰგონებ, ვითარმედ არცა თუ ერთი ჟამი ყვესმცა დროისაი დაგებისათვის ძმისა თვისისა.
აწ უკუე რომელი შენდობაი იყოს ჩუენდა, ვინაითგან არა პატივ-ვსცემთ ბრძანებულსა ღმრთისასა, ვითარ-იგი პატივ-სცემთ ბრძანებულსა კაცისასა ჩუენისავე ბუნებისასა. ამისთვის ბრძანებულ არს ჩუენდა, რაითა ვიტყოდით ლოცვასა შინა: "მომიტევენ ჩუენ თანა-ნადებნი ჩუენნი, ვითარცა ჩუენ მიუტეობთ თანა-მდებთა მათ ჩუენთა" (მათე 6,12). რომელიმცა მცნებაი იყო ამისა უმჯობესი და უსუბუქესი, რამეთუ გყო შენ მსაჯულმან ხელმწიფე ცოდვათა შენთა მოტევებასა ზედა!
შეიტკბე ძმაი შენი და ამბორს უყავ სიყუარულით პირველ განძვინებისა სულისა მისისა შენ ზედა. დაღაცათუ ფრიად სათანადოი რაიმე საქმე გეიძულებოდის დღესა მას გულის წყრომისა და შფოთისა შენისასა, და გინდეს თუ შესლვად ყოველი ქალაქი ანუ გარეშე ქალაქსა სოფელი, გინა თუ გზასა შორსა წარმართებულ იყო, დაუტევე ესე ყოველი და მიისწრაფე და დაეგე ძმასა შენსა. დაღათუ რაიმე ძნელი საქმე იყოს, თავს-იდევ ღმრთისათვის. და უკუეთუ სული შენი მოწყინე და მწუხარე იყოს და ეკიცხებოდის და ჰრცხვენოდის დაგებად იმისა, არქუ მას: რაისა არა გნებავს მშვიდობისა ყოფად და ხარ შენ მოძნაურ და მწუხარე. ესე მცნებაი არა თუ მონაგებთა და საწუთროისა სახმართათვის ბრძანებულ არს, არამედ ხსნისა და ცხორებისა ჩუენისათვის დადებულ არს ესე მცნებაი ღმრთისა მიერ, რამეთუ ღმერთმან პირველვე გვიბრძანა ყოფად ესე. რამეთუ სავაჭროი სული - ერი არს ესე, არა მოვიწყინოთ და არცა დავიცინოთ ყოფად ამას
ნუ იტყვი შენ ამას, ვითარმედ ვაგინეთ ბოროტად ერთი-ერთსა და იყო ჩუენ შორის ეგევითარი სიწბოი საქიქელი, აწღა აღვდგე და იყო ჩუენ შორის ეგევითარი სიწბოი საქიქელი, აწღა აღვდგე და მუნთქუესვე მშვიდობისა ყოფად მივრბიოდი, - ვინ არა გამგმოს და მაბრალოს სწრაფისათვის ჩემისა მშვიდობისა ყოფად! რამეთუ ამას კაცი გონიერი არა გაბრალებს შენ ყოფისათვის მშვიდობისა, არამედ მაშინღა საცინელ და საკიცხელ იქმნე ყოველთაგან, უკუეთუ დაადგრე მტერობასა ზედა მოყუსისა შენისასა. ვითარცაღა სიყუარული დაჰფარავს მრავალთა ცოდვათა, ეგრეთვე მტერობაი შობს მრავალთა ცოდვათა არარაისაგან
ვითარცაღა სიყუარული დაჰფარავს მრავალთა ცოდვათა, ეგრეთვე მტერობაი შობს მრავალთა ცოდვათა არარაისაგან
მტერობაი ერთისაი გვიბრძანა ჩუენ ღმერთმან, რომელ არს ეშმაკი. და ეკრძალე დაგებად და მშვიდობისა ყოფად მის თანა, და ეკრძალე განრისხებასა ძმისა შენისასა, არამედ უკუეთუ შეგემთხვიოს შენ მწუხარებაი, გინა სულმოკლებაი, ნუ დაადგრები მას ზედა დღისა ერთისა უფროის, რამეთუ თქუმულ არს: "მზე ნუ დაგასწრობნ განრისხებასა თქუენსა" (ეფეს. 4,26). და უკუეთუ დაეგო ძმასა შენსა პირველ მიმწუხრებისა, ჰპოვო შენ მოტევებაი. და უკუეთუ დღე გარდახდეს და შენ გულ-ძვირობასავე ზედა იყო, არღარა აღძრვისაგან გულის წყრომისა არს მტერობაი შენი, არამედ სიძულვილისა და მტერობისაგან სულისა, რომელი მიუძღუს მტერობად და ბოროტებად. უკუეთუ ერთი დღე წარხდეს და არა დაეგო ძმასა შენსა, მაშინ ფრიად განძვინდეს მწუხარებაი შენი. და უკუეთუ წარხდეს ორი, გინა სამი დღე, ფრიად აღემატოს ბოროტი. და უკუეთუ წარხდეს ოთხი, გინა ხუთი დღე, ხუთი იგი ათ იქმნეს, ათი - ოც, და ოცი - ას, მაშინ დაადგრეს წყლულებაი იგი უკურნებელად. რავდენცა ჟამი განგრძობილ იქმნას, ეგოდენცა განვიშორნეთ ურთიერთას, არამედ ჯერ-არს ჩუენდა კრძალვაი, რაითა არაი ესევითარი შეგვემთხვიოს ბოროტი
რაიმე უკუე იყოს უძვიეს და უსაწყალობელეს კაცისა მის, რომელი მარადის გულ-მწყრალ არნ, რამეთუ ვითარცა ეშმაკეულთა არა აქუს განსუენება ამას განსასვენებელსა. ეგრეთცა გულმანკიერსა, რომელსა მტერი ესუას, არა აქუს განსუენება არცაღათუ ჟამ ერთ, რამეთუ სიტყუაი მტერისაი და ზრახვაი აღსძრავნ მას მწუხარებად. და უკუეთუ ესმინ მას ხმაი შემაწუხებელისა მისისაი. ანუ ახსენის ვინმე სახელი მტერისა მისისაი წინაშე მისსა, აღეტყინის იგი ვითარცა ნაძეძი, და შინაგანი მისი ყოველი შეელმინ. და უკუეთუ სადამე იხილის პირისპირ, შეშფოთნის და შეძრწუნდის, ვითარცა ძვირი ფრიადი შემთხუეულ იყო მის მიერ მისა.
და უკუეთუ ნათესავი მტერისა მისისაი იხილის, გინა სამოსელი, გინა სახლი, გინა უბანი მისი, გინა შესავალ გამოსავალი, ყოველი რაიცა იხილის, შეწუხნის და აღშფოთნის მსგავსად მათდა, რომელთა-იგი საყუარელნი მეგობარნი უსხენედ, გინა ტრფიალნი. და ოდეს იხილიან პირნი მათნი, გინა სამოსელნი, გინა ხამლნი მათნი, გინა სოფელნი მათნი, გინა ფოლოცნი მათნი, მხიარულ იქმნიედ გულითა და უხარინ. ეგრეთვე რომელთა შორის ჩუენსა და მათ მტერობაი არნ, ოდე ვიხილნით იგინი ანუ მათთა საქმეთაგანი რაიმე, შევწუხნით და შეგუელმინ ყოველი შინაგანი ჩუენი, რაიმე უკუე იყო ამას ბრძოლასა და ამას გუემასა და ვნებასა. დაღაცა თუმცა, ჯოჯოხეთი არა აღთქუმულ იყო ძვირის მოხსენეთა და გულმანკიერთა, არამედ მწუხარებისა და ვნებისათვის, რომელნი იშუების ჩუენ შორის მის მიერ, ჯერვე არს ჩუენდა შენდობაი შემაწუხებელთა ჩუენთაი ყოველსა ჟამსა, რაითა არღარა დავიწერტებოდით აქავე შურითა მათითა. უკუეთუ ვიხილით მტერი ჩუენი კეთილსა შინა, განვიმსჭუალნით მწუხარებითა, ვითარცა მუსმრითა; და უკუეთუ მწუხარებასა შინა ვიხილით, მხიარულ ვიქმნით და გვიხარინ და გუეშინინ, ნუუკუე კეთილი მოეგოს მას, და ამათ ორთა საქმეთაგან შემზადებულ არს ჩუენდა სატანჯუელი საუკუნოი