სინანული - ციტატები, გამონათქვამები

ბევრს ვიცნობ, თავის ცოდვებზე რომ ტირიან, მაგრამ სიკეთეს არაფერს შვრებიან. ისინი მარხულობენ, მაგრამ ისეთი ძუნწები არიან, როგორც მევახშენი; მრისხანებენ, როგორც მძვინვარე მხეცები და ახლობლებზე ძვირს უფრო ხალისით ამბობენ, ვიდრე კარგს. ეს სინანული არ არის. თუ ვმარხულობთ, თუ ცილს ვწამებთ მოყვასს, მაშინ არათუ სარგებელს არაფერს მივიღებთ, არამედ პირიქით, დავზარალდებით კიდეც (წმ. იოანე ოქროპირი).

მწუხარება ეშმაკისაგან ამბობს: სად გაიქცევი, არ გაქვს სინანული... ეშმაკი ასე იმიტომ ამბობს, რომ ადამიანი ღვთისაგან განდრიკოს; მწუხარება ღვთისაგან კი ამბობს: ნუ გეშინია, მიდი ისევ ღმერთთან, რადგან ქრისტემ უწყის ადამიანური უძლურება და მომადლა მას მხსნელი მონანიება სიკვდილამდე.

მომაკვდინებელია ცოდვა, რომელიც კლავს სულს, ართმევს რა მადლს. ხოლო არა მომაკვდინებელი ცოდვაა, რომელიც კი არ კლავს, არამედ ანაგვიანებს სულს. ცხოვრებაში ასეა საჭირო: როგორც კი სინდისი გამხელს, სასწრაფოდ შეინანე (ე.ი. თქვი აღსარება) და ცოდვის დამანგრეველი ძალა ამით მოიკვეთება.

პირველი: ღვთის წყალობის გადამეტებული იმედი; მეორე: ხსნის იმედის დაკარგვა; მესამე: დადგენილი ჭეშმარიტების აშკარა წინააღმდეგობა და მართლმადიდებლური სარწმუნოების უარყოფა; მეოთხე: შური იმ საღვთო მადლის გამო, რასაც ახლობლები ღვთისგან იღებენ; მეხუთე: ცოდვებსა და ბოროტებაში ყოფნა; მეექვსე: სინანულისადმი დაუდევარი დამოკიდებულება სიცოცხლის ბოლომდე.

დაე, ყოველგვარმა უნებურმა მწუხარებამ გასწავლოს სინანული (წმ. მარკოზ მოღვაწე).

ყველაფერს, რაზეც სინდისი წუხს, მაშინვე თავი უნდა ანებო და თუ რამეში განგსჯის, დაუყოვნებლივ უნდა დააკმაყოფილო მონანიებით.

სწორი გზა იწყება მოძღვათან ნათქვამი აღსარებით. ამ დროს ადამიანმა განსაკუთრებით უნდა შეინანოს თავის სულიერი უმეცრება - რომ სრულიად არაფერი იცის ქრისტეს საიდუმლოებებზე, არ იცის, რაში ან რა არის რწმენა (წმ. სვიმეონ ახალი ღვთისმეტყველი).

წმიდა თეოდორა კარგად პასუხობდა, როდესაც აწამებდნენ საზვერეებში: "შენ ესა და ეს ჩაიდინიე!" - ეუბნებოდნენ ეშმაკები. ის პასუხობდა: "დიახ, ჩავიდინე, მაგრამ მოვინანიე და მივიღე შენდობა". აი, ყველაზე კეთილი პასუხი. მთელი ჩვენი ყურადღება აქეთ უნდა იყოს მიმართული. ჯერ აღსარება, შემდეგ ცხოვრების გამოსწორება.

იესოს ლოცვა განსაკუთრებულ ძალას იღებს მორჩილებისა და გულის შემუსვრილობისაგან, აგრეთვე სინანულისაგან, რითიც იგი წარმოითქმება.