ციტატები
ციტატები სიბრძნე, გამონათქვამები, ამონარიდები
ილია 2-ის ლოცვა საქართველოსთვის
ღმერთო ძლიერო, მრავალმოწყალეო, მამაო, ძეო და სულო წმიდაო, სამებაო, ერთარსებაო და განუყოფელო უფალო, დიდება და მადლობა შენდა! გევედრები, შეისმინე ლოცვისა ჩემისა და მოანიჭე მადლი და ძალა შენი ჩვენს ხალხს; შეცვალე მწუხარება ქართველთა ერისა სიხარულად, შფოთი და მტრობა – მშვიდობად და სიყვარულად.
სნეულნი განკურნე, უცხოეთში მყოფი თანამემამულენი მშვიდობით დააბრუნე, დალოცე და გააძლიერე ხელისუფალნი და მხედრობა ჩვენი, ერი და ეკლესია შენი და მოგვანიჭე მტკიცე და ჭეშმარიტი სარწმუნოება, სიყვარული და სასოება, სიბრძნე და თავმდაბლობა. შეგვმოსე შენი მადლით და წარსდევნე ჩვენგან და ჩვენი ქვეყნიდან ყოველი მტერი და მბრძოლი ჩვენი და აცხოვნე სული ჩვენი, ვითარცა სახიერ ხარ და კაცთმოყვარე.
ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის წილხვედრო მამულო ჩვენო, უფლის კვართის მადლით სვეტად ცხოველად გამოჩინებულო.
ჰე, ერო ჩემო, ანდრია პირველწოდებულისა და სხვათა მოციქულთა მიერ კურთხეულო და წმინდა ნინოს ქადაგებითა და ვაზის ჯვრის ძალით მოქცეულო და მადლმოსილო.
მრავალტანჯულო საქართველოვ, ურიცხვ მოწამეთა ცრემლითა და სისხლით განბანილო.
გმირთა სამკვიდროვ, არ იყო შენთვის უცხო ღალატიც. ვიყავით და ვართ ბრძენნიც და უგუნურნიც, შეურაცხყოფილნიც და განლაღებულნიც, ცოდვით დამძიმებულნიც და სინანულით დამდაბლებულნიც. მამულს მოწყვეტილნი შვილნი შენნი ხმობენ ფერეიდნიდან, ტაო-კლარჯეთიდან, ლაზეთიდან, ჰერეთიდან და ქვეყნის სხვა კიდეთაგან, მონატრულნი ერთიანი საქართველოს ხილვისა.
უფალო, საკვირველად მწყალობელო ჩვენო, შენ გვაძლევ ძალას, რომ დანგრეული კვლავ აღვადგინოთ, უიმედოს ნუგეში ვსცეთ, მტირალს ცრემლი მოვსწმინდოთ, არ დავემონოთ ბოროტს და მიუხედავად ათასი საცდურისა, მაინც გვახსოვდეს, რომ მხოლოდ შენა ხარ "გზა, ჭეშმარიტება და სიცოცხლე".
ჰე, უფალო, გევედრებით, კვლავაც აღხოცე ცოდვანი ჩვენნი მეწამულნი და განგვასპეტაკე, ვითარცა თოვლი; შენია ცანი და ქვეყანა, შენა ხარ ანი და ჰოე, დასაწყისი და დასასრული ყოვლისა. შეგივრდებით და გთხოვთ, გაგვხადე ღირსი შენი მეუფებისა, რათა ერთგულნი მადიდებელნი შენნი მარად ვიყოთ ღვთაებრივი სიყვარულით გარემოცულნი.
შენნი ვართ, გვაცხოვნე ჩვენ, ამინ!
ქრისტე აღდგა!
ღვთისმგმობი მეთევზე
1931 წელს მიძინების დღესასწაულის წინ კუნძულ კვიპროსზე შორეულ მდელოსთან მეთევზეთა სამმა ჯგუფმა მოიყარა თავი, რომლებიც ღამღამობით პაროსსა და ნაკროსის კუნძულებს შორის წყლებში თევზაობდნენ.
იმ ღამით კიდევ ერთი ჯგუფი დარჩა ყურეში. მეთევზეებმა სმა გააჩაღეს. როცა დათვრნენ, გინება და ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის სახელის შეურაცხყოფა დაიწყეს. მათი დაწყნარება ვერც პორტის მცველმა და ვერც ტავერნის მეპატრონემ ვერ შეძლო.
უეცრად ზღვა აღელდა. ნახევარი საათის შემდეგ მთის სიმაღლის ტალღა წამოიმართა, მეთევზეთა ნავები შეათრია ზღვაში და შემდეგ ისეთი საშინელი ძალით გამოტყორცნა ისინი ხმელეთზე, რომ მათგან მხოლოდ ნაფოტებიღა დარჩა.
როცა ზღვა დაწყნარდა, ჰორიზონტზე, კუნძულ ნაკროსიდან მომავალი გემი გამოჩნდა. ხმელეთზე გადმოსულმა კაპიტანმა გაკვირვებით მოათვალიერა გემის ნამსხვრევები და იკითხა:
-როგორ შეიძლებოდა ეს მომხდარიყო? ზღვა სრულებით წყნარი იყო!
-ეს ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის სასწაულია! - მიხვდა ერთ-ერთი მეთევზე.
უმრავლესობა დაეთანხმა, მაგრამ ორმა-სამმა ბიწიერმა ირონიულად დასძინა:
-ეს ქარბორბალა იყო.
ერთმა მეთევზემ, სახელად გრეგორი ლიაკურმა შემდეგი დაამატა:
-რის სასწაული! სად აქვს მაგდენი ძალა ღვთისმშობელს, ჩვენ, მეთევზეებს გვდიოს!
ეს თქვა და გაეშურა იმის სანახავად, თუ რა მოუვიდა მის ნავს. როცა ნამსხვრევების გროვა დაინახა, გადააფურთხა, კიდევ ერთხელ შეურაცხყო ყოვლადწმიდა ქალწული და დასაძინებლად წავიდა.
ის-ის იყო ზედ ნაპირზე დაწვა, სიზმარ-ცხადში მის წინ მთელი სიმაღლით წარდგა ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელი; მიუახლოვდა მის საწოლს და უთხრა:
-შვილო ჩემო, რატომ მაძაგებ?
-რას ლაპარაკობ? - გაბრაზდა ის, - საერთოს არ გიცნობ, როდის მიძაგებიხარ?
-შენ მე არ მიცნობ? მაშინ გმუდმებით რატომ მლანძღავ?
ამ სიტყვებისთანავე გაღიზიანებული ღვთისმგმობი წამოხტა ფეხზე და შეეცადა, მივარდნოდა მას, მაგრამ ვერაფერი მოახერხა. მისი ფეხები მუხლებამდე სილაში ჩაეფლო. მეთევზემ პირჯვარი გამოისახა და კვლავ ცხადლივ დაინახა ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელი და გაიგონა მისი სიტყვები:
-მიდი ჩემს სახლში, ასკარას მონასტერში, რომელიც კუნძულ კვიპროსზე, პარიკიის დასახლებაშია; მიდი და თაყვანი მეცი მე.
მეთევზე თითქმის იმავე წამს გაეშურა ლიაკურში ღვთისმშობლის ბრძანების შესასრულებლად. ასკარაში მან მზის ჩასვლის შემდეგ მიაღწია. იგი მიიჭრა ყოვლადწმიდა ქალწულის ხატთან და მის ღვთაებრივ პირისახეში თავის ჩვენებაში ნანახი ქალბატონი შეიცნო. იგი მუხლებზე დაეცა და ზედიზედ რამდენიმე საათი ილოცა.
მხოლოდ მომდევნო დღეს დაბრუნდა ლიაკური შორეულ მდელოზე. იქ მას ახალი სასწაული ელოდა: ყველა გემი, მათ შორის თავისი ნავიც, მთელი და უვნებელი იდგა ნაპირთან.
მეორე მცნება
არა ჰქმნე თავისა შენისა კერპი, არცა ყოვლადვე მსგავსი მისი, რაოდენი არს ცათა შინა და რაოდენი არს ქვეყანასა ზედა ქვე, და რაოდენი არს წყალთა შინა ქვეშე ქვეყანისა: არა თაყვანი-სცე მათ, არცა მსახურებდე მათ.
ეს კანონი კრძალავს ჭეშმარიტი ღვთის ნაცვლად ფიზიკური სხეულების, არასულიერი საგნების, ცის მნათობების, ცხოველების, ფრინველების თაყვანისცემას. ქრისტიანისთვის კერპთმსახურებად ითვლება ასევე ცოდვითი მიდრეკილებებისადმი მონობა: ბევრნი ესწრაფვიან სიმდიდრის შეძენას, რადგან მათი კერპი არის სიმდიდრე; ზოგი პატივმოყვარეობის ავადმყოფური სენით არის შეპყრობილი; ზოგს მთავარ საქმედ ხორციელი სიამოვნება გაუხდია; სხვანი ლოთობენ, აზარტულ თამაშს მისდევენ... ღმერთი და მისი მსახურება კი აღარ ახსოვთ. თვით ცოდნის შეძენის დაუოკებელი სურვილი, მეცნიერულ აღმოჩენათა სიმრავლე ფასს კარგავს, თუ მას რწმენა და სიყვარული არ განსაზღვრავს, რადგან ასეთი ცოდნა შეიძლება დიდი ბოროტების მომტანი გახდეს.
მაშ, იყავით ბრძენნი, თავშეკავებულნი, თავმდაბალნი და ღვთისმსასოებელნი.
ზოგიერთი სექტანტური მიმდინარეობა წმიდანთა თაყვანისცემის გამო ადანაშაულებს მართლმადიდებელ ეკლესიას და ამას კერპთაყვანისმცემლობად გვითვლის.
ჩვენი პასუხი ასეთია: ხომ გვწამს, რომ ადამიანებს შეუძლიათ ერთმანეთს ლოცვით შეეწიონ (რასაც სექტანტები არ უარყოფენ), ხომ გვწამს სულის უკვდავება და იმ ქვეყნად მარადიული ცხოვრება; და თუ ჩვენ შეგვიძლია ერთმანეთისთვის ლოცვა, რატომ არ შეუძლიათ ღვთის წინაშე ჩვენთვის მლოცველნი და მვედრებელნი იყვნენ: ღვთისმშობელი დედა, წმიდა ნინო, წმიდა გიორგი და სხვანი. თავისი ღვაწლითა და სათნო ცხოვრებით მათ ხომ უფლისაგან განსაკუთრებული მადლი მოიპოვეს და ამდენად ღმერთი მათ თხოვნას უფრო არ ისმენს? რა თქმა უნდა, ეს ასეა.
სექტანტები ასევე განგვიკითხავენ ხატების გამო. მათ არ მოსწონთ, რომ ხატთან ვიჩოქებთ და ვემთხვევით მას. სინამდვილეში ჩვენ თაყვანსა ვცემთ არა ფიცარს ან საღებავს, არამედ იმ პირველსახეს, რომელიც გამოსახულია ხატზე; აზრობრივად ჩვენ სწორედ მას ვემთხვევით და მხოლოდ მის წინაშე ვიყრით მუხლს. ხატი არის სარკმელი ცისა.
ბიბლიიდან ვიცით, ათი მცნების მომღებელ მოსე წინასწარმეტყველს თვით ღმერთმა უბრძანა ტაძარში ქერუბიმების ოქროს ორი გამოსახულების დადგმა, რაც მან აღასრულა კიდეც.
ედესის მთავარს, ავგაროზს, იესო ქრისტემ გაუგზავნა თავისი სახის ხატი, ხელთუქმნელად სახელდებული.
ისტორიიდან ცნობილია, რომ ლუკა მახარებლის მიერაა დაწერილი ღვთისმშობლის რამდენიმე ხატი...
წმიდანთა და ხატთა სასწაულთმოქმედი ძალის მრავალი მაგალითია ცნობილი. გავიხსენოთ თუნდაც ივერიის ღვთისმშობლის ან "ღირს არს ჭეშმარიტად" სახელდებული ღვთისმშობლის ხატის სასწაულები; გავიხსენოთ, როგორ აღდგა მკვდრეთით მიცვალებული წმიდა ელისე წინასწარმეტყველის ძვლის შეხებისას. ეს ფაქტი ხომ წმიდა წერილშია დამოწმებული.
ასე რომ, მართლმადიდებელთადმი წაყენებული ბრალდება არასამართლიანია და მწვალებლურ აზრს შეიცავს.
სამწუხაროა, რომ არცთუ იშვიათად აქვს ადგილი უყურადღებობის ისეთ სერიოზულ გამოვლინებებს მშობლის მხრიდან, რომელიც მოზარდის ფსიქოლოგიურ და ცნობიერებით დაკნინებას იწვევს. ამ პრობლემის მიზეზად სხვადასხვა გარემოებები უნდა მოვიაზროთ, განსაკუთრებით ისეთი გამოწვევები, როგირიცაა მუდმივი კონფლიქტის არსებობა ოჯახში. ბავშვზე, მის ფსიქიკასა და ცნობიერებაზე განსაკუთრებით უარყოფითად აისახება ცოლ-ქმრის გაყრა.
უფრო მეტი დინამიკურობით აისახება იგი, თუ აქტი განხორციელდა მოზარდის ყრმობა-მოზრდილობის ასაკში. თუ ოჯახში არის ვინმე ნარკოტიკის მომხმარებელი ან ალკოჰოლური სასმელებისკენ მიდრეკილი, ან მოძალადე (რომელიც ვერ იქნება კეთილი მრჩეველი), ასეთ გარემოებებში ხდება პიროვნების გაორება, მოზარდის ცნობიერებაში მძაფრდება ოჯახიდან თავის დაღწევის განზრახვა და სურვილი. ნიშანდობლივია, რომ ოდესმე ახორციელებენ კიდეც ამ ჩანაფიქრს მშობლისგან ან მშობლებისგან თავის დასაღწევად. არის შემთხვევები, როდესაც სახლში არსებული ვითარება მოზარდისთვის მაგალითი და მიმართულების განმსაზღვრელი ხდება, რათა ისიც ანალოგიურ ატმოსფეროში განთავსდეს თავისი არსებით. სულისშემძვრელია, როდესაც ადამიანი შეიტყობს, რომ მშობელმა უარი თქვა საკუთარ შვილზე, როდესაც ადგილი აქვს ახალშობილი ჩვილის მიტოვებას, გადაგდებასაც კი. უკიდურესად არაადამიანურია ასეთი გამოვლინებები. შემაძრწუნებელია, როდესაც მეუღლე ღალატის შედეგად საბალოოდ ტოვებს ოჯახს. ასევე ძნელი წარმოსადგენია დედისაგან მიტოვებული შვილის მდგომარეობა. არანაირ გაგებას აღარ ექვემდებარება მშობლისაგან შვილის იძულება, მიმართოს ნებისმიერ არაკეთილსინდისიერ მეთოდს ოჯახური პრობლემების გადასაწყვეტად.
ამრიგად, თავისი ოჯახის სასარგებლოდ არშემდგარი პიროვნება ვერასოდეს იქნება ხალხის, საზოგადოების, ერის, სახელმწიფოს სასურველი ნაწილი. შვილი, რომელიც უარს იტყვის უმწეოდ დარჩენილი მშობლის მოვლაზე და მოხუცებულთა სახლს მიანდობს საკუთარი მშობლის დარჩენილ სიცოცხლეს და სანანებელს უხდის მშობელს მის გაჩენასა და გაზრდას, შვილი, რომელიც უარს იტყვის სნეულად მყოფის მზრუნველობაზე ან მშობელს სახლიდან გააგდებს და თავშესაფრის საძიებლად გაიმეტებს, ან აიძულებს მშობელს, თუნდაც პირადი სხეულის შებღალვის ფასად მოიძიოს წარმავალი კეთილდღეობა, როგორ შეიძლება ის მოაზრებული იყოს ვინმესთვის სასარგებლოდ ან სასურველად? ან კიდევ მას, ვინც საკუთარ მშობელს ხელშესახებად ან ფიზიკური ლიკვიდაციისთვის გაიმეტებს, რა წილი აქვს ვინმეს ნდობის მოპოვებასთან? ერთი კი უნდა აღინიშნოს: არა არსებობს ადამიანი, რომელსაც სრულიად ჰქონდეს გადაწყვეტილი კავშირი სინდისისმიერებასთან. სხვადასხვა უმსგავსობას თავისი მიზეზები და გარემოებები აქვს. ეს გამოწვეული იმ შეცდომებით, რომლებიც აღზრდის დროს იქნა დაშვებული, როდესაც ყურადღება არ ეთმობოდა ზნეობრივ და ჰუმანურ ასპექტებს.
არანაკლებ მნიშვნელოვანია დედმამიშვილთა ურთიერთობების საკითხი. თუკი მშობლისა და შვილის დამაკავშირებელი სიყვარულის გრძნობა ნაყოფიერებისა და და გაწეული უდიდესი შრომის მიზეზითაა გამძაფრებული, დედმამიშვილთა ურთიერთსიყვარული ერთად აღმოცენებულთა და მშობლის სიტკბოების გარემოში ერთად შეზრდილთა კავშირად შეიძლება იქნეს მოაზრებული.
ღმერთია მოწმე, რომელიც ცრუთ აკვდინებს მათი სიცრუითურთ: უკვე ოცდახუთ წელზე მეტია, რაც გაშმაგებითა და სისხლის დათხევამდე ვებრძვი ეშმაკებს დედამიწაზე. ოკეანის სიღრმეში ჩავეშვი, თავისმოყვარებისა და საკუთარი ნებისაგან განძარცვული, რათა მეპოვა ძვირფასი მარგალიტი. დავაურვე თავად სატანა მთელი მისი ლაშქრით, მეცნიერებითა და ხელოვნებითურთ, შევკარი სიმდაბლით და ვეკითხები:
- რატომ გაქვს ასეთი სიშმაგე ჩვენს წინააღმდეგ და რას გვებრძვი ასეთი მძვინვარებით?
ის კი მპასუხობს:
- რათა ბევრი მეგობარი მყავდეს ჯოჯოხეთში და ნაზარეველის წინაშე ვიქადოდე, რომ მხოლოდ მე კი არა ვარ დამნაშავე, არამედ აი, რა ბევრნი არიან ჩემთან ერთად.
და ისევ ავიჭერი ზეცაში მადლითა და სულიერი ჭვრეტით და ვიხილე სამოთხის ენით უთქმელი სილამაზე, რომელიც ღმერთმა თავის მოყვარულთ განუმზადა.
და ყოველივე ამის შემდეგ მცირედ განმეშორა მადლი და ფეხები ოდნავ მომეკვეთა. და ერთგვარ მცონარებაში ჩავვარდი და ძილმა შემიპყრო, და მრავალ სიკეთეს მომაკლო. და მალე ისევ აღვდექი და გავაჩაღე ომი და სისხლიანი შეტაკება. და როცა გავიმარჯვე, კვლავ ძილქუში მომერია. და ისევ მცონარებამ, ყოველგვარი ბოროტების დედამ, შემიჭამა ძვლები. მაგრამ ისევ ავდექი და ბრძოლა გავაჩაღე ყველა ეშმაკის წინააღმდეგ.
თავიდან რვა წელი ხორციელ ვნებებს ვებრძოდი. დაწოლილს არ მძინებია, არამედ ან კუთხეში ფეხზე მდგარს, ან სკამზე მჯდომარეს. დღეში ორჯერ თუ სამჯერ საკუთარ თავს ვცემდი, ვღაღადებდი და ვტიროდი რათა ღმერთს შევეწყალებინე და ომი დაეოკებინა, ვიდრე არ შემიწყალა ყოვლადმოწყალემ და არ შეწყვიტა სატანის სიშმაგე. და ახლა ჩემს ურიცხვ სატანჯველს თითქოსდა მოკლედ აღვწერ, ერთ წვეთს გაძლევ ოკეანიდან.
მთელი რვა წლის მანძილზე ყოველ ღამე ეშმაკთა ურდოები ჯოხებით, ნაჯახებითა და ყოველგვარი მავნე იარაღით გაშმაგებით მაწამებდნენ. ერთი ჩემს პატარა წვერში ჩამავლებდა ხელს, მეორე - თმებში, სხვები ხელებსა და ფეხებში. ყოველგვარ ბოროტებასა და ტანჯვას მაყენებდნენ. ყველანი ყვიროდნენ: "დაახრჩვეთ! მოკალით!" და მხოლოდ ქრისტესა და ჩვენი ღმრთისმშობლის სახელის ხსენებაზე ქრებოდნენ, და მათი ძალა კვამლივით იფანტებოდა. ბოლოს და ბოლოს უფალმა შემიწყალა და ამომიყვანა სატანჯველის სიღრმიდან და ორმოდან.
და ახლაც ჩემო შვილო, უგუნური ვარ, ამას რომ გეუბნები, მაგრამ ეს გითხარი და განვაგრძობ ლაპარაკს, რადგან მგონია, რომ ამით სარგებელს მოგიტან.
მაშ ასე, თუმცაღა სიყრმეში გაფურჩქვნის ასაკში ვიყავი, ახლა კი მრავალი ცვალების სატანჯველთაგან ასი წლის მოხუცივით დავბერდი, უპირველეს ყოვლისა, საკუთარი შრომით მოვიპოვებ სარჩოს, როგორც შენ ნახავდი იქიდან, რაც გამოგიგზავნე. ათონის სხვადასხვა მონასტრიდან და სკიტიდან მოდიან ჩვენთან და ღმრთის მადლით იმას ვეუბნებით, რასაც ღმერთი გვიბოძებს.
შინაგან შრომას ვაგრძელებ და უნაკლოდ აღვასრულებ ჩემს მონაზვნურ ვალდებულებებს. და ღამით, როცა გონება საკმაოდ დაიღლება ლოცვით, ვწერ უამრავ წერილს, რომელთაც ქრისტიანები ხშირად მთხოვენ სარგებელისათვის. და ყოველივე იმის შემდეგ რაც შენ მოისმინე, სასოწარკვეთილებას ვეძლევი, რომ არ აღვასრულებ ჩემი უფლის ნებას. ვტირი და ვამბობ: "ნუთუ ვინმემ იცის, სათნოა თუ არა ღმრთისათვის ის, რასაც ვაკეთებ, ან იქნებ ვცდები ან ვტყუვდები და მაშინ, როცა სხვებს ვუქადაგებ, თავად ვარ უვარგისი? რადგან ჩემგან დაფარულია ღმრთაებრივი ნება ჩემი უფლისა. რადგან ვინ შეიცნო ყოვლისმპყრობელის გონება ან ვინ დაუდგება წინ, უკეთუ უშჯულოებათაებრ მიაგებდეს"
იმაზე თუ ვიფიქრებთ, რომ ქრისტემ საკუთარ თავზე ყველაზე მეტი უსამართლობა იტვირთა, მაშინ უსამართლობას სიხარულით მივიღებთ. იგი - ღმერთი, უდიდესი სიყვარულის გამო ჩამოვიდა მიწაზე და საკუთარი თავი ცხრა თვის განმავლობაში ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის წიაღში გამოამწყვდია. შემდეგ ოცდაათი წლის მანძილზე ცხოვრობდა სრული სიმდაბლით, თორმეტიდან ოცდაათ წლამდე ხუროდ მუშაობდა ებრაელებთან. იცით კი, ოგორი ხელსაწყოები იყო მაშინ? იმ დროში ხის ხერხებსა და ხის ღოჯებს იყენებდნენ. მას ფიცრებს უწვდიდნენ და ეუბნებოდნენ - "ეს გააკეთე... ის გააკეთე..." მაგრამ რა გასარანდი იყო ეს ფიცრები! აბა, შეეცადე და იმ მოუხერხებელი რკინებით, რომელსაც მაშინ შალაშინის მაგიერ იყენებდნენ, რამე გარანდე! იცით, რა მძიმე შრომა იყო?! ხოლო ამის შემდეგ - სამიწელი ტანჯვა! ფეხშიშველმა მოიარა საქადაგებლად მთელი მათი მიწა-წყალი - აღმართი და დაღმართი. იგი განკურნავდა სნეულებს, ბრმებს თვალებს უხელდა, ისინი კი მისგან სასწაულებს ითხოვდნენ. იგი შეპყრობილთაგან ეშმაკებს განდევნიდა, ხოლო უმადური ადამიანები თვით მას უწოდებდნენ ეშმაკეულს. მის შესახებ იმდენი წინასწარმეტყველება და წინაუწყება არსებობდა, იგი იმდენ სასწაულს აღასრულებდა! მაგრამ ყოველივე ამის მიუხედავად, ბოლოსდაბოლოს იგი გასცეს და ჯვარზე სიკვდილი მიუსაჯეს.
ამიტომ ისინი, ვინც უსამართლობას ითმენენ, ღვთის ყველაზე საყვარელი შვილები აიან. უსამართლობის დათმენით ხომ ეს ადამიანები გულში უსამართლობათა დამთმენელ ქრისტეს ატარებენ. დევნისას და საპყრობილეში ისინი ისე ხარობენ, თითქოს სამოთხეში იმყოფებიან, იმიტომ, რომ სამოთხე სწორედ იქაა, სადაც - ქრისტე.
საპატრიარქოს ოფიციალური განცხადება კაზანტიპის შესახებ
გავრცელებული ინფორმაციის თანახმად, გადაწყდა, რომ გარკვეული ცვლილებების შეტანის შემდეგ ე.წ. "კაზანტიპი" ა.წ. 20-30 აგვისტოს ჩატარდება საქართველოში, მაცხოვრის კვართისა და ღვთისმშობლის სამოსლის მცველ ჩვენს კურთხეულ ქვეყანაში და თანაც მარიამობის მარხვაში.
"კაზანტიპის" მომწვევის, ტურიზმის დეპარტამენტის ხელმძღვანელის, გიორგი სიგუასა და უკრაინაში ამ "ფესტივალის" დამაარსებლის, ნიკიტა მარშუნოკის თქმით, "წელს ანაკლიაში არ იქნება ნარკოტიკები და თავისუფალი სექსი, მაგრამ იქნება ხმა, განათება, კარგი განწყობა და სიყვარული.” ღონისძიებას სახელიც შეუცვალეს ("რეალობის ანტირეალობა" დაარქვეს) და, ალბათ, კიდევ სხვა საშუალებებითაც შეალამაზებენ, მაგრამ, ანტიდისკრიმინაციული კანონის მსგავსად, არსით იგი მაინც უცვლელი დარჩება და ეს ლოგიკურიცაა. (უკრაინაშიც თავდაპირველად ეს საქმიანობა შედარებით რბილი ფორმებით დაიწყეს და შემდეგ მიიღეს ის სახე, რაც დღეს აქვთ).
"კაზანტიპს" სწორედ აღვირახსნილობის გამო სტუმრებს ამდენი "ტურისტი" მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნიდან. მათ სწორედ მასობრივი ორგიები და თავაშვებულობა იზიდავთ და არა მუსიკა ან რაიმე კულტურული ღონისძიება, მითუმეტეს ჩვენი ქვეყნის აღორძინების სურვილი.
არაერთხელ აღგვინიშნავს, რომ ცოდვა ყველა დროში არსებობდა, მაგრამ დღეს მისი არა თუ ლეგალიზება, შეიძლება ითქვას, იძულებითი დანერგვა ხდება როგორც სარწმუნოების, ისე ზნეობისა და ეროვნული ფასეულობის დამცირების ფონზე; ამგვარ ვითარებაშიც კი "რეალობის ანტირეალობა, – კაზანტიპი" მკვეთრად განსხვავებული მოვლენაა, რადგან გარყვნილების ასეთი მასშტაბური ფორმა არასდროს მოუფიქრებიათ. ასეთი უზნეობა ყოვლად მიუღებელია ნებისმიერი სარწმუნოების ადამიანისათვის.
ჩვენის აზრით, ჩვენს საზოგადოებას ხმა არ მიუცია საქართველოს სახელმწიფოს ამ მიმართულებით განვითარებისათვის. საქართველო უძველესი კულტურის ქვეყანაა და იგი არ შეიძლება გახდეს აღვირახსნილობის ხელშემწყობი.
რა თქმა უნდა, გვესმის ისიც, რომ მძიმე ეკონომიურ მდგომარეობაში მყოფ ადგილობრივ მოსახლეობას, ლამის, სიცოცხლის ფასად უღირს ის შემოსავალი, რაც მათ ბინების ან ტერიტორიის გაქირავების ფასად შეიძლება აიღონ, გვესმის, რომ ახალგაზრდებს, შეიძლება მოუნდეთ რეკლამირებულ სანახაობებზე მისვლა, ხელისუფალთ, ალბათ, ინფრასტრუქტურის განვითარებაც სურს… მაგრამ ყველამ უნდა იცოდეს, რომ ამ ფესტივალში ნებისმიერი სახით მონაწილეობა და მისი მხარდაჭერა უმძიმესი შედეგების მომტანი იქნება ქვეყნისთვისაც და ცალკეული პიროვნებებისთვისაც.
ეკლესია, სულიერ შვილებზე ზრუნვიდან გამომდინარე, ვალდებულია, ამის შესახებ გააფრთხილოს საქართველოს მოსახლეობა
დედის ლოცვის ძალა
მამა აღაპიტი, ნილოს სტოლობნელის მონასტრის ბერი მოგვითხრობს:
"მამაჩემი კეთილშობილი წარმოშობისა იყო. სამხედრო სამსახურში გენერალ-ლეიტენანტის წოდებას მიაღწია; მე და ჩემი ძმა მხოლოდ მისი უდიდებულესობის გვარდიის პოლკებში წარმოვედგინეთ ოფიცრებად, მაგრამ მაშინ ჩვენი წოდებრივი მდგომარეობის გამო იქ სამსახური არ შეგვეძლო. მთელი ჩვენი ოჯახი მორწმუნე იყო. ღვთისმსახურებას ყოველთვის ვესწრებოდით, აღსარებას წელიწადში სამჯერ ან ოთხჯერ ვამბობდით და ამდენჯერვე ვეზიარებოდით. ბებია ნატალია და დედა - ეკატერინე დიდი მლოცველები იყვნენ და ჩვენც რწმენით გვზრდიდნენ.
გადავწყვიტე, შვებულება კავკასიაში, შავი ზღვის პირას გამეტარებინა. იმ დროს იქ ბებიაჩემიც ისვენებდა ოჯახთან ერთად. ცხელი დღე იყო, ზღვიდან ნიავი უბერავდა. ბიძაჩემმა გვირჩია, ნავი დაგვექირავებინა და ზღვაში გვეცურავა. წავედი და დიდი იალქნებიანი და ნიჩბებიანი ნავი ვიქირავე. ზღვაში შევცურეთ; ნიავმა ჩვენი მიმართულებით დაბერა, აფრა გაბერა და ზღვაში სულ უფრო შორს შევცურეთ. სახლები ძლივსღა მოჩანდა, ჰორიზონტზე მხოლოდ გორაკების თავებს ვხედავდით. ნავის პატრონს უეცრად მღელვარება დაეტყო და დამტვრეული რუსულით გვითხრა:
-ჩქარა, ქარიშხალი, ჩქარა, ალაჰ, ალაჰ!
თავიდან ვერ ვხვდებოდით, საიდან გვემუქრებოდა საშიშროება, მაგრამ თანდათან ტალღებმა იმატა. ნავის პატრონი ყოველ წუთში ცვლიდა იალქნის მიმართულებას, გვთხოვა, ნიჩბები ჩვენც მოგვესვა, რაც ძალი და ღონე გვქონდა და ნაპირისკენ გაგვეცურა. ნავს ტალღები ათამაშებდნენ, მაგრამ მაინც სწრაფად გავცურეთ. ნავის პატრონი იმეორებდა:
-ალაჰ, ალაჰ!
ნავში ვიყავით: ჩემი ბიძაშვილი ანასტასია, მისი საქმრო ანდრია, ნასტიას მეგობარი სონია, მისი 16 წლის ძმა იური და აფხაზი ახმედი. უეცრად ქარმა იმატა, ზღვა აღელდა, ნავი აქეთ-იქით ეხეთქებოდა და წყლით ივსებოდა, იალქანი ქარმა მოგლიჯა. აღარ ვიცოდით, ნაპირი ახლოს იყო თუ შორს. ნიჩბებიც დავკარგეთ და უმართავმა ნავმა ჩაძირვა დაიწყო. ხმამაღლა ლოცვა დავიწყე, თან ტანსაცმელი და ფეხსაცმელი გავიხადე; იგივე გააკეთეს იურიმ და ანდრეამ. გოგონები ერთმანეთს ეკვროდნენ, ანასტასია ლოცულობდა, აფხაზი კი ალაჰს ევედრებოდა.
ღმერთო! როგორ ვითხოვდი მაშინ შეწევნას, ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელს ვევედრებოდი ხსნას, თვალები ზეცად აღვაპყარი და რას ვხედავ? ცაზე ღვთისმსობლის უზარმაზარი სახეა გამოსახული, დედეჩემი კი მუხლმოდრეკით ლოცულობს მის წინაშე;
-ანასტასია, -შევყვირე მე,-ხედავ? -და რამდენჯერმე პირჯვარი გამოვისახე.
-ვხედავ,-მიპასუხა ანასტასიამ.
მივხვდი, ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელი გამოგვიხსნიდა. უზარმაზარი ტალღა ნავის ბორტს დაენარცხა და წყალში აღმოვჩნდით. ანასტასიასა და სონიას ხელი ჩავავლე, ვცდილობდი, წყალზე თავი შემეკავებინა. ზევით ავიხედე; დედა ღვთისმშობლის სახე კვლავ კიაფობდა და დედაჩემი მის წინაშე მუხლმოდრეკით ლოცულობდა. უეცრად ტალღამ აგვიტაცა და ნაპირზე გადმოგვისროლა. წამოვდექი და გოგონები ტალღიდან გამოვიყვანე. დედა ღვთისმშობლის სახე ისევ დავინახე. ეს იყო ხილვა, სასწაული. მე და ანასტასიამ ერთდროულად ვიხილეთ ცაზე დედაღვთისმშობლის სახე.
ანდრია გადარჩა, იური და ნავის პატრონი დაიხრჩვნენ.
მშობლებს ყველაფერი დაწვრილებით ვუამბე ღვთისმშობლისა და დედაჩემის სახის ხილვის შესახებ. დედამ მითხრა:
-პავლე! იმ დღეს შენს გამო მტანჯველმა მღელვარებამ შემიპრყო. დღის ორი საათ იქნებოდა; ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის წინაშე მუხლი მოვიყარე და ცრემლით დავიწყე შენთვის ლოცვა. რატომ ვწუხდი და ვიურვოდი, მაშინ არ ვიცოდი, მაგრამ დაუცხრომლად ვლოცულობდი. შენ მითხარი, რომ სწორედ ორი საათი იქნებოდა, როდესაც იღუპებოდით. ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელმა უდიდესი სასწაული გიჩვენა, შენც და ნასტიაც დაღუპვისგან გიხსნათ.
ხილვამ ჩემზე იმდენად იმოქმედა, რომ დაუყონებლივ გავთავისუფლდი სამხედრო სამსახურიდან. დედას და მამას ჩემი გადაწყვეტილება არ გაჰკვირვებიათ და კურთხევა მომცეს, რადგან მიაჩნდათ, რომ ეს ხილვა ღვთისგან მონიჭებული ნიშანი იყო, რომლითაც ის ჩემგან ლოცვასა და ბერულ ღვაწლს ითხოვდა. გავემგზავრე ბალაამის მონასტერში, სადაც მორჩილად მიმიღეს; რვა წლის შემდეგ კი, ღვთის განგებით, ნილოს სტოლობნელის მონასტერში გადმომიყვანეს.
ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის სახის ხილვამ ანასტასიაზეც იმდენად იმოქმედა, რომ დაოჯახებაზე უარი თქვა და ისიც მონოზვნად აღიკვეცა