წმ. ეპისკოპოსი გაბრიელი (ქიქოძე) - ციტატები, გამონათქვამები

წმ. ეპისკოპოსი გაბრიელი (ქიქოძე) - ციტატები, გამონათქვამები წმ. ეპისკოპოსი გაბრიელი (ქიქოძე) |

ციტატები, ამონარიდები, გამონათქვამები

ღმერთი კაცისგან მოითხოვს თვით სულსა, გონებასა და გრძნობასა, მისთვის, რომ თვით იგი არის სული: „სულ არს ღმერთი და თაყვანისმცემელთა მისთა სულითა და ჭშმარიტებითა თანააძს თაყვანისცემა მისი“ (იოანე 4. 23–24). ღმერთი კაცისგან მოითხოვს თვით სულსა, გონებასა

რაი არს და რასა შინა მდგომარებს თაყვანისცემა ღვთისა სულითა და ჭეშმარიტებითა? კაცს აქვს სული და ხორცი, ესე იგი კაცის ბუნებას, ანუ არსებას, შეადგენს სული და ხორცი. სული კაცისა არს უხილავი და ყოველი მოქმედება სულისა, ესე იგი: გრძნობა, აზრი, მეცნიერერბა, სურვილი არის უხილავი. მაშასადამე, თაყვანისცემა ღვთისა სულითა და ჭეშმარიტებითა არის ერთი უხილავი, საიდუმლო მიქცევა ღვთისადმი თვით სულისა და ყოვლისა მისისა მოქმედებისა, დამორჩილება ღვთისა – გონებისა, აზრისა, გრძნობისა, პატივის ცემა ღვთისა ყოველთა შინაგანითა სულის მოძრაობითა, კრძალვითა, შიშითა, სიყვარულითა, სულის და გულის ღვთისდმი მისწრაფებითა, ანუ მიდრეკილებითა. რაი არს და რასა შინა მდგომარებს თაყვანისცემა

ყოველი ქრისტიანის ცხოვრება, ძმანო ქრისტიანენო, ამ ქვეყანაში იგივე ბრძოლა არის ცოდვასთან, ეშმაკთან, სოფელთან. თუ ამ ბრძოლაში შეშინდი, უკან დაიწიე, ოდესმე შენც მაცხოვარი გეტყვის: არ გიცნობ, შენ ჩემი სახელი შეარცხვინე, არ იყავი ქრისტიანე. რა შიში, სირცხვილი და ძრწოლა ეწევა ქრისტიანეს, თუ გაიგონა მაშინ: „წარვედით ჩემგან, წყეულნო, სატანჯველსა მას საუკუნესა“. ესე განაშოროს ღმერთმა ჩვენგან და ყოველნი ღირს გვყოს სანატრელსა მას ხმასა: „მოვედით ჩემთან, კურთხეულნო, მამისა ჩემისანო“. ყოველი ქრისტიანის ცხოვრება, ძმანო

ზოგიერთს მომეტებული იმედი აქვსთ თავიანთ ჭკუაზედ, ღონეზე, მოხერხებაზე, სიმდიდრეზე და თუ ამათ უღალატეს, ბედი დაეკარგათ, მაშინ ჩავარდებიან სასოწარკვეთილებაში. ზოგიერთს მომეტებული იმედი აქვსთ თავიანთ

მხოლოდ სახელით ქრისტიანეთა თითქოს სასოება აქვსთ, გარნა, არა ჭეშმარიტი, არამედ სუსტი და ყალბი. უმეტესი მათგანი, ვიდრემდის ქვეყნიური კმაყოფილი და კარგი ცხოვრება აქვსთ, ესვენ ღმერთსა, ღვთის განგებით არის ესაო, და თუ მოაკლდა ქვეყნიური სიკეთე, დასუსტდებიან და სრულიად დაეკარგებათ ღმერთზე სასოება. მხოლოდ სახელით ქრისტიანეთა თითქოს სასოება

სამი არის თვისება, ანუ სათნოება, რომელიც მიუცილებლად უნდა ჰქონდეს ნამდვილს ქრისტიანეს; გარეშე ამათ სამთა სათნოებათა კაცი არ იქმნება ქრისტიანე: სარწმუნოება, სასოება და სიყვარული. სამი არის თვისება, ანუ სათნოება, რომელიც

დიდსა ქალაქსა შინა ანტიოქიისასა იწყეს პირველთა ქრისტეს აღმსაარებელთა წოდებად თავისა თვისსა ქრისტიანედ. ეს იყო ქრიტეს ამაღლების შემდეგ სამის ანუ ოთხის წლის მერმედ, როდესაც მორწმუნენი ფრიად გამრავლდენენ ანტიოქიასა შინა. მას უკან, სხვათაც ყოველთა ქალაქთა შინა და ადგილთა იწყეს მორწმუნეთა ამ სახელის წოდება. მის მერმედ ყოველი უწინდელი და აწინდელი ქრისტეს აღმსაარებელი უწოდებდა და უწოდებს თავის თავს ქრისტიანედ. დიდ არს, ძმანო ჩემნო, და საღმრთო ეს წოდება. არ არის არცა ქვეყანასა ზედა, არცა თვით ცათა შინა ამაზე უდიდესი წოდება. დიდითა და საშინელითა კრძალვითა და მორიდებითა უნდა ვზიდოთ ეს წოდება. დიდსა ქალაქსა შინა ანტიოქიისასა იწყეს

ქრისტიანე მღვიძარე, აღჭურვილი ლოცვითა, ღვთის მადლითა და მდევნელი, მოძულე ყოველთა თვისთა ვნებათა და ბოროტთა გულისთქმათა, არის ეშმაკისათვის მიუდგომელი ციხე. ქრისტიანე მღვიძარე, აღჭურვილი ლოცვითა, ღვთის

თუმცა ეშმაკი ეძიებს კაცის ცდუნებასა, გარნა, როგორადაც იტყვის საღმრთო წერილი, ჩვენ თვითონ ვაძლევთ მას შემთხვევასა, რომ გვაცდუნოს და ცოდვაში ჩაგვაგდოს. წმინდა მოციქული პავლე აფრთხილებს ქრისტიანეთა ესრედ: „ნუცა სცემთ ადგილს ეშმაკსა“ (ეფეს. 4.27). ესე იგი ნუ მიუშვებ შენთან ეშმაკს, ნუ მისცემ შემთხვევას, რომ გაცდუნოს შენ. ყოველნი ბოროტნი თვისებანი, მიდრეკილებანი, გულისთქმანი, რომელნი ბუდობენ გულსა შინა ჩვენსა, არიან ეშმაკის გზანი და ადგილნი. იქითგან გამოგვცდის ჩვენ სულიერი მტერი, მათი საშუალებით ჩაგვაგდებს ყოველთა ცოდვათა და უბედურებათა. თუმცა ეშმაკი ეძიებს კაცის ცდუნებასა, გარნა

თუ კაცი ვინმე ჩავარდა ხელთა შინა სოფლიურთა მსაჯულთასა, ანუ მიეცა ქვეყნიურსა სოფელსა სამართალსა შინა, მაშინ არ იქნება ცოდვა, და შეუძლია მოძებნოს და წარმოადგინოს სხვადასხვა მიზეზები, რომელნიც ანუ გაამართლებენ მას, ანუ შეამსუბუქებენ მისსა ბრალსა. რისთვის? მისთვის, რომელ მსაჯულნი მისნი არიან კაცნი, ქვეშევრდომნი შეცდომისა, შეიძლება, რომ იმათ კარგად ვერ შეიტყონ მისი სიმართლე. გარნა, სრულიად სხვა არის, როდესაც კაცი წარსდგება წინაშე ღვთისა, ან თავისი სინიდისით თავის გულს გასინჯავს. მაშინ სიცოფე იქნება და დიდი უგუნურება, რომ კაცმა იწყოს მიზეზობა და განმართლება თავისა თვისისა. ქვეყნიურისა ხორციელისა მსაჯულისაგან კაცი მოელის მხოლოდ სიმართლეს, ანუ მარლმსაჯულებასა, ხოლო ზეციერისა მსაჯულისაგან უნდა მოველოდეთ მიტევებასა ცოდვათასა და მოწყალებასა. თუ კაცი ვინმე ჩავარდა ხელთა შინა სოფლიურთა

წმ. ეპისკოპოსი გაბრიელი (ქიქოძე) |

1