სინანული - ციტატები, გამონათქვამები
სინანული - ციტატები, გამონათქვამები სინანული, გამონათქვამები, ციტატები
შიშის მიზეზი მოუნანიებელი ცოდვებია. უფლის მიმართბუნებრივი სწრაფვა აქვს მინიჭებული სინდისს და საცდურს უგულებელჰყოფს. ხშირად ცოდვა ურცხვად იჭრება სულში, მაგრამ სინდისი დროის გარემოებებით სარგებლობს და ცოდვას ერევა. როდესაც სიბნელეში მყოფი ადამიანი შეშინდება, სინდისი ამხელს მას, რომ შიშის მიზეზი ცოდვაა. წმინდა წერილში წერია: "ურჩულონი თანაწარხდენ კეთილსა" (იგავ. 28,1); და კიდევ: "მართალსა, ვითარცა ლომსა, არა მოაკლდეს სასოებაი", ცოდვილი კი თავის აჩრდილსაც კი გაურბის შიშისაგან. აკი სჯულიც გვაფრთხილებს: "და დაშთომილთა მათ ზედა თქვენგანთა მოვავლინო შიში გულთა მათთა ქვეყანასა მტერთა მათთასა და სდევნიდეთ მათ ხმაი ფურცლისაი, მოღებული ქარითა, და ივლტოდიან, ვითარცა ვინ მბრძოლისგან, და დაეცნენ თვინიერ მდევართა". (ლევ. 2,36). ან გემზე მყოფი ადამიანი თუ შეძრწუნდება ქარიშხლის დროს ზღვის ღელვისგან, სინდისი შეახსენებს მას თავის უშჯულოებას; ზოგჯერ ის ადამიანს მიწისძვრის დროს, ან მარტოობისას, გზაზე მიმავალს შეახსენებს თავის ცოდვებს. ბოლოს, თუ კაცი არ მოექცევა, სინდისი ამხელს მას, როცა დაუძლურდება და დაავადდება, და ადამიანი სიცოცხლის სიყვარულის გამო დაუდებს აღქმას ღმერთს, რომ თავის უშჯულოებას აღხოცავს. მას ეშინია, რომ მოკვდება და ცხოვრების სიტკბოებას დაკარგავს; ამიტომაც ითმენს სინდისის ქენჯნას და მიმართავს გულისხმისყოფას - შუამდგომელს ღმერთსა და ადამიანს შორის. აწმყო საამურად რომ არ ეჩვენებოდეს, ის ძნელად მიხვდებოდა სინანულის მნიშვნელობას. მაგრამ იმდენად, რამდენადაც სიცოცხლე ნებავს და ტანჯვისა ეშინია, ღვთისადმი მოიქცევა და მას სიცოცხლის გახანგრძლივებას ევედრება
ეშმაკი ცოდვის ჩასადენად აქეზებს ადამიანს. როდესაც წინააღმდგომი (ეშმაკი) ხედავს, რომ უკეთურებს სასოწარკვეთას უნერგავს, მაგრამ მათგან იძლევა, მაშინ სხვა ღონეს ხმარობს: ვნებათა აყოლისა და ყველაზე საძაგელი ცოდვების ჩადენისკენ უბიძგებს ცოდვილს. სინანული კი კვლავ წინ აღუდგება მას, სინდისში ცდუნებას სპობს, სინდისს სწყლავს და გონება უწერტს, რათა მიძინებული სული გააღვიძოს. ცდუნება სინდისს აცბუნებს, მის წინაშე შავ ღრუბლად გადაიქცევა და ღვთის მისადგომს უღობავს
ღმერთის ხსენება სულთქმას ბადებს. გონზე მოსვლის საშუალებას არ აძლევს ეშმაკი ცოდვილებს და მათ სინანულის სისასტიკეს წარმოუდგენს. ხოლო სინანული, ხედავს რა მის გაიძვერობას, ალერსით მიეახლება(ცოდვილებს) და ეუბნება: "ოღონდ კი ღმერთი ახსენეთ და მე ვიშრომებ თქვენს ნაცვლად. გონებაში გამოისახეთ მისი გულმოწყალება და მე ვიქნები თქვენი შუამდგომელი. სინანულის ერთი ჩუმი სულთქმა გამაგონეთ ცოდვილებო, და ღვთის მსახურებად გაქცევთ". თუ ცოდვილი სინანულით ოხრავს, ოხვრასთან ერთად განთავისუფლდება ტვირთისაგან, რომელიც მას გველმა (ბოროტმა სულმა) აჰკიდა; ცოდვის ტვირთისაგან შემსუბუქების შემდეგ კი გონება უმეცრების წყვდიადსაც დააღწევს თავს. მისი სულიერი თვალი განათლდება და სინანული ადრე წარუძღვება სულს ცხონებისკენ.
მაშინ ცოდვილი არა მარტო სულთქვამს, არამედ, დიდი მწუხარებით სავსე, სინანულის ცრემლსაც მოიწურავს. რატომ? იმიტომ, რომ ღმერთთან მრავალჟამს განშორების შემდეგ სული კვლავ დაუბრუნდება თავის მამას; და მას ცრემლი სდის, რადგან, ბოლოსდაბოლოს, იხილა მშობელი. ის ცრემლს ღვრის და ღმერთს თავისკენ დრეკს, სასოობს მამის სათნოებას; და ამგვარად განიწმინდება ცოდვებისგან, რომელთა ჩადენისკენაც მას გველი უბიძგებდა. განა არ გსმენიათ დავითის მიერ თქმული: "დავბანო მარად ღამე ცხედარი ჩემი" (ფსალმ. 6,7)? მაგრამ ის ჯერ ოხრავდა და მერე ტიროდა. დაგიმოწმებ მთელი ბუნებითაც, რომ ჯერ ქარი ამოვარდება და მერე წვიმს; ჯერ ქუხს, მერე კი ღრუბლებისგან წვიმის წვეთები წარმოიქმნება.
არსებობს უხმო სულთქმაც, როგორც წმინდა პავლე ამბობს: "თვით იგი სული მეოხ არს ჩვენთვის სულთქუმითა მით უსიტყუელითა" (რომ. 8,26). ღმერთის ხსოვნა სულთქმას ბადებს ცოდვილის სულში. დავითი ამბობს: "მოვიხსენე ღმრთისაი და ვიხარე" (ფსალმ. 76,4). ასეა: ხარობენ მონანულები, რადგან სინანულის მეშვეობით გველის ბორკილებისგან გათავისუფლდნენ.
ცოდვითი სიბრმავე ყოველგვარ საკვრელზე უარესია. ის ბორკილზე, მხედველობის დაზიანებაზე საზარელია, რადგან ცოდვის ხუნდებით შებორკილი სული ნათლისთვის შეუღწევ საპყრობილეში - წყვდიადში მყოფობს, და ვერ ხედავს თავის უმეცრებას. ფსალმუნში წერია აგრეთვე: "არა ცნეს, არცა გულისხმა-ჰყვეს და ბნელსა შინა ვლენან" (ფსალმ. 81.5). ასეა, უმეცრება საპყრობილეა და მარჯვედ აბრკოლებს სულს. პავლე მოციქული ამბობს: "ღმერთმან მიხსნნა ჩუენ ხელმწიფებისა მისგან ბნელისა და მიმცვალნა ჩუენ სასუფეველსა ძისა მისისა" (კოლ. 1,13), რადგან კაცობრიობა თითქოს ბნელში იყო ჩამწყვდეული ღმრთეების უმეცრების გამო.
დავითი ოხრავდა და ცრემლით ალტობდა თავის სარეცელს, რადგან მრუშობით იყო შემწიკვლული; მაგრამ უსჯულო კავშირით შებილწული საწოლი მან ცრემლით განბანა. იგი ამბობს: "დავშუერი მე სულთქუმითა ჩემითა" (ფსალმ. 6.7); სულთქმით დაშვრომა კი ცრემლის წყაროა; სულთმით დაშვრომა გულის ტკივილია. მაშასადამე, უეჭველია, რომ ცრემლიც მრავლდება სულთქმისაგან, რომელიც მას წინ უძღვის
სინანული ღმერთმა დააწესა. იხილა ღმერთმა, რომ კაცთა მოდგმას მტერი აშფოთებს, და მის დასამხობად სინანული დააწესა. მტერი გვარწმუნებს, შევცოდოთ, სინანული კი გამზადებულია ცოდვილის შესაწყნარებლად. მტერი უშჯულოების ჩადენისკენ გვიბიძგებს, ხოლო სინანული გვირჩევს, უშჯულოება მოვიძულოთ და ღვთისადმი მოვექცეთ. პირველი სასოწარკვეთას გვინერგავს, ხოლო მეორე ცხონების სასოებას აღგვითქვამს. ცოდვა სინდისს აღშობს და აძინებს, სინანული კი მისი განწმენდისა და დამშვიდების კვერთხია. "უფალმან აღმართნის დაცემულნი" (ფსალმ. 145,7), და ამას იქმს ის სინანულის მეშვეობით. დავითი რომ ამბობს: "კვერთხმან შენმან და არგანმან შენმან - ამათ ნუგეშინის-მცეს მე" (ფსალმ. 22,4), გაიაზრე და ჩასწვდი, რომ ის სინანულის მიერ ნუგეშისცემას გულისხმობს. გველი გვარწმუნებს, უპატიოსნოდ მოვიქცეთ, და სიმწარეს განგვიმზადებს, სინანული კი გვირჩევს, არ შევშინდეთ და ცხონების სასოება არ დავკარგოთ. ბიწიერება გოონებას აბნელებს, ხოლო სინანული ანთებული ჩირაღდანი - შორიდანვე უჩვენებს მას ღმერთს.
მონანულის ფეხთა სანთელი სჯულია (დავით წინასწარმეტყველი ამბობს: "სანთელ არს ფერხთა ჩემთა და ნათელ ალაგთა ჩემთა სჯული შენი, უფალო"), ოღონდ სინანულის გარეშე სჯულიც ურგებია, რას ამბობ წინასწარმეტყველო? განა თვალს არ უნათებს სანთელი? ფეხებს ხომ თვალები არა აქვთ! თვალებს უგულებელჰყოფ განა და ფეხებს ანიჭებ მხედველობას? სულიერი ფეხი გონების თვალია. სხეული ერთი ადგილიდან მეორეზე გადადის, რათა დაინახოს ის, რისი დანახვაც სურს, სული კი ადლგილიდან არ იძვრის და გონებით განჭვრეტს. წინასწარმეტყველმა (დავითმა) სულს აუნთო სანთელი. მაგრამ გონების თვალს ნივთიერი სანთელი არ სჭირდება. სინანულის სანთელი სჯულია, რადგან ცოდვილები მის მიერ შეეყრებიან ღმერთს. უკეთურს სული დაუბნელდა, ის ვერ ხედავს ღვთის სიკეთეს. რატომ? იმიტომ, რომ მტერმა სასოწარკვეთით აუვსო გული. მაგრამ სინანული - კეთილი ექიმი, მის სულს თითქოს ხშირი არმურიდან გამოიყვანს, ათავისუფლებს ყოველივე იმისაგან, რაც სიძნელეებს უქმნის, და მას საღმრთო სახიერების ნათელს განუცხადებს
სინანული სულიერი სარგებელია. ვფიქრობ, რომ სინანული სულიერი მონაგებია, რადგან იმკის იმას, რაც არ დაუთესავს. სხეული ხრწნას თესავს და სინანული მასაც იმკის და ადამიანს სიწმინდეს ანიჭებს. ბიწიერება ვნებებს თესავს, სინანული კი აღმოფხვრის მათ და სათნოებას თესავს. ის იღებს იმას, რაც არ გაუცია; სინანული კეთილმსახური შემკრებია, სარგებლისა, მომკითხველი იმისა, რაც არ გაუცია. ის ცოდვილებს მიმართავს: "მომეცით თქვენი ცოდვების ტვირთი - ჩემი ზღვევინების სარგებელი. სარწმუნოებას იმარხავ? მე შენი სარწმუნოების მონაგარი ვარ და თანანადებისგან გაგანთავისუფლებ. მე შენთვის მზაკვრობა და ბოროტება არ მომიცია, ადამიანო; პირიქით, მე მომეცი შენი ბოროტება, გავანადგურებ მას და ღვთის წინაშე წარგადგენ, როგორც გვიცხადებს ამას იგავი ტალანტებზე"
კარგად გაიაზრე და ჩასწვდი გონებით, რას ამბობს სახარება - სინანულს ის ღმერთის სავაჭროს უწოდებს: ღვთისსათნო მოვაჭრეებმა მისით გაიორმაგეს თავიანთი სამკვიდრებელი. კეთილმა მუშაკებმა მისით გაანოყიერეს საღმრთო ხნული, მისი ნაყოფით გაამდიდრეს ეკლესია, საღმრთო ბეღლები გაავსეს. სინანულის მეშვეობით მიწა ზეცად იქცა, რადგან წმინდანებით - ქვეყნის ანგელოზებით - აივსო. იქებიან კეთილი მსახურები, სინანულით მრავალჯერ რომ განამრავლეს ნათესი. ჯილდოებს მიეწიფნენ ღვთის ქველი მნეები, რომელთაც დიდი სარგებელით დადეს ვერცხლი სავაჭროზე. ჯილდოების მიხედვით ვიმსჯელოთ მსახურზე, უფლის ქების მიხედვით ვიცნოთ თესლი. სარგებლის მიხედვით ვიმსჯელოთ იმაზე, თუ რამდენია დადებული სავაჭროზე. "ვინაიდან, - ამბობს სინანული, - კეთილად იმსახურეთ და ხუთ ტალანტს სხვა ხუთიც შესძინეთ, ათ ქალაქზე დაგადგენთ უფალი. უფალო, შენ ვერცხლს იღებ და ქალაქებს გასცემ; შენ ჯერ ტალანტები მოგვანიჭე და ახლა ქალაქებს არიგებ". "დიახ, - ამბობს იგი, - ქალაქები სინანულით შეკრებილი ნაყოფია. რაკი თქვენ თქვენს ცხოვრებაზე ზრუნავთ, მე ხალხებს მთავრებად დაგადგენთ და გადიდებთ"
სინანული დოვლათიანი ნაყოფია, საყვარლებო, და ამასთანავე, სავსე მჭელეულებად აღუვლენს ღმერთს თავისსავე მონაგარს - ქველმოქმედებას. სინანული ნაყოფიერი მინდორია, მუდამდღე რომ მუშავდება. იგია ხე ცხოვრებისა, რადგან ცოდვით მკვდარ ადამიანებს აღადგენს. მასზეა დამყნობილი ყოველგვარი ზეციური განწესება, ვინაიდან სინანული ღმრთეების თანაზიარია. ღმერთი განცხრება მისით, როგორც თავისი შემოქმედების ძალით, რადგან იმ ადამიანებს, ვის წარწყმედასაც ცოდვა ცდილობს, ის საღმრთო დიდებისთვის აღადგენს. სინანული ღვთის უდანაკლისო ჭურჭელია - ადამიანთა სულებს მოსვრისგან იფარავს. ის კეთილმსახური შემკრებია - ღმერთს ადამიანებს შესძენს და ცოდვილებს მასთან შემოჰკრებს
თავის თავის გლოვა და მწუხარება გვმართებს მუდამ ჟამს, რადგან ჩვენი ცხოვრების შენაერთი დღითიდღე იშლება. დღეები გამალებით რბიან, რათა წუთისოფლიდან გაგვიყვანონ; ჩვენ კი სიკეთის აღსრულებას არ ვეშურებით, ვიდრე წუთისოფელში ვართ. ეს დიდად სამწუხაროა, რადგან ჩვენი სიცოცხლის დღეებს აკლდება და ცოდვებს ემატება; ჩვენი ცხოვრება მიედინება და ჩვენი ცოდვა-დანაშაული მრავლდება. ცხოვრება უსახურავო სახლს ჰგავს, მყისვე რომ ირღვევა
როგორც ჩვენი ცხოვრების დღეებს აკლდება, ჯერ-არს, რათა ჩვენც ასევე დავაკლდეთ ჩვენს ცოდვებს, მაგრამ ცხოვრება გვეპარება და ჩვენ ამას ვერ ვაცნობიერებთ. დღეები და ღამეები აჩქარებით მიმიქრიან ჩვენი ცხოვრების შესამცირებლად და გვათამაშებენ ჩვენ, როგორც ბავშვები თამაშობენ ბურთს: გადაუგდებს ერთი - გადმოუგდებს მეორე. დღე ღამეს მიგვაგდებს, და ღამე - დღეს. შორ გზაზე მივდივართ და ფეხსაცმლისა და საგზლისთვის არ ვზრუნავთ, რადგან ქონების შეძენა გვნებავს, შენაძენის სიხარული გვაცდუნებს და იმ გზის საგზლისთვის არ ვწუხვართ.
მაგრამ იცოდეთ, ჩვენს ცხოვრებას აკლდება და ჩვენ გონს ვერ მოვგებივართ. დღეს იმდენი დრო აღარ დაგვრჩა, რამდენიც გუშინ გვქონდა, რადგან დააკლო მას ღამემ, რომელიც მოდის და მიდის; შენ კი დაუდევარი ხარ და ამას ვერ გულისხმა-ჰყოფ. ცხოვრება ხელიდან გეცლება და სინანულს არ ემატება. მთელი შენი ქონება, რაც გაბადია, რაც გაბადია, ყოველივე რომ გაყიდო შენი სიცოცხლის დღის შესაძენად, ჯერ კიდევ გუშინ შენს განკარგულებაში რომ იყო, ვერ შეიძენ, რადგან გუშინდელ დღესთან ერთად წავიდა და უკან აღარ დაგიბრუნდება. წყარო წყაროსთავს არასოდეს დაუბრუნდება და არც მზე მოიქცევა სამხრეთიდან აღმოსავლეთისკენ; არც ვარსკვლავები დაბრუნდებიან უკან, არც ქმნილებათა მოძრაობა დაცხრება... და ყოველივე ეს, წუთისოფლიდან გასვლას გაუწყებს
დღე საწუთროდან მსწრაფლ განსვლას გიხმობს, ამგვარად: "სწრაფად გადი ჩემგან", და ღამე სამკვიდრებლის დატოვებას გიბრძანებს. დრო გეუბნება: "გაათავისუფლე აფგილი". ცისკარი გდევნის ვიდრე მწუხრამდე და ღამე გდევნის გათენებამდე. ესენი არ დაცხებიან, ვიდრე ცხოვრებიდან არ გაგაძევებენ. რატომ გძინავს ასე უგუნურად, შენი მტრები და შენი სულის მეძიებლები ფხიზლობენ და გამალებით ცდილობენ შენს გაყვანას ამ ქვეყნიდან! დრონი სწრაფად გადასცემენ შენს თავს ერთიმეორეს - წინა ჟამი უკანას. დღეები და თვეები თავიანთი ძალის შესაბამისად აკლებენ დროს შენს ცხოვრებას და წელიწადი დიდ ნაწილს მოარღვევს შენი ცხოვრების ნაშენებს. შენი მდევარი სწრაფია, მრავალია და მყისვე აკლებს შენს დღეებს, რომლებიც დათვლილია. შენი ცხოვრება ჟამიერია და მიდრეკილია, როგორც წყალი ჩანჩქერში, და როგორც აჩრდილი მზის დასვლისას. სინანული ამაოდ ქცეულა შენთვის, ის განშორებულია შენგან, ცოდვა კი ახლოს არის. შენ ყოველდღიურად აღასრულებ მას და ამბობ: ხვალ მოვინანიებ. "ხვალ" კი ფრიან შორს არის შენგან და ვაითუ არც დადგეს. რომელ დღეს აპირებ მონანიებას, გვითხარი, რომ ჩვენც ვიცოდეთ ის დღე და შენთან ერთად გავიხაროთ. შენ მიერ აღთქმული დღე რომ დადგება, შენ მაშინაც დააყოვნებ სინანულს. მრავალმა დღემ განვლო ბოროტმოქმედებაში და შენი დღე აღარ მოიწია. მრავალი ჟამი იცვალა, შენი სინანულის ჟამი კი აქამდე არ ჩანს
ვინც თავს იმართლებს, იგი საკუთარ თავს სინანულისაგან განაშორებს