ანგელოზებს, როგორც უხორცო სულებს, ფრიად ხელეწიფებათ შინაგანი თვითგანვითარება. მათი გონება ადამიანურთან შედარებით უფრო აღმატებულია. პეტრე მოციქულის სიტყვებით, მათი ძალა და შესაძლებლობანი ყოველგვარ მიწიერ მთავრობასა და უფლებას აჭარბ...
იხილეთ სრულად
ანგელოზებს, როგორც უხორცო სულებს, ფრიად ხელეწიფებათ შინაგანი თვითგანვითარება. მათი გონება ადამიანურთან შედარებით უფრო აღმატებულია. პეტრე მოციქულის სიტყვებით, მათი ძალა და შესაძლებლობანი ყოველგვარ მიწიერ მთავრობასა და უფლებას აჭარბებს (შდრ. 2. პეტ. 2, 11). ანგელოზის ბუნება უფრო სრულია, ვიდრე ადამიანისა. ამას ფსალმუნთმთქმელიც ამბობს, როცა ადამიანის განდიდება სურს. იგი შენიშნავს, რომ ღმერთმა მას „მცირედ რაიმე დააკლო“ ანგელოზებთან შედარებით (იხ. ფს. ...
ქართველებს დღეს ბავშვები შეყავთ ფრანგულ ან ამერიკულ სკოლებში ლამის, დაბადებიდან ლამის ასწავლიან უცხო ენას, იგი უცხო ენაზე იწყებს აზროვნებას, უცხო ენაზე უყალიბდება მსოფლმხედველობა. ის ქართველად არ გაიზრდება. შეიძლება გარეგანი ნიშნე...
იხილეთ სრულად
ქართველებს დღეს ბავშვები შეყავთ ფრანგულ ან ამერიკულ სკოლებში ლამის, დაბადებიდან ლამის ასწავლიან უცხო ენას, იგი უცხო ენაზე იწყებს აზროვნებას, უცხო ენაზე უყალიბდება მსოფლმხედველობა. ის ქართველად არ გაიზრდება. შეიძლება გარეგანი ნიშნებით ჰგავდეს ქართველს, მაგრამ მსოფლმხედველობითა და სულისკვეთებით ქართველი აღარ იქნება.
ანგელოზი უსხეულოდ და უნივთოდ იწოდება ჩვენთან შედარებით, რადან ღმერთთან შედარებით – რომელიც მხოლოდ ერთია შეუდარებელი, – ყველაფერი უხეში და ნივთიერი ჩანს, რადგან მხოლოდ ერთია შეუდარებელი, – რადგან მხოლოდ ღვთაებაა ჭეშმარიტად უნივთო დ...
იხილეთ სრულად
ანგელოზი უსხეულოდ და უნივთოდ იწოდება ჩვენთან შედარებით, რადან ღმერთთან შედარებით – რომელიც მხოლოდ ერთია შეუდარებელი, – ყველაფერი უხეში და ნივთიერი ჩანს, რადგან მხოლოდ ერთია შეუდარებელი, – რადგან მხოლოდ ღვთაებაა ჭეშმარიტად უნივთო და უსხეულო.
ქართველმა დედამ უნდა აღზარდოს შვილი იმგვარად, როგორც გვასწავლიდა ერის მამა, ილია ჭავჭავაძე: "დედავ, ისმინე ქართვლის ვედრება: ისე აღზარდე შენ შვილის სული, რომ წინ წარუძღვეს ჭეშმარიტება, უკან რჩეს კვალი განათლებული!"
ადგილი აღსარებისა არის სახე სამჭედურისა, რამეთუ ვითარ იგი რკინასა შეაგდებან ცეცხლსა და ბერვითა განახურვებენ და შემდგომ შანთსა გამოიღებენ და სცემენ უროსა და განიყრის გესლსა, ეგრეთვე კაცი მოაღსარებე სახეს არს რკინისა, ხოლო ცეცლი არს...
იხილეთ სრულად
ადგილი აღსარებისა არის სახე სამჭედურისა, რამეთუ ვითარ იგი რკინასა შეაგდებან ცეცხლსა და ბერვითა განახურვებენ და შემდგომ შანთსა გამოიღებენ და სცემენ უროსა და განიყრის გესლსა, ეგრეთვე კაცი მოაღსარებე სახეს არს რკინისა, ხოლო ცეცლი არს საღმრთო მადლი, მბერველი არს მღვდელი, რომელიც შთაბერავს კეთილ-შთაგონებით და კითხვებით და განუხურვებს გულს, ხოლო ურო არს სინდისი, რომელი სცემს ცოდვილსა სირცხვილისა გამო და ესრედ განიყრის გესლსა ცოდვისასა, რომელიც დაუფარავ...
მაგრამ მათ ამ აღმატებულ თვისებებსაც აქვს თავისი საზღვრები. წმინდა წერილი მიუთითებს, რომ ანგელოზები ვერ სწვდებიან საღვთო არსების სიღრმებს, ეს მარტოოდენ „სულმა ღვთისამ“ იცის („ეგრეცა ღმრთისაი არავინ იცის, გარნა სულმანვე ღმრთისამან“ ...
იხილეთ სრულად
მაგრამ მათ ამ აღმატებულ თვისებებსაც აქვს თავისი საზღვრები. წმინდა წერილი მიუთითებს, რომ ანგელოზები ვერ სწვდებიან საღვთო არსების სიღრმებს, ეს მარტოოდენ „სულმა ღვთისამ“ იცის („ეგრეცა ღმრთისაი არავინ იცის, გარნა სულმანვე ღმრთისამან“ – 1 კორ. 2, 11); მათ არ უწყიან, რა იქნება სამომავლოდ – ესეც მხოლოდ საღვთო ცოდნაა („ხოლო დღისა მისთვის და ჟამისა არავინ იცის, არცა ანგელოზთა ცათა შინა...“ – მარკ. 13, 32); აგრეთვე, სურვილის მიუხედავად, ისინი ბოლომდე ვერ ა...
სახიერმა ღმერთმა შექმნა ანგელოზები, მაგრამ მათგან ზოგიერთები ამპარტავნების გამო დემონებად იქცნენ. შემდეგ ღმერთმა ადამიანი შექმნა, რათა ანგელოზთა რიგი შეევსო, დემონებს კი დროებით გარკვეული თავისუფლება მიანიჭა, რათა ისინი თავიანთი ბ...
იხილეთ სრულად
სახიერმა ღმერთმა შექმნა ანგელოზები, მაგრამ მათგან ზოგიერთები ამპარტავნების გამო დემონებად იქცნენ. შემდეგ ღმერთმა ადამიანი შექმნა, რათა ანგელოზთა რიგი შეევსო, დემონებს კი დროებით გარკვეული თავისუფლება მიანიჭა, რათა ისინი თავიანთი ბოროტებით გვეწეოდნენ, „ჩავაბაროთ გამოცდები“ აქ, მიწაზე, და მარადიულ ცხოვრებაში გადავიდეთ. სანამ ადამიანი ცოცხალია, აქვს უფლება სულიერი გამოცდების ჩაბარებისა, მაგრამ გამოცდების ხელმეორედ ჩაბარება არ ხდება.
ამგვარად, ვიღვაწ...
აღსარება მაშინვე ვერ აძლევს ძლევამოსილებას ადამიანს თავის ვნებულ თვისებათა მოსასპობლად, გარნა მცირე-მცირედ ღებულობს საღვთო ძლიერებას ყოველ აღსარების დროზედ და მით მოეღება ბოლო ბუნების ძლიერ მეომარ თვისებებს, რომლისათვის სახეცა შე...
იხილეთ სრულად
აღსარება მაშინვე ვერ აძლევს ძლევამოსილებას ადამიანს თავის ვნებულ თვისებათა მოსასპობლად, გარნა მცირე-მცირედ ღებულობს საღვთო ძლიერებას ყოველ აღსარების დროზედ და მით მოეღება ბოლო ბუნების ძლიერ მეომარ თვისებებს, რომლისათვის სახეცა შესაბამი მოგახსენოთ: მაგალითად, ოდეს ვისმე ნებავს ნებავს ხისა დიდისა მოჭრა, ნუთუ ერთითა და ორითა შეკვეთითა მოიჭრის იგი? არამედ მიადგება იგი მოუწყინებლად და ცემს ცულს ნელ-ნელა და კვეთს ცოტ-ცოტა და ბოლოს ხე იგი დიდი წაიქცევა...