ერთ ზამთარს, ძლიერი ყინვების დროს, დედებმა მთხოვეს, სასტუმრო ოთახში გადი, იქ სითბოაო და მეც გადავედი. ვისვენებდი, როცა დემონების მთელი ჯგუფი თავზე დამადგა. ათნი თუ მეტნი იქნებოდნენ და - აი, ეს არის ჩვენი მტერიო, - ერთმანეთს ეუბნებ...
იხილეთ სრულად
ერთ ზამთარს, ძლიერი ყინვების დროს, დედებმა მთხოვეს, სასტუმრო ოთახში გადი, იქ სითბოაო და მეც გადავედი. ვისვენებდი, როცა დემონების მთელი ჯგუფი თავზე დამადგა. ათნი თუ მეტნი იქნებოდნენ და - აი, ეს არის ჩვენი მტერიო, - ერთმანეთს ეუბნებოდნენ. ბრჭყალებით ცდილობდნენ თვალები ამოეჩიჩქნათ ჩემთვის. არც ხატი და არც ჯვარი არ მქონდა თAნ, მხოლოდ ლოცვით ვიგერიებდი. წამოვდექი და ჩემს კელიაში წამოვედი. წამომყვნენ, მაგრამ ვერ მეხებოდნენ. კელიაში შევედი და ვეღარ შემო...
ყველაზე უფრო ამაღლებული მამაკაცისთვის დედაკაცი არის სწორედ მორცხვობითა და თავმდაბლობით. ყოფილა ასეთი შემთხვევები, რომ დედაკაცი ტაძარში მოსულა გარეგნობით ულამაზესი, მაგრამ ისეთი მშვენიერი სული აქვს, საერთოდ ვეღარ ვამჩნევ როგორი გარ...
იხილეთ სრულად
ყველაზე უფრო ამაღლებული მამაკაცისთვის დედაკაცი არის სწორედ მორცხვობითა და თავმდაბლობით. ყოფილა ასეთი შემთხვევები, რომ დედაკაცი ტაძარში მოსულა გარეგნობით ულამაზესი, მაგრამ ისეთი მშვენიერი სული აქვს, საერთოდ ვეღარ ვამჩნევ როგორი გარეგნობა აქვს. ნამდვილად ზნეობრივი საწყისი ბევრად უპირატესია გარეგნულ ესთეტიკურ საწყისზე.
გალობანი სინანულისანი
უგალობდითსა
1. რომლისაცა წინაშე
ქედ–დადრეკილ არს ყოველი,
მუხლი ყოველი მოდრკების და ენაი
ყოველი
შენსა ხმობს აღსარებასა,
მეცა, სიტყუაო, აღმსარებელსა მომხედენ!
2. ხატსა თვისსა მამსგავსე...
იხილეთ სრულად
გალობანი სინანულისანი
უგალობდითსა
1. რომლისაცა წინაშე
ქედ–დადრეკილ არს ყოველი,
მუხლი ყოველი მოდრკების და ენაი
ყოველი
შენსა ხმობს აღსარებასა,
მეცა, სიტყუაო, აღმსარებელსა მომხედენ!
2. ხატსა თვისსა მამსგავსე
და საკრველად გრძნობადისა
და გონიერისა მყოფობისად დამაწესე
შენებრ არსთა სიტყუებისა
ჩემ შორისცა შეკრებითა,
ხოლო მე უმადლო გექმენ.
3. ბუნებითი რაი ძალნი
არა სჯულთაებრ ვიხუმიენ
მსგავსებისაგან დავაკლდი და დავჰბადე
ბოროტი, ხოლო
ხილულთა–მიერს...
ასეთია ჩვენი დაცემული და უცნაური ბუნება: მას არ უყვარს, რომ მისი სისუსტის შეგნება გამოაჩინოს და გამოამჟღავნოს, და ყოველთვის საკუთარ ბრალს მის გარეშე ეძებს და თითქოს ხედავს. ამაყი ვერ ითმენს დამცირებას, და თუ სიამაყემ მიიყვანა იგი ...
იხილეთ სრულად
ასეთია ჩვენი დაცემული და უცნაური ბუნება: მას არ უყვარს, რომ მისი სისუსტის შეგნება გამოაჩინოს და გამოამჟღავნოს, და ყოველთვის საკუთარ ბრალს მის გარეშე ეძებს და თითქოს ხედავს. ამაყი ვერ ითმენს დამცირებას, და თუ სიამაყემ მიიყვანა იგი დაბალ, უგცარო მდგომარეობამდე, ამაში იგი სხვებს ადანაშაულებს, დიდობის მოყვარული დაუმსახურებელ პატივს ეძებს, და როდესაც მას ვერ აღწევს, სხვებზე ჯავრდება. შურიანს საკუთარი მისი შურიანობა ტანჯავს, არ ასვენებს და ა.შ. ამასობა...
დიახ, საყვარელნო, ჩვენ სულიერად მკვდრები ვართ; და უფალი ხშირად თვისი ყოვლად შემძლებელი ცხოველი სიტყვით აღგვძრავთ ჩვენი ცოდვილიანთ მკვდარი ძილისაგან. ჩვენს სულს ხშირად ეს მისი ყოვლადგამომაცოცხლებელი სიტყვა ახლაც, ვით ნაინელ ჭაბუკს,...
იხილეთ სრულად
დიახ, საყვარელნო, ჩვენ სულიერად მკვდრები ვართ; და უფალი ხშირად თვისი ყოვლად შემძლებელი ცხოველი სიტყვით აღგვძრავთ ჩვენი ცოდვილიანთ მკვდარი ძილისაგან. ჩვენს სულს ხშირად ეს მისი ყოვლადგამომაცოცხლებელი სიტყვა ახლაც, ვით ნაინელ ჭაბუკს, ისევ აღადგენს მას დაძაახილზე. ეს მორწმუნენო ასე ხდება: დავუშვათ, რომ ერთი ჩვენთაგანი მოშურნე და ვერცხლისმოყვარეა; მეორე, - ამაყი, პატივმოყვარე, დიდობიდ მოყვარული; მესამე, - ლოთობას, უქმად სიარულს, სიზარმაცეს, სიცრუეს არ...