სინანული - ციტატები, გამონათქვამები
სინანული - ციტატები, გამონათქვამები სინანული, გამონათქვამები, ციტატები
ადამიანი მუდმივად სცოდავს, ამიტომ სინანულის გრძნობა ქრისტიანისათვის მუდმივი განცდა უნდა იყოს; სიკვდილის ხსოვნის მტერი კი მრავალმზრუნველობა, მრავალმეტყველება და ხუმრობაა.
გალობანი სინანულისანი
უგალობდითსა
1. რომლისაცა წინაშე
ქედ–დადრეკილ არს ყოველი,
მუხლი ყოველი მოდრკების და ენაი
ყოველი
შენსა ხმობს აღსარებასა,
მეცა, სიტყუაო, აღმსარებელსა მომხედენ!
2. ხატსა თვისსა მამსგავსე
და საკრველად გრძნობადისა
და გონიერისა მყოფობისად დამაწესე
შენებრ არსთა სიტყუებისა
ჩემ შორისცა შეკრებითა,
ხოლო მე უმადლო გექმენ.
3. ბუნებითი რაი ძალნი
არა სჯულთაებრ ვიხუმიენ
მსგავსებისაგან დავაკლდი და დავჰბადე
ბოროტი, ხოლო
ხილულთა–მიერსა გემოვნებასა
ვრცელად განუხუენ გრძნობანი.
4. ქალწულო, ბრალეულთა
თავსმდებო, რომელმან სიტყუაი
განაზრქე ხორცითა და კარვითა
მიწისაითა, სიზრქე უსასოებისაი
განმძარცუე, რაითა
მონანული შეგივრდე შენ!
განძლიერდითსა
1. ბუნებითსა რაი პორფირსა
თვითმფლობელობასა თანა
მეფობისაცა შარავანდნი
მარწმუნენ, ხოლო მე ვნებათა ბილწთა
მონად მოვჰყიდე თავი,
რამეთუ „რომლისაგანცა ვინ
ძლეულ არნ, მისდაცა დამონებულ არნ
ცნობაი, სეითის ძეთა ლირწებაი,
გმირთა სიღონით მავალობაი
ხუთ ქალაქელთა შეგინებისა მწვრე“–
უფროის ვამრავალწილე,
ვითარცა რაი აღმართ–მსრბოლმან
მდინარემან უკეთურებისამან.
2. მეგვიპტური გულმძიმობაი
ქანანელთა ჩუეულებანი,
მსხუერპლვაი ნაგებთაი, ზმნაი და
სახრვაი,
კოწოლი თმათაი, და სხუანი, რომელთაი
შენ ჰბრძანე არა მსგავსებაი,
უწარმდებესად მოვიგენ
თვით მათ პირმშოთა სახეთასაცა.
3. ამისთვის იყო ქალწული
და ხორც–ქმნაი სიტყვისაი, რაითა
დედობრივთა ოხათა მიერ
ცხოვნდენ ცოდვილნი, რომელთა
პირველი,
საშუალი და დასასრული,
მე ვარ, ვითარცა უფსკრული,
შესაკრებელი ბილწებისა ღუართაი!
მესმაასა
1. ისრაელისა მეფეთა
ვჰბაძევდ, გარნა უსჯულოთა
და რავდენ მეძლო, ვცსდებოდე
მაღალთა ზედა
კუმევისა, და წარმართთა აღრევისა მიერ,
და ძალთა ცისათა თაყუანისცემისა.
2. ზენაისა მოძრაობისა
ასურასტანული ზმნობაი,
და ცთომილთა ვარსკულავთა
და უცთომელთა
კრებაი და განყრაი, სუე და ბედი და
შობის დღე,
ვითარ საღმრთოთა უსმენელმან,
ვიჩქურენ.
3. ელლინთა მიერ ვერ ცნობაი
სიბრძნითა ღმრთისაითა ღმრთისაი
და შემოქმედისაგან შექმნილთა მიმართ
ცვალებაი თაყუანისცემისაი სრულ–ვყავ,
რაჟამს
თითოეულისა ვნებისა კერპსა ვჰმსახურე.
4. ამისთვის ღმერთ–მამაკაცებრ
მოქმედ იქმნა ზეშთა ღმერთთაი,
რაითა კაცებრ უწყოდნის ვნებაი ჩუენნი
და ღმრთეებრ იხსნიდეს ბრალთაგან,
რომელთა
ღმრთისმშობელად ქადაგონ ქალწული
დედაი!
ღამითგანსა
1. შჯულნი დავთრგუნენ
წიგნისანი, და ახალი ბუნებითურთ,
და შჯულისა შენისა მოწამე, შჯული
გონებისაი, ცოდვისა
და ხორცთა შჯულსა დავამონე.
2. თითოეულთა
მხეცთაგან შეზავებულსა მხეცსა
ვემსგავსე,
მრავალ–გუარსა და მრავალ–ხატსა და
სხუა ჟამ სხუებრ
ხილულსა და მკსენარსა
ბუნებისაებრ თითოეულისა.
3. არა შევძრწუნდი
მანგილისაგან მფრინვალისა, რომელი
შურსა სიკუდილისასა მიჰხდის, რომელნი
ჩემებრ მიდემად ცრუდ ფუცვიდენ
განსაკრთომელსა სახელსა შენსა.
4. ამისთვის სისხლთა
ქალწულებრივთაგან ხორცნი ღმრთისანი
და ახალი შეზავებაი, ღმერთი და კაცი,
რაითა იოხდეს დედაი
ჩემებრ განწირვით უსასო–ქმნილთა!
ღაღადყავსა
1. სოლომონისაისა
წურბლისა მსგავსად ვერ მაძღარი
სხუათა სოფლის კიდეთა ვეძიებ დაპყრობად
და ღმრთისა საზღვართა ვაბრალობ,
ვითარცა მცირეთა და უნდოთა
ჩემისამდე უძღებებისა და გულისთქუმისა.
2. ბოროტად გარდავჰხედ
საზღვართა და შევჰრთე სახლი სახლსა,
და აგარაკი აგარაკსა, და უუძლურესთა
მივჰხუეჭე ნაწილი მათი,
და ვიღუწიდ უმეზობლობასა,
ვითარმცა მარტოი ვმკვიდრობდი
ქუეყანსსა ზედა.
3. მბრძოლ ვექმენ ყოველთა
წესთა სჯულისა შენისათა
და ქორწილთა მიერ ხენეშთა ვჰმძლავრე
საწოლსა ჩემსა,
და სახეთა მიერ ბოროტთა
მიცემითა ვაცოდვე ერი ჩემი,
ვითარცა მეფეთა მისთა – ისრაელი.
4. ამისთვის ქალწული
დედაი და შობაი ახალი
სიტყვისაი, რაითა ახალი ხატყოფაი
მეორედ მისცეს ცოდვით განმრყუნელთა მისთა,
დედობრივთა რაი ოხათა ბრძმედითა
დაადნოს ყოველი ნივთი შეცოდებისაი!
კურთხეულ არსა
1. ვეცხლი, ვითარცა
მიწაი და ოქროი, ვითარ თივაი უბნისაი ვიუნჯენ,
თაყუანის–ვეც ანგარებისა მამონას
ვითარ იგი ძუელთა მათ –
ბაალს და ასტარტეს და ქამოსს
საძაგელსა.
2. სიტყუაი წმიდაი და
ბჭეთა ზედა მამხილებელი მოვიძულენ,
ხოლო
მლიქნელთა ძმაცული სივერაგე ვითნე,
და შემასმენელთანი დავიტკბენ მზრახვანი
და ცრუნი განვსცენ მსჯავრნი.
3. ცრემლნი ქურივთანი
და ობოლთა ბრგუნვილი ტირილი არ შევიწყალე,
არა განუხუენ ნაწლევნი მოქენეთა,
უფროისღა, შენ, ქრისტეს,
რომელი იზრდები
მცირედითა ზრდითა მათითა.
4. ამისთვის შობაი
ღმრთისაი ადამიანისაგან დედაკაცისა,
რაითა მიწით შობილნი კაცთა ცთომასა,
ვითარცა ღმრთისა დედაი
დაჰხსნიდეს ქალწული
და იოხდეს ცოდვილთა!
აკურთხევდითსა
1. ესენი ვცოდენ, სახარებისა სჯულთა
და მცნებათა შენთა შინა
მცმელთა რაი ყურმილისა მიპყრობასა
და გლახაკთათვის განშიშულებასა,
და რაითურთით არა ფიცსა
შენ, სჯულის–მდებელი ჩემი, ჰბრძანდები
და გულისთქუმით მიმხედველობასა
განსრულებულად მრუშებად დასდები.
2. დაღათუ ესრეთ განვხრწენ ყოველნი
გრძნობანი
და ყოვლად ხრწნილება ვიქმენ,
გარნა არავე აღვიხუენ ხელნი,
არცა დავდე სასოებაი ჩემი
ღმრთისა მიმართ უცხოისა, არცა
უცხო–თესლი რაიმე სარწმუნოებაი
საწურთელ ვყავ სულისა, გარეშე მისსა,
რომელი მასწავეს ღმრთისმეტყუელთა
შენთა!
3. და აწ, მომდრეკელი მუხლთა
გულისათაი
ვხმობ ვითარცა სხუაი მანასე,
მილხინე, მეუფეო, მილხინე
და ნუ წარმწყმედ ცოდვათა შინა,
და ნუ იხსენებ ძვირთა ჩემთა,
და ნუ დამსჯი მე ქუესკნელთა თანა,
რამეთუ შენ ხარ ღმერთი მონანულთაი,
ამაღლებული ზესკნელს ცათა ძალთაგან!
4. საკუთრად ღმრთისმშობელად
გქადაგებ, უხრწნელო
ქალწულო, და გურწამს ვითარმედ
პატივი ხატისა შენისაი შენდამო
წიაღმოვალს, ღმრთისმეტყველთაებრ
და ცოდვილთა მოქცევასა
ანიშნებ მის მიერ, ვითარცა ცხად–ჰყოფს
თეატროი იგი მრჩობელთა სოფელთაი,
სიკეთე ეგვიპტისაი, ღირსი მარიამ!
ადიდებდითსა
1. ჟამი რაი წულილთა და ხმელთა
აღმოფშვინვათაი წარმოდგეს,
ზარი მეფობისა წარხდეს და დიდებაი
დაშრტეს,
შუებანი უქმ იქმნნენ,
ყუავილოვნებაი დაჭნეს,
სხუამან მიიღოს სკიპტრაი,
სხუასა შეუდგენ სპანი,
მაშინ შემიწყალე, მსაჯულო ჩემო!
2. გან–რაი–ეღოს წიგნი დღესა
შინა სასჯელისასა
და მე ქედ–დადრეკილი წარმოგიდგე
განკითხვად,
მსაჯული მართლ სჯიდე,
მსახურთა რისხვაი ქროდის,
მართალნი ნეტარებდენ,
ცოდვილთა ჰგუემდეს ცეცხლი,
მაშინ შემიწყალე, იესუ ჩემო!
3. ვინაითგან გრძნობად და შეკრებად
იწყო
ძუალი ძუალსა თანა და ნაწევარი
ნაწევარსა,
და განხმელთა მოჰბერა
სული კუალად – შობისაი,
მრწამს, ვითარმედ აღვსებაი
სრულ–ყოს ღმერთმან ჩემ შორის
ყოვლისავე სინანულით აღდგომისაი!
4. მარტივო, სრულო, სამ–მზეო, ერთ
ცისკროვნებაო,
განმინათლე მხედველობითი სულისაი,
რაითა
გიხილო ნათელი ნათლითა უფლისაითა,
სულითა ღმრთისაითა ძე
გამოგვიბრწყინვო მაშინ
დაუსრულებელთა საუკუნეთა!
5. არაი უხილავს მზესა ქალწული დედაი
თვინიერ შენსა,
არცა ჩემოდენ ბრალეულსა – ნათელი
მისი,
გარნა მე შენითა ოხითა, დედოფალო,
ვესავ ხილვად ნათელსა ძისა შენისასა
და ნათელსა ზეშთა საუკნეთასა!
ცხონების მთელი საიდუმლო სინანულშია. რა მარტივია ეს, რა ცხადია! ღვთისგან ჩვენთვის ნაჩვენებ მაცხოვნებელ სინანულს ვტოვებთ და მოჩვენებით სათნოებებში მოღვაწეობისკენ მივისწრაფით, რადგან ჩვენს გრძნობებს ისინი სიამოვნებს.
მონანიება–სატანისაგან გარიდება და ქრისტესკენ მიქცევა – მართლმადიდებლური სწავლებით ცხონების ათვლის წერტილს წარმოადგენს. იგი მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ მიწერი ცხოვრებისათვის, არამედ მარადისობისათვისაც. ეს არჩევანი ნათლობის საიდუმლოში მტკიცდება, რომელიც ადამიანს სხვა საიდუმლოებებისკენ უხსნის გზას, ამ უკანასკნელთა დანიშნულება კი ადამიანის მთელი არსების განკურნებაა. მათ შორის მთავარ ადგილს ზიარების საიდუმლო იკავებს. მართლმადიდებლობა ყველა სხვა რელიგიისაგან სულის გადარჩენის საიდუმლოებების ფლობით განსხვავდება.
კარგია, თუ მონაზონი აღესრულება იმავე სავანეში, სადაც მან დაიწყო მონაზვნური ცხოვრება სინანულში, ოღონდ ასევე სინანულში უნდა აღესრულოს.
რა არის ქვეყნად უფრო არასანდო, ვიდრე ადამიანის ფიქრები? რამდენი ადამიანი ინანიებს საღამოს იმას, რაც დღისით ილაპარაკა? თუკი არ გსურს, საკუთარ სულს ავნო, ყველას, ვინც გაკვრით რამეს გეტყვის, ყურს ნუ დაუგდებ, მაგრამ უსმინე, რას ამბობს უფლის ეკლესია!
გაესაუბრე მღვდლებს, ადამიანთა აღსარებას რომ იბარებენ და მრავალ მაგალითს მოისმენ, მათი სულიერი შემწეობის შესახებ, ვინც გულით ამბობს აღსარებას. გაიგონებ, რომ მრავალ მომაკვდავს მიუღია შვება სიკვდილისწინა აგონიის ჟამს, როცა აღსარება უთქვამს მღვდელმსახურისათვის. და ეს ზღაპარი არ არის, არამედ თვით ჭეშმარიტებაა.
აღსარება, ანუ გასაგონად წარმოთქმა, არის შინაგანი სინანულის გამოხატვა, მისი შედეგი და მაჩვენებელი. და რა არის სინანული? იგი მხოლოდ საკუთარი ცოდვიანობის შეგნება–გააზრება, ან საკუთარი თავის უღირსობის მარტივი აღიარება არ არის; არც დაშვებულ დაცემებსა და სისუსტეებზე გლოვა და წუხილია და არც მარტოოდენ დანანება (თუმცა ყველა ეს მომენტი აუცილებლად შედის სინანულში). სინანული არის გამოსწორების ნების გამოვლინება, სურვილი და მტკიცე გადაწყვეტილება უკეთურ მიდრეკილებებთან ბრძოლისა.
არ გაგვაჩნია, უფალო, ეს მუდმივი გლოვა ჩვენი ცოდვების გამო; მხოლოდ აღსარებისას, როდესაც მღვდელი ჩამოგვითვლის ცოდვებს, ჩვენ ცოტ–ცოტას ვიგებთ ჩვენი ცოდვილობის შესახებ. დანარჩენ დროს არც კი გვცალია აღსარებისა და წმ. ზიარებისთვის მოსამზადებლად. იმისთვისაც ვერ ვიცლით, რომ აღსარების წინ ჩავფიქრდეთ, რითი განვარისხეთ ღმერთი ჩვენი პირადი ცხოვრებით. იმის იმედად ვართ, რომ ჩვენს მაგივრად ცოდვებს მღვდელი ჩამოთვლის და ჩვენ კი ვუპასუხებთ: „ცოდვილი ვარ“, ისიც კი არ შეგვიძლია, რომ პირადი სინანული მივიტანოთ აღსარებაზე.
ადამიანები, უკიდურეს შემთხვევაში, მოძღვართან რომ დადიოდნენ და აღსარებას ამბობდნენ, ეშმაკეული ზემოქმედება განქარდებოდა და ისინი ფიქრს კვლავ შეძლებდნენ. ეხლა ხომ ბოროტის გავლენით მათ ტვინებს აზროვნებაც აღარ შეუძლიათ. სინანული, აღსარება ეშმაკს ადამიანებზე გავლენას უკარგავს.
ნურავინ იფიქრებს, რომ ერთი ხელის მოსმით განთავისუფლდება მძიმე ცოდვების შედეგებისაგან. სინანული აუცილებელია, მონანულთ ღმერთი გვაპატიებს. მაგრამ გარკვეული სამართლიანობა მოითხოვს, რომ ამ ცოდვათა გამო ტკივილი გვქონდეს. ერთი მხრივ - არასოდეს დავივიწყოთ ცოდვანი ჩვენნი და დღიდან დღემდე განიწმიდოს ჩვენი სული, როგორც ცეცხლი გამოაწრთობს და განწმენდს ოქროს; მეორე მხრივ - არ უნდა გვეშინოდეს განსაცდელებისა და უნდა გვახსოვდეს, რომ ეს უფლისგანაა, ამ განსაცდელებით ჩვენი ზეციური მამა ზრუნავს ჩვენთვის. და რაკი უფლისგანაა, მაშასადამე, ჩვენს გადასარჩენადაა, საცხოვნებლად არის. რაც სასჯელი გვგონია, სინამდვილეში ღმრთის უსაღვრო სიყვარულის გამოვლინებაა თითოეული ჩვენგანისადმი. ასე რომ, მონანული სასჯელს არ უნდა გაურბოდეს. სინანულის მთავარი მიზანი არ არის ტკივილის აცილება. მონანული მიზნად უნდა ისახავდეს უფალთან მისვლას, მიახლოებას, უფლისაკენ სწრაფვა - აი, ეს არის ყველაზე მართებული განმარტება სინანულისა. უფლისაკენ სწრაფვაც და უღმერთობის შეძულებაც სინანულია.