ადამიანი - ციტატები, გამონათქვამები
ადამიანი - ციტატები, გამონათქვამები ადამიანი, გამონათქვამები, ციტატები
104. თუკი ყველაფერს არანებსითს ნებსითისგან აქვს მიზეზი, თანახმად წერილისა, მაშ არავინაა ადამიანის მტერი იმდენად, რამდენადაც თავად არის თავისი თავისთვის.
თემა: ადამიანიავტორი: წმ. მარკოზ მონაზონი (განშორებული)
წყარო: სათნოებათმოყვარეობა (პირველი წიგნის პირველი ნაწილი)
უფალი არ ტოვებს ადამიანს, ადამიანი ტოვებს უფალს, ჯოჯოხეთი უფლისგან განშორებაა
159. მხოლოდ ადამიანია მიმღები ღვთისა, რადგან მხოლოდ ამ ცოცხალ არსებას ეზრახება ღმერთი, _ ღამით სიზმრებში, დღისით კი გონების გზით, _ და ყოველთა მიერ სწორედ თავის ღირს ადამიანებს აუწყებს და მიანეიშნებს იგი წინასწარ სამომავლო სიკეთეთა შესახებ.
137. მიწაზე შეიქმნა ღვთის მიერ შობადობა და სიკვდილი, ცაში კი - წინაგანგება და კანონზომიერება, ყველაფერი კი ადამიანისა და მისი ცხონებისთვის დაიბადა. ღმერთმა, რომელიც უნაკლულოა ყოველგვარი სიკეთით, ადამიანთა გამო შექმნა ცა, მიწა და სტიქიონები, პატივად მიაგო რა მას ამათ მიერ ყოველგვარი ტკბობა სიკეთეებით.
133. ღმერთმა ადამიანს შეუქმნა მთელი ცა და ამკობენ მას ვარსკვლავები. ადამიანის გამო შექმნა მან მიწა, რასაც თავისთვის ამუშავებენ კაცნი. ისინი, რომლებიც ვერ გრძნობენ ღვთის ესოდენ წინაგანგებას, სულით უგუნურნი არიან.
132. მხოლოდ ადამიანისას ისმენს ღმერთი; მხოლოდ ადამიანს უჩნდება ღმერთი. კაცთმოყვარეა ღმერთი; სადაც არ უნდა იყოს ადამიანი, ღმერთიც იქვეა. მხოლოდ ადამიანია ღვთის ღირსეული თაყვანისმცემელი. ადამიანის გამო ფერისმცვალებლობს ღმერთი (აქ მინიშნებაა იმ მოვლენაზე, როდესაც უფალმა თაბორის მთაზე "ფერი იცვალა" და ღმრთეების უქმნელი სინათლე გამოუბრწყნა ადამიანებს).
სიმდაბლე - ეს ლიტონი სიტყვები როდია, როცა ჩვენ ვამბობთ: მე ცოდვილი ვარ... და ამისი მსგავსი. სიმდაბლე ჭეშმარიტებაა. რომ ადამიანმა შეიცნოს, რომ იგი არარაა. "არარა" ისაა, რაც არაფერი იყო მანამ, სანამ ღმერთი ყველაფერს შექმნიდა.
ამრიგად, ეს "არარა" ვართ ჩვენ. შენი ძირი, შენი არსება იწყება "არარადან", შენი დედა თიხაა, შენი შემოქმედი კი - ღმერთი. რა გვაქვს ისეთი, რაც არ გვებოძა? და თუ მიიღე, რას იქადი ისე, თითქოს არ მიგეღოს?
ო, ზეციური დიდებულება! ო, პატივი და სუდიადე ადამიანისა! იგი მოკრძალებული თიხაა, მაგრამ ღმრთაებრივი სუნთქვაცაა! მოვა ჟამი, როცა ის შეიცვლება. "მიწა ხარ და მიწადცა მიიქცე". აღსრულდება ჩვენი შემოქმედის სიტყვები. მაგრამ ღმრთაებრივი ქროლვა, ღმრთაებრივი სუნთქვა - რა მოუვა მას? როგორც მიწა დაუბრუნდება მიწას, ისე სული - ღმრთის ქროლვა - დაუბრუნდება ღმერთს. კი მაგრამ, როგორ? როცა სული ღმერთისგან წარმოიშვა, იგი კეთილსურნელოვანი ღმრთაებრივი ღმრთაებრივი სუნთქვა იყო, მაგრამ ახლაც ისევ ისეთია? არა, ისეთი აღარ არის. მაშ, როგორღა იქნება? აუცილებელია განწმენდა. ცრემლები, გლოვა, ტკივილი, რადგან შენ ესოდენ კეთილი და ქველისმოქმედი მამა დაამწუხრე, ღმერთი, რომელმაც შენ - თიხა - ეგზომ განგადიდა და მოგანიჭა თავისი ღმრთაებრივი სუნთქვა, სინანულის ეს შრომა განგწმენდს მისი მადლით. ამრიგად, ურვა და გლოვა, რათა მან ისევ უწინდელ მდგომარეობაში დაგაბრუნოს
ყველაფერი ის, რაზეც გვიამბობს წმინდა წერილი - ადამიანისთვისაა შექმნილი. ამიტომ შექმნა ღმერთმა ადამიანი ყველაზე ბოლოს, რომ ადამიანს ყოველივე ეს ეხილა, როორც ძალიან კარგი, და დამტკბარიყო, ელხინა, ყოველივე ამის ჭვრეტით.
ადამიანი როგორღა შექმნა? აიღო მიწა, ყველაზე მდაბალი ნივთიერება, რათა ადამიანი ყოველთვის მდაბალი იყოს: არაფერია მიწაზე მდაბალი. გამოსახა თიხის სახლი და ჩაბერა მასში, შექმნა ადამიანის სული... ამრიგად, თითქოს თიხის ოთხ კედელში ჩადო ღმერთმა ღმრთაებრივი ქროლვა, ჩადო თავისი სუნთქვა
ღმერთმა ადამიანი, ჩემო შვილო, მიწისაგან შექმნა. მაშინ, როცა მთელი ქმნილება ერთი ბაღივით შექმნა, გააკეთა მნათობები და მოკაზმა სამყარო, მთვარე ღამის ყველა ვარსკვლავის მთავრად დაადგინა, როგორც ერთგვარი კანდელი ბევრი ცეცხლით, დიდითა და მცირით, რომლებიც ამკობენ და ამშვენებენ ცას. ხოლო დედამიწა - მრავალი ხით, დიდითა თუ მცირით. მხეცები და ქვეწარმავალნი. სხვადასხვა ზომის ჩიტები, ცისქვეშეთში რომ დაფრინავენ. შინაური ცხოველები და ფრინველები ადამიანის სარგებლისათვის. ზღვა, ყოველგვარი თევზით. ყველაფერი იმისთის, რომ ადამიანს ეგემნა და განცვიფრებულიყო. ხოლო ამ ყველაფერზე შექმნა დიდი მნათობი, რათა დღისით ემთავრა, გაეთბო და ეზრუნა ყველაფერზე თავისი სითბოთი და თავისი სინათლით ყველაფერი შეემკო და მოეკაზმა.
დაბოლოს, ადამიანი შექმნა, როგორც ყველაფრის მეფე, როგორც მაყურებელი, თეატრში მიწვეული. ო, დიდებულება! ო, პატივი ადამიანისა! ყველაფერი ღმერთს უგალობს - სულიერი და უსულო. ზოგი თავისი ხმით, ზოგიც თავისი ფოთლების შრიალით, ყველას საკუთარი ხმა აქვს, და ერთი პაწაწინა ბალახიც კი თუ ტკივილს მიაყენებ, ყვირის: სუნი, რომელსაც ის გამოსცემს, მისი საკუთარი ხმაა