სახიერმა ღმერთმა შექმნა ანგელოზები, მაგრამ მათგან ზოგიერთები ამპარტავნების გამო დემონებად იქცნენ. შემდეგ ღმერთმა ადამიანი შექმნა, რათა ანგელოზთა რიგი შეევსო, დემონებს კი დროებით გარკვეული თავისუფლება მიანიჭა, რათა ისინი თავიანთი ბ...
იხილეთ სრულად
სახიერმა ღმერთმა შექმნა ანგელოზები, მაგრამ მათგან ზოგიერთები ამპარტავნების გამო დემონებად იქცნენ. შემდეგ ღმერთმა ადამიანი შექმნა, რათა ანგელოზთა რიგი შეევსო, დემონებს კი დროებით გარკვეული თავისუფლება მიანიჭა, რათა ისინი თავიანთი ბოროტებით გვეწეოდნენ, „ჩავაბაროთ გამოცდები“ აქ, მიწაზე, და მარადიულ ცხოვრებაში გადავიდეთ. სანამ ადამიანი ცოცხალია, აქვს უფლება სულიერი გამოცდების ჩაბარებისა, მაგრამ გამოცდების ხელმეორედ ჩაბარება არ ხდება.
ამგვარად, ვიღვაწ...
საღვთო წერილის მიხედვით ვიცით, რომ არსებობენ ანგელოზნი, მთავარანგელოზნი, ძალნი, უფლებანი, მთავრობანი, ხელმწიფებანი, საყდარნი, ქერუბიმნი და სერაბიმნი. ამიტომ ვაღიარებთ ანგელოზთა ცხრა დასს. ანგელოზთა და მთავარანგელოზთა არსებობა წმინ...
იხილეთ სრულად
საღვთო წერილის მიხედვით ვიცით, რომ არსებობენ ანგელოზნი, მთავარანგელოზნი, ძალნი, უფლებანი, მთავრობანი, ხელმწიფებანი, საყდარნი, ქერუბიმნი და სერაბიმნი. ამიტომ ვაღიარებთ ანგელოზთა ცხრა დასს. ანგელოზთა და მთავარანგელოზთა არსებობა წმინდა წერილის თითქმის ყველა გვერდზე დასტურდება.
მფარველი ანგელოზები ღვთისაგან კაცთა დასახმარებლად წარმოიგზავნებიან და ისინიც ადამიანს, როგორც ღვთის ხატს, სიყვარულითა და ხალისით ემსახურებიან, თანაუგრძნობენ და არ უარყოფენ.
მაგრამ მათ ამ აღმატებულ თვისებებსაც აქვს თავისი საზღვრები. წმინდა წერილი მიუთითებს, რომ ანგელოზები ვერ სწვდებიან საღვთო არსების სიღრმებს, ეს მარტოოდენ „სულმა ღვთისამ“ იცის („ეგრეცა ღმრთისაი არავინ იცის, გარნა სულმანვე ღმრთისამან“ ...
იხილეთ სრულად
მაგრამ მათ ამ აღმატებულ თვისებებსაც აქვს თავისი საზღვრები. წმინდა წერილი მიუთითებს, რომ ანგელოზები ვერ სწვდებიან საღვთო არსების სიღრმებს, ეს მარტოოდენ „სულმა ღვთისამ“ იცის („ეგრეცა ღმრთისაი არავინ იცის, გარნა სულმანვე ღმრთისამან“ – 1 კორ. 2, 11); მათ არ უწყიან, რა იქნება სამომავლოდ – ესეც მხოლოდ საღვთო ცოდნაა („ხოლო დღისა მისთვის და ჟამისა არავინ იცის, არცა ანგელოზთა ცათა შინა...“ – მარკ. 13, 32); აგრეთვე, სურვილის მიუხედავად, ისინი ბოლომდე ვერ ა...
ზეციურ ძალთა არსებობას შეადგენს ჰაეროვანი, თუ შეიძლება ასე ითქვას, სული ანუ უნივთო ცეცხლი... რის გამოც ისინი ადგილით განსაზღვრულნი და უხილავნი არიან...
აღსარება პირველ დასაბამში მოითხოვა ღმერთმა ადამისაგან, გარნა ნაცვლად თავისი გამტყუნებისა აბრალა მან ევას და ვერ პოვა კურნება, არამედ უფროსად დაისაჯა.
ყოველი, რომელი ფარავს აღსარებასა შინა ცოდვასა თვისსა, ემასხრება საღმრთო მო...
იხილეთ სრულად
აღსარება პირველ დასაბამში მოითხოვა ღმერთმა ადამისაგან, გარნა ნაცვლად თავისი გამტყუნებისა აბრალა მან ევას და ვერ პოვა კურნება, არამედ უფროსად დაისაჯა.
ყოველი, რომელი ფარავს აღსარებასა შინა ცოდვასა თვისსა, ემასხრება საღმრთო მოქმედებას და შეურაცხჰყოფს ყოვლის მეცნიერსა ღმერთსა, რომელმან უწყის ზრახვანი კაცად კაცადისა.
აღსარება მაშინვე ვერ აძლევს ძლევამოსილებას ადამიანს თავის ვნებულ თვისებათა მოსასპობლად, გარნა მცირე-მცირედ ღებულობს საღვთო ძლიერებას ყოველ აღსარების დროზედ და მით მოეღება ბოლო ბუნების ძლიერ მეომარ თვისებებს, რომლისათვის სახეცა შე...
იხილეთ სრულად
აღსარება მაშინვე ვერ აძლევს ძლევამოსილებას ადამიანს თავის ვნებულ თვისებათა მოსასპობლად, გარნა მცირე-მცირედ ღებულობს საღვთო ძლიერებას ყოველ აღსარების დროზედ და მით მოეღება ბოლო ბუნების ძლიერ მეომარ თვისებებს, რომლისათვის სახეცა შესაბამი მოგახსენოთ: მაგალითად, ოდეს ვისმე ნებავს ნებავს ხისა დიდისა მოჭრა, ნუთუ ერთითა და ორითა შეკვეთითა მოიჭრის იგი? არამედ მიადგება იგი მოუწყინებლად და ცემს ცულს ნელ-ნელა და კვეთს ცოტ-ცოტა და ბოლოს ხე იგი დიდი წაიქცევა...
აღსარების უმაღლესი მნიშვნელობა მაინც იმაში მდგომარეობს, რომ იგი ერთი შვიდთა ქრისტიანთა საიდუმლოთაგანია და მასში სულიწმიდის მადლი მოქმედებს. ასე რომ, აღსარებისა და მოძღვრისაგან შენდობის მიღების გარეშე კაცს გამართლება და ცხონება არ ...
იხილეთ სრულად
აღსარების უმაღლესი მნიშვნელობა მაინც იმაში მდგომარეობს, რომ იგი ერთი შვიდთა ქრისტიანთა საიდუმლოთაგანია და მასში სულიწმიდის მადლი მოქმედებს. ასე რომ, აღსარებისა და მოძღვრისაგან შენდობის მიღების გარეშე კაცს გამართლება და ცხონება არ შეუძლია.
აღსარება ის არის, როდესაც კაცი თავისი სინდისისაგან მხილებული და იძულებული, თავისი თავის უღირსებასა და ცოდვილობას ჯერ თავის გულში პირუთვნელად გაამტყუნებს, შემდეგ კი თავის ცოდვებს მოძღვარს აღუარებს. ცოდვა ერთგვარად ხორცში შერჭობილ ე...
იხილეთ სრულად
აღსარება ის არის, როდესაც კაცი თავისი სინდისისაგან მხილებული და იძულებული, თავისი თავის უღირსებასა და ცოდვილობას ჯერ თავის გულში პირუთვნელად გაამტყუნებს, შემდეგ კი თავის ცოდვებს მოძღვარს აღუარებს. ცოდვა ერთგვარად ხორცში შერჭობილ ეკალს ჰგავს, - სანამ ეკალს არ გამოიღებ, წყლული არ მორჩება; მსგავსადვე, თუ კაცმა აღსარებაში ცოდვა არ წარმოთქვა, მის გულში მისივე სავნებელად დარჩება
ადგილი აღსარებისა არის სახე სამჭედურისა, რამეთუ ვითარ იგი რკინასა შეაგდებან ცეცხლსა და ბერვითა განახურვებენ და შემდგომ შანთსა გამოიღებენ და სცემენ უროსა და განიყრის გესლსა, ეგრეთვე კაცი მოაღსარებე სახეს არს რკინისა, ხოლო ცეცლი არს...
იხილეთ სრულად
ადგილი აღსარებისა არის სახე სამჭედურისა, რამეთუ ვითარ იგი რკინასა შეაგდებან ცეცხლსა და ბერვითა განახურვებენ და შემდგომ შანთსა გამოიღებენ და სცემენ უროსა და განიყრის გესლსა, ეგრეთვე კაცი მოაღსარებე სახეს არს რკინისა, ხოლო ცეცლი არს საღმრთო მადლი, მბერველი არს მღვდელი, რომელიც შთაბერავს კეთილ-შთაგონებით და კითხვებით და განუხურვებს გულს, ხოლო ურო არს სინდისი, რომელი სცემს ცოდვილსა სირცხვილისა გამო და ესრედ განიყრის გესლსა ცოდვისასა, რომელიც დაუფარავ...