სიწრფელე - გულწრფელობა - ციტატები, გამონათქვამები
სიწრფელე - გულწრფელობა - ციტატები, გამონათქვამები სიწრფელე - გულწრფელობა, გამონათქვამები
ადამიანი, ვინც გულწრფელად ეძიებს სამყაროსა და თავისი არსებობის მიზეზსა და მიზანს, ვისაც მთელი არსებით სურს, ჭეშმარიტების შეცნობა, ადრე თუ გვიან, მაინც იპოვის უფალს და გააცნობიერებს, რომ მისი ცხოვრება გაბრწყინებული უნდა იყოს აღდგომ... იხილეთ სრულად
გინდა, ჩემო შვილო, გველის თავი შემუსრო? გულწრფელად თქვი შენი გულისსიტყვები აღსარებაზე. გულისსიტყვათა სიბოროტეშია ეშმაკის ძალა. ინახავ მათ? იმალებიან. დღის სინათლეზე გამოგაქვს? ქრებიან. და მაშინ უხარია ქრისტეს, წარემატება შინაგანი ... იხილეთ სრულად
ყველას, ვისაც სურს, უფალი მოიპოვოს, გულწრფელად და უბრალოდ, მარტივი და წმიდა გულით უნდა მიმართოს მას: რაკი იგი მარტივი და ბოროტების არმქონეა, მარტივ და უმანკო სულებს ეძიებს, რადგან სიმარტივე და უბრალოება სიმდაბლის გარეშე არ არსებობ... იხილეთ სრულად
სიყვარულს ყოველივე წამს. გულწრფელად მოყვასის მოყვარული, როგორც თვით არის წრფელი და არა ცბიერი სხვებისადმი, ისე ზრახავს იგი სხვებსაც, ვინც ბოროტებისაგან შორს დგას, ამბობს გრიგორი ღვთისმეტყველი, მას ყველაზე ნაკლები ეჭვი აქვს ბოროტზე... იხილეთ სრულად
თუკი რაიმეს, ღმერთის მცნებების საწინააღმდეგოს ჩაიდენ - სიტყვით თუ საქმით - მაშინვე აღსარებით უწამლე ცოდვას და გულწრფელი სინანულით დაუბრუნდი უფლის გზას, რომელსაც მისი ნების დარღვევით გადაუხვიე. დიდხანს ნუ დაყოვნდები ამ გზის მიღმა!
გულწრფელი და პირდაპირი არც ის არის, ვინც სხვას პირში სიმართლეს ეუბნება; არც ის, ვინც ამას საჯაროდ ამბობს; არამედ ის, ვისაც სიყვარული აქვს და ჭეშმარიტი ცხოვრება, და სულიერი განსჯით საუბრობს მაშინ, როცა საჭიროა იმაზე, რაც საჭიროა.
უმეტეს ყოველთა შეიყვარეთ ღმერთი, - გვარიგებს ეფრემ ასური, ვისაც წრფელი გულით უყვარს იგი, მისი გონება მუდამ ზეცისკენ ისწრაფვის, იქიდან იღებს ის სულიერ საზრდოს, იქიდან ნათლდება, იქიდან ივსება იგი ღვთაებრივი სიყვარულის სიტკბოებით
ნათლისღების განმეორება არ შეიძლება. თუკი ერთხელ ვერ წარემატე, მაშინ მხოლოდ გულწრფელი სინანულითაა შესაძლებელი საქმის გამოსწორება და ნათლისღების საიდუმლოში მიღებული და შემდგომ შეცოდებათა გამო დაკარგული საღმრთო მადლის დაბრუნება.
398. სასარგებლოა თუ არა, საკუთარ თავს რომ ვაიძულებდეთ სიკვდილის ხსოვნას?