ადამიანი - ციტატები, გამონათქვამები

პასუხი: ჩვენ შეგვქმნა ღმერთმა

ყველაზე გვიან შექმნა ღმერთმა ადამიანი, რათა მას ყველა საკვირველება დაენახა, უფლებულიყო მათზე, გულისხმაეყო მისთვის ბოძებული, ეცნა ძალა შემოქმედისა.

არ არსებობს სხვა ისეთი სიახლოვე და თანაზიარობა, როგორიც ჩვენს უკვდავ სულს აქვს ღმერთთან და ღმერთს – სულთან. ღმერთმა სხვადასხვა ქმნილებანი შექმნა, ცანი და ქვეყანა, მზე და მთვარე, მიწა და წყალნი, ნაყოფიერი ხენი და პირუტყვთა მრავალგვარი სახეობა დაჰბადა. მაგრამ, უფალი ღმერთი არც ერთ მათგანში არ დაიმკვიდრებს, არც ერთში არ შესახლდება თავის ამ ქმნილებათაგან და არ მოისვენებს. ყოველი ქმნილება ღმერთის ხელმწიფებას ექვემდებარება, მაგრამ არც ერთ მათგანში არ დაუმყარებია მას თავისი წმიდა საყდარი და არც ერთ ქმნილების – თავის ხატად და მსგავსად შექმნილი ადამიანის გულისთვის ინება ღმერთმა ყოველივე ამის აღსრულება: მასთან შევიდა თანაზიარობაში და მასში დაიმკვიდრა მოსასვენებლად.

არც ერთ ადამიანს არა აქვს თავის არსებაში ისეთი რამ – კურთხეული და განათლებული, რითაც მას შეეძლებოდა თავისთავად ცხონებულიყო. ეს უკლებლივ ყველას შეეხება – კეთილმსახურ ქრისტიანსაც და უკეთურ ცოდვილსაც. რამეთუ თვით ღმერთი იტყვის: „შევიწყალო, რომელი–იგი შევიწყალო, და შევიწყნარო, რომელი–იგი შევიწყნარო“ (რომ. 9.15; გამოს. 33.19) ამრიგადო, დასძენს პავლე მოციქული, იმას კი არ შეიწყნარებს და აცხოვნებს უფალი ღმერთი, ვისაც თვითონ სურს, რომ შეწყნარებულ იქნას ღმერთისაგან და ცხოვნდეს, – არამედ მხოლოდ იმას, ვის შეწყნარებასაც მოწყალე ღმერთი თვით ინებებს. დავით მეფეც ხომ ასე შეჰღაღდებს უფალს: „უფალო ღმერთო ცხოვრებისა ჩემისაო“, ანუ ჩემი ცხოვნებისაო, ჩემი ხსნისაო (ფსალმ. 87, 2). ეს ცხოვნება კი იმაში მდგომარეობს, რომ ადამიანი ღმერთის სიწმიდის თანამოზიარე შეიქნას, ხოლო ღმერთთან ზიარება და ერთობა ჩვენს ნებელობაზე არ არის დამოკიდებული, – ეს თვით შემოქმედის საქმეა, ანუ მისი ნებაა, მხოლოდ იმათ მიჰმადლოს თავისმიერი სიწმიდე, ვისაც გული ღმერთისაკენ აქვს მიმართული და არანაირი ზაკვით არ შეულახავს თავისი არც ფიქრი, არც გულისთქმა და არც სურვილი.

ღმერთი იმგვარად ესაუბრებოდა ადამიანებს, რომ ითვალისწინებდა მსმენელთა უძლურებასა და ეზრახებოდა მათ ისევე, როგორც ნებისმიერი მამაც არად აგდებს თავის ღირსებას, როცა ენის მოჩლექით ელაპარაკება ხოლმე თავის საყვარელ შვილებს.

თუკი ღმერთი ადამიანს მიატოვებს, ეს ორგვარად ხდება: ერთია მხსნელი მიტოვება, რომელიც შეაგონებს ადამიანს კვლავ ღმერთისაკენ მოიქცეს, მეორე კი – საბოლოო მიტოვებაა და ღმერთისაგან სრულ მიტოვებას გულისხმობს.

მხსნელ ანუ ადამიანის დამმოძღვრავ მიტოვებას ღმერთი იმიტომ მიმართავს, რომ გამოასწოროს, იხსნას და განადიდოს ვნებული ადამიანი, ანდა მისი მეშვეობით სხვა ადამიანებსაც შთაუნერგოს საღმრთო მოშურნეობა და კეთილმსახურება, თავისი განდიდებისთვის განაწყოს ისინი.

საბოლოო მიტოვებით კი მაშინ სჯის ღმერთი ადამიანს, როცა ეს უკანასკნელი, მიუხედავად ღმერთის მხრივ ყოველი ძალისხმევისა მის სახსნელად, კვლავაც შეუსმენელი, უგრძნობელი და განუკურნავი რჩება.

განწმენდილი თუ არის ადამიანის სული, მას თავის თავში არაფერი უნდა ჰქონდეს, გარდა ღმერთისა, და სხვას არაფერს უნდა მიაპყრობდეს თავის ყურადღებას, თვინიერ შემოქმედი ღმერთისა.

ყოველი ადამიანის შემეცნებისა და მსჯელობის უნარის მიხედვით ერთნი განიკითხებიან ათი წლის ასაკიდან, მეორენი კი – შემდგომი წლებიდან.

იმისათვის, რომ ქალი ზედმეტი და უსარგებლო არ ყოფილიყო და ასევე, უზომოდ რომ არ გაამაყდეს. ამიტომ იზრუნა ღმერთმა თითოეულის ღირსების დაცვაზე. ყველაზე აუცილებელი და საჭირო საქმე ქმარს მისცა, უფრო ნაკლებად მნიშვნელოვანი და დაბალი – ცოლს (სახლზე ზრუნვა, ქსოვა, რთვა...), რათა ქმარს მეტი პატივი ჰქონდეს საზოგადოებაში, ცოლი კი ქმრის წინააღმდეგ არ მიდიოდეს.

არსებობს ხომ მცნება, რომელიც გვასწავლის, ნუ გვექნება იმედი მთავართა, რადგანაც ნათქვამია: „დაწყევლილია კაცი, რომელსაც ადამიანის იმედი აქვს“ (იერ. 17, 5). ისევე როგორც ღვთაებრივი პატივის მიგება არავისთვის არ გვმართებს, გარდა ღვთისა, ასევე არც იმედი უნდა გვქონდეს არავისი, გარდა ღმერთისა