სულიერი სიბრძნე ამსოფლიური სიბრძნისაგან იმით განირჩევა, რომ სულიერი სიბრძნისგან სულში დუმილი დაემკვიდრება, ხოლო ამსოფლიური სიბრძნისგან მრავლისმეტყველებისა და განცხრომის წყარო გადმოდის.
სიკეთენი და მოწყალებანი და ყოველგვარი გარეგნული სათნოება როდი არბილებს გულის სიზვიადეს, არამედ გონებრივი ქმედება, სინანულის ტკივილი, შემუსვრილება და სიმდაბლე, ყოველივე ეს ამდაბლებს აზრთა უწესო მდინარებას.
სიბრძნე არა მარტო იმაში მდგომარეობს, რომ ჭეშმარიტება ბუნებრივი წესით შევიცნოთ, არამედ იმაშიც, რომ შეურაცხმყოფელისგან ბოროტება ისე გადავიტანოთ, როგორც საკუთარი; რამეთუ პირველში მყოფი ამპარტავნებისკენ მიიდრიკებიან, ხოლო ვინც მეორეს ...
იხილეთ სრულად
სიბრძნე არა მარტო იმაში მდგომარეობს, რომ ჭეშმარიტება ბუნებრივი წესით შევიცნოთ, არამედ იმაშიც, რომ შეურაცხმყოფელისგან ბოროტება ისე გადავიტანოთ, როგორც საკუთარი; რამეთუ პირველში მყოფი ამპარტავნებისკენ მიიდრიკებიან, ხოლო ვინც მეორეს შეიძენს, სიმდაბლეს მოიპოვებს.
სიბრძნე ამის სოფლისაი სიცოფე არს წინაშე ღმრთისა (1 კორ. 3, 19) და ვინც საკუთარ თავს სულით გლახაკად არ მიიჩნევს, უფლის სიტყვებით რომ ვთქვათ, ზეციურ სასუფეველს ვერ დაიმკვიდრებს.
საჭმელი კი არ არის ბოროტება, არამედ ნაყროვანება. ფული კი არა, არამედ ვერცხლისმოყვარეობა; დიდება კი არა, არამედ პატივმოყვარეობა. ბოროტება წარმოიშობა მათი ბოროტად გამოყენებით.
საერო ცოდნა ადამიანს თავისთავდ ბრძენს არ ხდის. ეს მხოლოდ გარეგნულად ანათლებს, მის მეხსიერებას ინფორმაციით ავსებს, მაგრამ ამასთანავე მის გულში ცოდვებსა და ვნებებს ტოვებს. ქვეყანამ დაკარგა ხსოვნა სულიერი სიბრძნისა. ის მიწიერ, კაცობრ...
იხილეთ სრულად
საერო ცოდნა ადამიანს თავისთავდ ბრძენს არ ხდის. ეს მხოლოდ გარეგნულად ანათლებს, მის მეხსიერებას ინფორმაციით ავსებს, მაგრამ ამასთანავე მის გულში ცოდვებსა და ვნებებს ტოვებს. ქვეყანამ დაკარგა ხსოვნა სულიერი სიბრძნისა. ის მიწიერ, კაცობრივ სიბრძნეს ეძებს, რომელიც მხოლოდ და მხოლოდ სიყალბეს, სუროგატს წარმოადგენს.
