სინანული - ციტატები, გამონათქვამები

სინანული მხოლოდ უწინდელი ბოროტი საქმეების დატევებას კი არ ნიშნავს, არამედ უფრო მეტი კეთილი საქმის გაკეთებას, რამეთუ ითქვა: „ჰყავთ უკუე ნაყოფი, ღირსი სინანულისა“. როგორ შევძლებთ ამას? ცოდვის საპირისპირო საქმეების კეთებით. თუ სხვისი მიგიტაცებია ოდესმე რამე, თავისი მიეცი და შენიც ზედ დაუმატე. დიდხანს მრუშობდი? საკუთარ ცოლთანაც შეიკავე თავი დადგენილ დღეებში. თუ ვინმეს სცემე ან შეურაცხყავი, დღეიდან დალოცე და კეთილი უყავ ყველას, ვინც გცემს ან შეურაცხგყოფს, რამეთუ ჩვენი განკურნებისათვის ჭრილობიდან ისრის ამოღება არ კმარა, სალბუნიც უნდა დავადოთ ზედ. თუ უწინ კარგი ჭამა და ღვინის სმა გიყვარდა, ახლა მარხვა შეინახე და წყალი სვი. თუ სხვისი ცოლისთვის ბილწი თვალით შეგიხედავს, ახლა ეცადე, რომ საერთოდ არ შეხედო ქალს სახეში, რამეთუ ითქვა: „მოიქეც ბოროტისაგან და ჰქმენ კეთილი“ (ფსალმ. 33.15).

ვინც სხვისთვის ბოროტების გაკეთების ფიცს დადებს, სინანული უნდა აჩვენოს. ჰეროდეს არაფერი არგო ფიცის დაცვამ: იგი წინასწარმეტყველის მკვლელი გახდა. ამის გამო მფიცავმა უნდა დაარღვიოს ფიცი და არ უნდა სურდეს თავისი დაუფიქრებლობის განმტკიცება.

ისინი, რომლებიც სიამაყის გამო შენანებას არ მოისურვებენ, ჯოჯოხეთში მოხვდებიან

სულთქმით მოიხსენე ყოველი, რაოდენიცა რა სცოდე და ამით მიიღებ სულის შემუსვრილებას.

დავითმა, მრუშობისა და მკვლელობის ცოდვით რომ დაეცა, სხვა ვერანაირი მსხვერპლი იპოვა ღვთისათვის სათნო, გარდა ერთისა – „სული შემუსვრილი, გული შემუსვრილი და დამდაბლებული“.

თუკი იტანჯება რომელიმე ერი ან სახელმწიფო, ყველამ უნდა შეინანოს და მაშინ ყოველივე გამოსწორდება ღვთის მიერ

მრავალი წმინდანის სიტყვისამებრ, იუდა მიიღებდა შენდობას, შენანება რომ გადაეწყვიტა, მსგავსად პეტრე მოციქულისა, რომელმაც სამჯერ უარყო ქრისტე, მაგრამ სინანულის შედეგად არა მარტო ცოდვათა შენდობა მიიღო, არამედ მოციქულებრივი ღირსებაც დაიბრუნა... სახარება იმავეთი მთავრდება, რითაც იწყება: „შეინანეთ“.

სინანულის მიზანია – განვეშოროთ ცოდვას და მეტად აღარ გავიმეოროთ იგი.

ადამიანი, ცოდვის ჩამდენი და მონანული, უმეტესად აღმატებულად მიმაჩნია მასზე, ვისაც ცოდვა არ ჩაუდენია და არც სინანული გააჩნია. პირველს, თვლის რა თავს ცოდვილად, აქვს კეთილი გულისთქმა, ხოლო მეორე – ცრუდ და სულის წარმწყმედელად ფიქრობს, საკუთარ თავს მართალ ადამიანად რომ მიიჩნევს.

მავანი ვინმე სულ სცოდავდა და შემდეგ სულ ნანობდა და მთელი ცხოვრება ამგვარად განვლო. ბოლოს სინანულში აღესრულა. დემონი მოვიდა მისი სულის წასაყვანად და თქვა: იგი ჩემია. არა, ჩემია, – მიუგო ღმერთმა. იგი მე მეკუთვნის, – არ ცხრებოდა ბოროტი სული, – მართალია გარდაცვლილი ჟამითი–ჟამად შეინანებდა თავის შეცოდებებს, მაგრამ ამის შემდეგ ისევ იმგვარადვე უსჯულოებდა; – იგი მე მეკუთვნის! თუკი შენ, რომელიც ბოროტი ხარ, – მიუგო ღმერთმა, – იცოდი კვლავ შეწყნარება მისი, რომელიც ცოდვის აღსრულების შემდეგ ცდილობდა სინანულით განეწმინდა სული, მაგრამ შემდეგ ისევ გიბრუნდებოდა, როგორ არ შევიტკბო იგი მე, რომელიც, მართალია, შენანების შემდეგ ხშირად განმეშორებოდა და ზურგს მაქცევდა, მაგრამ შეცდომილი ისევ ცრემლით მევედრებოდა შეწყნარებას. შენ გავიწყდება, რომ შენ ბოროტი ხარ, მე კი – სახიერი...