ადამიანი - ციტატები, გამონათქვამები
ადამიანი - ციტატები, გამონათქვამები ადამიანი, გამონათქვამები, ციტატები
ყველაფერი ის, რაზეც გვიამბობს წმინდა წერილი - ადამიანისთვისაა შექმნილი. ამიტომ შექმნა ღმერთმა ადამიანი ყველაზე ბოლოს, რომ ადამიანს ყოველივე ეს ეხილა, როორც ძალიან კარგი, და დამტკბარიყო, ელხინა, ყოველივე ამის ჭვრეტით.
ადამიანი როგორღა შექმნა? აიღო მიწა, ყველაზე მდაბალი ნივთიერება, რათა ადამიანი ყოველთვის მდაბალი იყოს: არაფერია მიწაზე მდაბალი. გამოსახა თიხის სახლი და ჩაბერა მასში, შექმნა ადამიანის სული... ამრიგად, თითქოს თიხის ოთხ კედელში ჩადო ღმერთმა ღმრთაებრივი ქროლვა, ჩადო თავისი სუნთქვა
ღმერთმა ადამიანი, ჩემო შვილო, მიწისაგან შექმნა. მაშინ, როცა მთელი ქმნილება ერთი ბაღივით შექმნა, გააკეთა მნათობები და მოკაზმა სამყარო, მთვარე ღამის ყველა ვარსკვლავის მთავრად დაადგინა, როგორც ერთგვარი კანდელი ბევრი ცეცხლით, დიდითა და მცირით, რომლებიც ამკობენ და ამშვენებენ ცას. ხოლო დედამიწა - მრავალი ხით, დიდითა თუ მცირით. მხეცები და ქვეწარმავალნი. სხვადასხვა ზომის ჩიტები, ცისქვეშეთში რომ დაფრინავენ. შინაური ცხოველები და ფრინველები ადამიანის სარგებლისათვის. ზღვა, ყოველგვარი თევზით. ყველაფერი იმისთის, რომ ადამიანს ეგემნა და განცვიფრებულიყო. ხოლო ამ ყველაფერზე შექმნა დიდი მნათობი, რათა დღისით ემთავრა, გაეთბო და ეზრუნა ყველაფერზე თავისი სითბოთი და თავისი სინათლით ყველაფერი შეემკო და მოეკაზმა.
დაბოლოს, ადამიანი შექმნა, როგორც ყველაფრის მეფე, როგორც მაყურებელი, თეატრში მიწვეული. ო, დიდებულება! ო, პატივი ადამიანისა! ყველაფერი ღმერთს უგალობს - სულიერი და უსულო. ზოგი თავისი ხმით, ზოგიც თავისი ფოთლების შრიალით, ყველას საკუთარი ხმა აქვს, და ერთი პაწაწინა ბალახიც კი თუ ტკივილს მიაყენებ, ყვირის: სუნი, რომელსაც ის გამოსცემს, მისი საკუთარი ხმაა
რისთვის შეიქმნა ადამიანი? იმისათვის, რომ მას, ღვთის ქმნილებათა შემმეცნებელს, ღმერთი ეხილვა და ედიდებინა იგი, - ადამიანის გამო ქმნილთაშემქმნელი, ხოლო გონება, ღვთის მოტრფიალე, სიკეთე არის უხილავი, ღირსეულთათვის ღვთით ბოძებული, მათი კეთილი ღვაწლისამებრ
ჩვენ ყველანი - ადამიანები, მიწისაგან ვართ შექმნილნი და ყველანი ვცოდავთ. თიხა ვართ და არა გვაქვს მეცნიერება. თიხა თიხას პარავს. თიხა თიხას შეურაცხყოფს. თიხა თიხას ცილს სწამებს. თიხა თიხაზე ქედმაღლობს. თიხა თიხას ამდიდრებს. თიხა თიხაზე მთავრობს. თიხა თიხას სცემს. თიხა თიხას აპატიმრებს. და საერთოდაც, თიხას თიხის წინაშე თავი წარმოუდგენია უფრო ბრძნად, ძლიერად, მდიდრად, კეთილშობილად, პატიოსნად და მდიდრდება უგუნურებითა და უმეცრებით საკუთარი არსებისა: საიდან სად აღმოჩნდა, როგორ იშვა, როგორია მისი დანიშნულება, სად მთავრდება და რა არის ამის შემდეგ
ადამიანი სულისა და ხორცისაგან შედგება, ამიტომ, მისი ცხოვრების გზაც ხორციელი და სულიერი მოქმედებებისაგან უნდა შედგებოდეს - საქმეებისა და ჭვრეტისაგან. გარეგნული მოღვაწეობის ნაწილებია: მარხვა, კრძალულება, მღვიძარება, მუხლისდრეკა, ლოცვა - ესენი და ხორციელი მოღვაწეობის სხვა სახეები შეადგენენ ვიწრო და ძნელ გზას, რომელსაც როგორც უფალი ამბობს, საუკუნო ცხოვრებამდე მივყავართ
შემოქმედმა, რომელმაც თიხა შექმნა, შემადგენლობა აიღო ოთხი სტიქიიდან: მშრალი, მშრალი, ნოტიო, ცხელი და ცივიდან - ამიტომ ყოველ წამს აუცილებელია, რომ ადამიანი იტანჯებოდეს ყოველი სტიქიის ცვალების შესაბამისად. ანუ შრებოდეს, ნოტივდებოდეს, ცხელდებოდეს და ცვიდებოდეს. და თუ რომელიმე სტიქიის თვისებები ჭარბობს, აუცილებლობით ავადდება სხეული. და ცხადია, მასთან ერთად იტანჯება სულიც. და გონებას არ ძალუძს გონებრივ მოძრაობათა შესრულება, რადგან სხეულთან ერთად მოიკოჭლებს.
შრება სხეული მზის სიმხურვალისაგან? გონებაც შრება. წვიმისას ნოტივდება და დუნდება სხეული? გონებაც დუნე ხდება. ცივდება სხეული, როცა ქარი უბერავს? სიჭარბით მრავლდება ნაღველი, გონებაც ბნელდება და მხოლოდ წარმოდგენები ბატონობენ.
ასე რომ, ყველა ამ ცვლილებისას მადლი თუმცა კი არსებობს, მაგრამ არ მოქმედებს, რადგან ორგანოებია დაავადებული, ჩვენმა მტერმა ეშმაკმა კი იცის, როგორ იბრძოლოს ყოველი ცვლილებისას. რადგან სიმშრალით გასასტიკებს, რომ ქვასავით გახდე, რომ კამათობდე, არ იჯერებდე. სიცივით მოშურნეობის გაგრილება იცის, ღმრთაებრივისადმი ცივი და გაქვავებული რომ გახდე. ცხელით - რომ მრისხანებდე და ღელავდე, რათა ჭეშმარიტება ვერ გაარჩიო. რადგან, როგორც უკვე ვთქვით, ჭარბობს სისხლი და სითბოთი მოძრაობაში მოჰყავს ჟინი, ვნებიანი ნაწილი, და მრისხანება. ნოტიოთი კი შენში ბადებს ძილქუშს, მოდუნებას, სისუსტეს, მთელი სხეულის უილაჯობას.
დასაბამიცა და ჭეშმარიტებაც ისაა, რომ შეიცნო, რომ არარა ხარ, ნული და რომ არაფრისგან წარმოიშვა ყველაფერი. "თქუა და იქმნეს, თავადმან ბრძანა და დაებადნეს". თქვა და შეიქმნა დედამიწა და აიღო თიხა და გამოსახა კაცი: უსულო, უჭკუო, უბრალოდ თიხის ადამიანი. ეს არის შენი საკუთარი არსება. ესა ვართ ყველანი, მიწა და ლაფი.
ეს პირველი გაკვეთილია მისთვის, ვისაც მადლის მიღება სურს, ოღონდ ისე, რომ მადლი სამუდამოდ მასთან დარჩეს. ამით იგი შემეცნებას იძენს, ამ უკანასკნელისგან კი იშვება სიმდაბლე. არა უქმი სიტყვებით სიმდაბლისმეტყველებს, არამედ, მტკიცე საფუძველზე დამყარებული ამბობს ჭეშმარიტებას: მე მიწა ვარ, მე თიხა ვარ, მე ლაფი ვარ. ეს არის ჩვენი პირველი დედა