სინანული - ციტატები, გამონათქვამები

სინანული - ციტატები, გამონათქვამები სინანული, გამონათქვამები, ციტატები

ციტატები, ამონარიდები, გამონათქვამები

გარნა ვინ გაბედავს და ვინ იტყვის წუთისოფელში, რომ იგი იყოს უცოდველი და ემსგავსებოდეს უფროსსა ძმასა? (იგულისხმება მაცხოვრის იგავი უძღებ შვილზე, შდრ. ლუკა 15. 11-32) ჩვენ ყოველნი ცოდივლნი ვართ, ძმანო ჩემნო, და უმეტესად ვემსგავსებით უმცროსსა მას ძესა; ვბაძვიდეთ მისსა მონანებასა და მოქცევასა. ამისთვისაცა ჰსთქვა მაცხოვარმან იგავი ესე, რათა განაღვიძოს გულთა შინა ჩვენთა მონანება, რათა მოვიძაგოთ ცოდვა და ვნება და ვისურვოთ სულითა მიქცევა მამისადმი ჩვენისა ზეციერისა, რომელი და მოგვცეს ჩვენ ღმერთმან. ამინ. გარნა ვინ გაბედავს და იტყვის წუთისოფელში, რომ

ხოლო უკეთუ გსურს შეიტყო, ძმაო ჩემო, რაი არს ჭეშმარიტი ლოცვა და მონანება, მიაქციე ყურადღბა ლოცვასა მეზვერისასა: „ხოლო მეზვერე იგი შორს ჰსდგა და არა იკადრებდა თვალთაცა ზე აღხილვად, არამედ იცემდა მკერდსა და იტყოდა: ღმერთო, მილხინე ცოდვილსა ამას“ (ლუკა 18.13). მონანული მეზვერე, შემუსვრილი და შეწუხებული ვერ ჰბედავდა წინ დგომასა... იგი შორს სდგა... იგი ესრეთ იყო შეწუხებული თვისის საკუთარის გრძნობისაგან, რომელ თითქმის თავის თავი ეძაგებოდა მას. იგი ვერ ბედავდა ზე აღხილვად და გარემოს თვისსა მიხედვად: იგი მხოლოდ იცემდა მკერდსა და იტყოდა: ღმერთო, მილხინე მე ცოდვილსა. ხოლო უკეთუ გსურს შეიტყო, ძმაო ჩემო, რაი არს

მონანიება ღვთისადმი შიშით და საკუთარი თავისადმი გულისყურით იწყება. ღვთის შიში გულისყურის მამაა, გულისყური კი შინაგანი სიმშვიდის დედა. ღვთის შიში მიძინებულ სინდისს აღვიძებს. სული, როგორც წმინდა და აუმღვრეველი წყალში, თავის უსახურობას ხედავს. ასეთია საწყისი და ასე იზრდება მონანიების ფესვები მონანიება ღვთისადმი შიშით და საკუთარი

როდესაც წმინდა წინასწარმეტყველ ნათანმა დავითი ცოდვაში ამხილა, მონანულმა დავითმა მაშინვე შენდობა მიიღო. როდესაც ჩვენ ჭეშმარიტად ვინანიებთ ცოდვებს და ჩვენს უფალს, იესო ქისტეს მთელი გულით შენდობას ვთხოვთ, იგი ხარობს ჩვენით. დღესასწაულს აწესებს და მასზე მის ღვთიურ ძალებს გზავნის, თან დრაჰმას აჩვენებს, რომელიც ახლა მოიპოვა - ესე იგი თავის მეფურ სახესა და მსგავსებას. ზურგზე მოკიდებული გზააბნეული ცხვარი თავის მამასთან მიჰყავს, ყველა მოხარულთ, საცხოვრებელში დაამკვიდრებს უფალი და მათთან მონანულ სულთაც, რომელნიც არ განუდგნენ როდესაც წმინდა წინასწარმეტყველ ნათანმა დავითი

ძმანო ჩემნო საყვარელნო, უკეთუ გვსურს, რათა მოეახლოს და კიდეც დაიმკვიდროს აქ, მცხოვრებთა შორის ამა ქალაქისათა სასუფეველმან ღვთისამან, შევინანოთ ცოდვანი ჩვენნი, ვითარცა იტყვის მაცხოვარი, შეინანეთ, რამეთუ მოახლოებულ არს სასუფეველი ღვთისა. ძმანო ჩემნო საყვარელნო, უკეთუ გვსურს, რათა

რაი ვქნა, – მეტყვის ვინმე, – დიახ მსურს, რომ მეც ვიყო მოქალაქე ღვთის სასუფევლისა; ვინ არ ისურვებს ამას? გარნა ცოდვა და უძლურება ჩემი არ მიშვებენ მე: სოფელი და თვით ხორცნი ჩემნი მაყენებენ მე. ესე ყოველი უწყოდა მაცხოვარმან და ამისათვის სთქვა: შეინანეთ, მოახლოებულ არს სასუფეველი ცათა. ერთი მხოლოდ არს პირობა, რომლითა კაცს შეუძლიან შევიდეს სასუფეველსა შინა ღვთისასა – მონანიება. კაცსა, რომელსა კვალადვე უყვარს ცოდვა, რომლისა გული აღვსებულ არს ბოროტითა მიდრეკილებითა, მხოლოდ მონანიებითა შეუძლიან შევიდეს სასუფეველსა შინა ღვთისასა. გარნა რაი არს მონანიება და როგორ უნდა მოინანიოს კაცმან. ამას გვასწავლის ჩვენ სახარებიდან მაგალითი ცოდვილის დედაკაცის მონანიებისა: ოდეს მაცხოვარი იყო სახლსა შინა სვიმონ ფარისევლისასა, დედაკაცი იგი, არა მიმხედველი მისა, რომ ცოდვა და სირვხვილი მისი ცხად იქმნებოდა ესოდენსა კრებასა შინა, დავარდა ფერხთა ქვეშე მაცოხვრისათა, ცრემლითა თვისითა დაბანა იგინი და თმითა თავისა თვისისათა წარხოცა. იგი არა იტყოდა არცა ერთსა სიტყვასა; მხოლოდ ოხვრა მისი და ცრემლნი ცხად ჰყოფდენ, თუ ვითარ დამძიმებულ იყო სინიდისი მისი, ვითარ რცხვენოდა მას ცოდვისა თვისისა, ვითარ სწუხდა იგი უღირსებისა გამო თვისისა და ვითარითა მდუღარითა გულითა და სასოებითა გამოითხოვდა იგი ღვთისაგან შენდობასა. ესრეთ უნდა მოინანო შენცა, ძმაო ჩემო; ესრეთ უნდა გრცხვენოდეს შენცა ცოდვისა შენისა; ესრეთ უნდა სწუხდე უღირსებისა შენისათვის, უკეთუ გსურს მოიგო სასუფეველი ცათა. რაი ვქნა, – მეტყვის ვინმე, – დიახ მსურს, რომ

უფალმან ჩვენმან იესო ქრისტემან გამოუცხადა თავი თვისი სოფელსა და იწყო ქადაგება სახარებისა თვისისა შემდგომად ნათლისღებისა იოანესაგან იორდანესა შინა, ხოლო პიველნი სიტყვანი ქადაგებისა მისისანი იყვნენ ესენი: შეინანეთ, რამეთუ მოახლოებულ არს სასუფეველი ცათა. უფალმან ჩვენმან იესო ქრისტემან გამოუცხადა

124. ჩვენი ყოველდღიური საქმეები უნდა ავწონოთ ყოველ საათს და ყურადღება მივაქციოთ მათ, ღამით კი უთუოდ ძალისამებრ შევამსუბუქოთ ისინი სინანულის მიერ, თუ, რა თქმა უნდა, გვსურს, რომ ქრისტეს შეწევნით დავძლიოთ უკეთურება. ამასთან, გვმართებს განვჭვრიტოთ, ვასრულებთ თუ არა ყველა ჩვენს გრძნობად და ხილულ საქმეს მარტოოდენ ღვთის მიხედვით, ღვთის წინაშე და ღვთის გამო, რათა არ აღმოვჩნდეთ უგუნურად წარტაცებულნი გრძნობათა მიერ. ჩვენი ყოველდღიური საქმეები უნდა ავწონოთ ყოველ

როგორც კი შესცოდავ, მაშინვე შეინანე როგორც კი შესცოდავ, მაშინვე შეინანე

78. არავინაა იმგვარად კეთილი და მოწყალე, როგორც უფალი, მაგრამ შეუნანებელს არც ის შეუნდობს. არავინაა იმგვარად კეთილი და მოწყალე, როგორც

სინანული, გამონათქვამები, ციტატები

2