როცა უფალი განსაზღვრულ დროს სოფლის განსაკითხად მოვა

როცა განსაზღვრულ დროს უფალი სოფლის განსაკითხად მოვა, როცა ცა ქაღალდის გრაგნილივით დაიხვევა და მცხოვრებთაგან შეგინებული მიწა განახლდება, როცა მზე, მთვარე და ვარსკვლავები შემოდგომის ფოთლებივით ჩამოცვივდება, როცა საქვეყნოდ გაისმება საყვირის ხმა და ამ ხმაზე ერთად შეიკრიბება, ხორცს შეისხამს და გაცოცხლდება მიმოფანტული გამხმარი ძვლები, როცა მომავალი საშინელი მსაჯულის პატივსაცემად ანგელოზთა დასები ცის უკიდეგანო სივრცეში მწყობრად განლაგდებიან, როცა მკვდრეთით აღმდგართა უსაზღვრო სიმრავლეს პატარა ღრუბლები გამოეყოფა, რომლებიც წმინდა და ცხონებულ ადამიანებს უფალთან შესახვედრად ჰაერში აიყვანენ, მაშინ განა ყოველივე ამის შემყურე ქვემოთ დარჩენილი ადამიანები სასოწარკვეთისგან გულზე მჯიღისცემით არ ატირდებიან?! ისინი გაიაზრებენ, რომ უძვირფასესი დრო სიამოვნებასა და სიმთვრალეში, სიმდიდრის შეგროვებასა და უკანონო საქმეებში, ვერცხლისმოყვარებასა და ყოველგვარ ცოდვაში გაფლანგეს და ამით ახლანდელი საბრალო, სავალალო ყოფა მოიმკეს. განა შეძრწუნებულნი მცირე დროს არ მოითხოვენ, რომ ღარიბებთან, სნეულებთან, გაჭირვებულებთან გაიქცნენ, რათა თავადაც გაიგონონ უფლის ტკბილი ხმა: „მოვედით, კურთხეულნო მამისა ჩემისანო, და დაიმკვიდრეთ განმზადებული თქუენთვის სასუფეველი... მშიოდა, და მეცით მე ჭამადი... შიშუელ ვიყავ, და შემმოსეთ მე...“ (მათ. 25, 34-36).

სიცოცხლეში ხომ ეს ყველაფერი მოსმენილი ჰქონდათ, მაგრამ ჯოჯოხეთში სინანული არ არსებობს. ამიტომ მათ უკიდურესი სასოწარკვეთა მოიცავს. მოითხოვენ, ინატრებენ სიკვდილს, როგორც ხსნას ამ უსაშველო ჭირისგან, მაგრამ, საუბედუროდ, ვერ მიიღებენ, რადგან ყოველივე მარადიულობად გადაიქცევა! (ეს ყველაფერი ჩემზეა…).