სინანული - ციტატები, გამონათქვამები
სინანული - ციტატები, გამონათქვამები სინანული, გამონათქვამები, ციტატები
უფალი მცნების დამრღვევ ადამიანს მაშინვე არ ტოვებს
სამოთხეში ყოფნისას ადამი და ევა ბედნიერები იყვნენ, რადგან მორჩილებდნენ და აღასრულებდნენ ღვთის მცნებას, არ ეჭამათ აკრძალული ნაყოფი. ისინი სხვა ქმნილებათა ბატონ-პატრონნი იყვნენ, ყველაფერზე მეუფებდნენ, ხარობდნენ, განიცდიდნენ და ხედავდნენ უფალს. ძალზედ ნეტარი ცხოვრება ჰქონდათ. ღვთის მფარველობით ცხოვრობდნენ. მათ არავინ აწუხებდა, არავინ განსჯიდა. შიშისა და სინდისის ქენჯნის გარეშე თავისუფლად დააბიჯებდნენ სამოთხეში. რატომ? იმიტომ, რომ ღვთის წინაშე არანაირი ცოდვით არ იყვნენ დაცემულნი.
შემდეგ, როდესაც თავისუფლება ბოროტად გამოიყენეს და, როგორც თავისუფლებმა, მცნების დარღვევა მოისურვეს, დაარღვიეს კიდეც და შესცოდეს ღვთის წინაშე.
შესცოდეს თუ არა, მათში სინდისის ქენჯნამ იფეთქა. დაცემისთანავე ამოქმედდა სინდისი, რომელიც აშფოთებდა და ტანჯავდა მათ სულებს. ცხადია, სინდისის ქენჯნა მცნების დარღვევისა და ცოდვის შედეგი იყო.
მცნების დარღვევის შემდეგ პირველი ადამიანები გამოუვალ მდგომარეობაში აღმოჩნდნენ. „ესმათ ხმაი უფლისა ღმრთისაი, მავალისა სამოთხესა შინა“ (დაბ. 3, 8), – ამბობს წმინდა წერილი, – შეეშინდათ და დაიმალნენ. ადრე, როცა ღვთის წინაშე ბრალი არ ჰქონდათ, რატომ არ ეშინოდათ მისი? განა ღმერთი სამოთხეში მაშინ პირველად გამოჩნდა? ნუთუ როცა მცნება დაარღვიეს, მხოლოდ მაშინ მიუახლოვდა მათ? უფალი ხომ ადამსა და ევას, როგორც საკუთარ შვილებს, ხშირად ნახულობდა და სამოთხეშიც დააბიჯებდა? ოღონდ ადრე მისი არ ეშინოდათ, რადგან უშფოთველი და მშვიდი სინდისი არაფერში ამხელდათ და თვითონაც მშვიდობით ცხოვრობდნენ.
და აი, სამოთხეში მომავალ უფალს ორივე დაემალა, რადგან შეეშინდათ მისი.
უფალი ღმერთი ეუბნება მათ:
– ადამ და ევა, სად ხართ? სად იმალებით?
ახლა რა პასუხს გასცემენ უფალს?
– ადამ, რატომ მემალები?
– შემეშინდა, – მიუგებს ადამი, – გავიგე, როგორ დააბიჯებდი სამოთხეში და შემეშინდა.
– რატომ შიშობ? ნუთუ მამის, შემოქმედისა და მწყალობლის გეშინია? ჩემი გეშინია, ვინც უსაზღვრო ღვთაებრივი სიყვარულის გამო მთელი სამოთხე გიბოძე? ჩემი მოახლოების გეშინია? გიახლოვდება ბედნიერება, გიახლოვდება წყარო ცხოვრებისა, სიხარულისა და მშვიდობისა, შენ კი გეშინია?
– ჰო, – ამბობს ადამი, – მეშინია, რადგან ვცოდე. მაგრამ დამნაშავე მე არ ვარ. ევამ, დედაკაცმა, რომელიც შენ მომეცი, მაიძულა და მიბიძგა, მცნება დამერღვია და აკრძალული ხის ნაყოფი მეჭამა.
– ევა, – მიმართა უფალმა, – რატომ აცდუნე შენი ქმარი და რატომ იგემე აკრძალული ნაყოფი?
– მე არ ვარ დამნაშავე, – მიუგო ევამ, – გველმა, რომელიც, ცხადია, შენ შექმენი და აქ, სამოთხეში გვყავდა, მითხრა, ეს ნაყოფი მეჭამა და თუკი შევჭამდი, გავხდებოდი „ვითარცა ღმერთი, მეცნიერ კეთილისა და ბოროტისა" (დაბ. 3, 5).
ნახეთ, მაშინვე ქედმაღლობა და შეპასუხება. გულსა და გონებაში წინააღმდეგობა ქედმაღლობის შედეგია; შეპასუხებით ღმერთს უპირისპირდება და პასუხისმგებლობას ირიბად მას აკისრებს.
ჰოდა, რადგან უფალს არც სინანული უჩვენეს და არც შენდობა ითხოვეს, ღმერთმა დაუყოვნებლივ მათი განდევნა ბრძანა.
ღმერთსა და პირველქმნილთა შორის გამართული ეს დიალოგი ძვირფასი რჩევა-დარიგება და სწავლებაა იმის შესახებ, რომ უფალი მცნების დამრღვევ ადამიანს მაშინვე არ ტოვებს და არ განსჯის, არამედ უახლოვდება მას. მაგრამ როგორ უახლოვდება? ადამიანს არ ესმის მისი ნაბიჯის ხმა ისე, როგორც ადამს ესმოდა! თუმცა მე ძალიან მკაფიოდ მესმის, როგორ მამხელს და მეუბნება: „აქ ცუდად მოიქეცი", „იქ სწორი ნაბიჯი არ გადადგი“, „რატომ აკეთებ ამას?“... უფალი ჩვენი სინდისის ხმით მოგვიწოდებს: „შეინანე, ადამიანი ხარ“.
„წავაგე ჩემი ცხონების თამაში!“
ერთ მორჩილს მოძღვარი ძალიან უყვარდა და სრულ მორჩილებას აღასრულებდა. ერთხელ ისინი კარიესში წავიდნენ. იქ ყოფნისას მოძღვარი ავად გახდა და კელიაში დაბრუნება მოისურვა. მაშინ მორჩილმა ის მხრებზე მოიკიდა და ციცაბო მთაზე მრავალსაათიანი სიარულის შემდეგ კატუნაკიაში მიიყვანა, სადაც ცხოვრობდნენ.
მოგვიანებით ეს მონაზონი წმინდა ბასილის კელიის კრებულს დაუახლოვდა. იქაური მამები მარხვის გარეშე ეზიარებოდნენ. მან ბერის მიტოვება, იქ წასვლა და დარჩენა ისურვა. მიუხედავად იმისა, რომ დიდსქემოსანი იყო, სულიერი მამისგან სხვაგან წასვლა მოინდომა.
ბერი ეუბნებოდა:
– არ წახვალ.
– არა, წავალ, – პასუხობდა ის.
– შვილო, – ისევ უთხრა ბერმა, – ნუ წახვალ, აღდგომა ახლოვდება, დარჩი და ერთად ვიდღესასწაულოთ...
– არა, წავალ, – იმეორებდა ის.
ერთ დღესაც ბერმა მოთმინება დაკარგა და უთხრა: „ბოროტი ანგელოზი გდევდეს თან“. მეორე დღეს მორჩილს ცხვირზე დიდი ძირმაგარა გამოუვიდა და გაუსივდა. ბოლოს, თვითნასწავლ ექიმს, მამა არტემს მიმართა, რომელმაც თავის დროზე მამა იოსებიც და მეც გამოგვაჯანმრთელა. ექიმმა ძირმაგარა ნახა, მაგრამ ავადმყოფს ვერაფერი უშველა...
სამ-ოთხ დღეში გასიებამ იმატა, ძირმაგარა გასკდა და იქიდან ჩირქი გადმოდიოდა. მორჩილი სიკვდილის პირას იყო. მამები ეუბნებოდნენ: – „ქრისტეს სიყვარულისთვის, მოძღვარს შეურიგდი, შეგინდობს და მის კურთხევას თან წაიღებ“. – „არა!“ ამბობდა და მრისხანებდა, როგორც ეშმაკეული. თუმცა ბოლოს, სანამ სული ამოუვიდოდა, მკერდში ცემა და ამ სიტყვების ძახილი დაიწყო: „წავაგე, წავაგე, ჩემი ცხონების თამაში წავაგე!“
ვინც ამსოფლიური სიკეთითა და სიამოვნებით ტკბება, თუ არ შეინანებს, ყველაფერი საუკუნო მწუხარებად და ტკივილად გადაექცევა. ღვთისმოსავ ადამიანებს კი მცირედზე უარის თქმა მარადიული ბედნიერებით და ნეტარებით აუნაზღაურდებათ.
ეს ნეტარება ზეცად აღტაცებულმა პავლემ იხილა და გაოცებულმა თქვა: „რომელი თუალმან არა იხილა და ყურსა არა ესმა, და გულსა კაცისასა არა მოუხდა, რომელი განუმზადა ღმერთმან მოყუარეთა თვისთა“ (1 კორ. 2, 9).
ახლა ღმერთი წმინდა წერილის, მქადაგებლების, სულიერი მამების მეშვეობით გვიხმობს: „შეინანეთ, რამეთუ მოახლებულ არს სასუფეველი ცათაი” (მათ. 3, 2). საუბედუროდ, ის, ვინც ფიქრობს, რომ გონიერი და ძლიერია, სხვადასხვა მიზეზით იყრუებს თავს.
ამ მიწისთვის კი არა, ზეცისთვის ვართ შექმნილნი
ძმაო, ილოცე ჩემთვის, რომ უფალმა სინანული მომცეს ამ ქვეყნიდან დიდ მოგზაურობაში წასვლამდე, რადგან ამ მიწისთვის კი არა, ზეცისთვის ვართ შექმნილნი. იქ ღმერთს იმ შვილებისთვის აქვს გამზადებული ადგილი, რომლებიც მის ყოველ სიტყვას ემორჩილებიან. მას, ვინც უფლის წმინდა მცნებებს არ შეისმენს, საუკუნო საპყრობილე ელის. ღმერთმა დაგვიფაროს ამისგან.
სინანული და გლოვა ვითხოვოთ და ღმერთი მოგვცემს. ამას მაცოცხლებელ ცრემლთა დენა მოჰყვება და გული სულიწმიდის ნაყოფს გამოიღებს, ამინ.
ადამიანები დიდებასა და გამარჯვებას სინანულის იარაღით აღწევენ. დიდება ყოვლადბრძენ ღმერთს, ვინც ადამიანებს მისცა ეს ქმედითი წამალი, რომელიც მართებულად მიღების შემთხვევაში ყოველგვარ სნეულებას კურნავს.
სინანული განუკურნებელს არავის ტოვებს. მის გარეშე ვერავინ გამართლდებოდა.
სინანულის გამო ღვთის სამსჯავრო მოწყალე იქნება!
საყვარელო ძმაო... დაე, ჩვენი სიმდაბლის მომხილველმა ღმერთმა მოგვანიჭოს ჭეშმარიტი სინანული, რომლის გამოც ღვთის სამსჯავრო მოწყალე იქნება ჩვენ მიმართ.
გულწრფელ სინანულს კი გამოხატავს ჩადენილ ცოდვათა გამო წუხილი, გლოვა და ცოდვის ციხე-სიმაგრეთა დამარღვეველი მდუღარე ცრემლი, გულახდილი და სუფთა აღსარება.
ანგელოზები შესძახებენ: შეჩერდა!
შენი სინანული უზომო სიხარულს მიანიჭებს ანგელოზებს და შესძახებენ: „შეჩერდა, შეჩერდა, შეჩერდა“, ესე, იგი ბოლომდე არ დაცემულხარ, არამედ უფსკრულისკენ გაქანებული რაღაცას მოეჭიდე და ახლა ისევ ზემოთ მიიწევ.