ციტატები
ციტატები სიბრძნე, გამონათქვამები, ამონარიდები
ქალის ბუნება მამაკაცისაგან უმთავრესად იმით განსხვავდება, რომ იგი უმატესად გულითა და გრძნობით ცხოვრობს, ხოლო მამაკაცი - გონებით. ქალი მაშინაა კმაყოფილი და ბედნიერი, როცა ქმრის, ძმისა და თუ სხვა მახლობელის მიმართ უხვად იღებს სიყვარულს, ანუ როცა სხვას აბედნიერებს. ღმერთმა მას მამაკაცისაგან განსხვავებული თვისებანი იმიტომ მისცა, რომ მოვალეობაც განსხვავებული აქვს. ძველებური აღზრდა ქალს სწორედ თავისი მოვალეობის, დანიშნულების აღსრულებისათვის ამზადებდა. პირველ რიგში, გასაოცარი იყო სიყვარული და ერთობა ქალისა ქმრისადმი იმ შემთხვევაშიც კი, როცა ქმარი უღირსი იყო. დღეს შინიდან გამოსული და განათლებული ქალი ხშირად შეურაცხყოფს მეუღლეს, თუ იგი ქცევითა და ღირსებით მასზე ნაკლებია. მეორე - ასევე გასაოცარი და საკვირველი იყო ძველ წესზე აღზრდილი ქალების თავშეწირული სიყვარული შვილებისადმი. მათი მესამე ღირსება სიმდაბლე და სიმშვიდე იყო. ზოგიერთები იმდენად თავმდაბალნი იყვნენ, თუმცა მთელ სიცოცხლეს მახლობელ და საყვარელ ადამიანებს სწირავდნენ, ამაში ვერაფერ განსაკუთრებულსა და უჩვეულოს ვერ ხედავდნენ. ამას ემატებოდა მათი დაუცხრომელი შრომა და დაუძინებელი ზრუნვა ოჯახისათვის. მსგავსად დაუღალავი ფუტკრისა.
ყოველ განსაცდელსა თუ გასაჭირში მოთმინება გმართებს, და იგია მათზე გამარჯვება. აღნიშნე იმათი სახელები, ვინც განსაცდელის ჟამს სიკვდილამდე დაითმინა, როცა ნერწყვი სისხლად ექცეოდათ პირში, რათა ხმა არ გაეღოთ. მათ მიმართ იქონიე დიდი მოწიწება და პატივი მიაგე, როგორც მოწამეებსა და აღმსარებლებს. ისინი და მათი მსგავსნი მიყვარს, მათ ვეამბორები და მათ გამო ყოველდღე უკანასკნელ წვეთამდე უნდა დავთხიო სისხლი ქრისტეს სიყვარულში. რადგან ხედავ, რომ ურჩევნია ათასჯერ მოკვდეს მოთმენისას, ვიდრე ცივი სიტყვა დასცდეს. და როცა მას ადამიანები ახრჩობენ, მას სიმართლე ახრჩობს, ახრჩობს შინაგანი გულისსიტყვაც, იგი ბრძოლაში უძლურდება და მკვდარივით ეცემა, და მაშინ ისევ აგრძელებს განსაცდელთან გონიერად შერკინებას და მთელ სიმძიმეს თავის თავზე იღებს, განიცდის და დამნაშავესავით ოხრავს.
ამრიგად, არაფერი ისე არ მწადია და ისე ძლიერ არ მიყვარს, როგორც იმის გაგონება, რომ განსაცდელში მოთმინებას იჩენთ.
რადგან ღმერთი, როგორც თვითგანდიდებული არსება, არ საჭიროებს ადამიანურ შრომას, არამედ ხარობს და უყვარს, როცა მისი სიყვარულისთვის ვეწამებით და ვივნებთ. ამიტომაც გვაჯილდოვებს, როგორც მოღვაწეებს და უხვად გვიწყალობებს თავის მადლს
თემა: განსაცდელები, მოთმინებაავტორი: იოსებ ათონელი (ისიხასტი)
წყარო: მონაზვნური გამოცდილების გადმოცემა
მარხვა არის ყოველი სიამოვნებისაგან თვითნებური თავის შეკავება, თვითნებურს იმიტომ ვამბობთ, რომ იძულებით თავშეკავება, მაგალითად, სიღარიბის ან ავადმყოფობის, ან პატივმოყვარეობის გამო, მარხვად არ ჩაითვლება, რადგან ის გაჭირვების შედეგია და არა კეთილი ნების.
"ეძიებდით და ჰპოოთ" (მათე 7, 7; ლუკა 11, 9). რა უნდა ვეძიოთ? რა და ღმერთთან ცოცხალი ურთიერთობა. ის ღვთის მადლით გვეძლევა, მაგრამ ჩვენი შრომაც აუცილებელია. რას მოითხოვს შრომა? ახლოსმყოფი ღმრთის მუდმივ ხსოვნას და შეგრძნებას. ამის მისაღწევად, გვირჩევენ მივეჩვიოთ იესოს ლოცვას: "უფალო იესო ქრისტე, ძეო ღვთისაო, შემიწყალე მე," და უწყვეტად ვიმეოროთ ღვთის მიმართ, რომელსაც გულში ან მის სიახლოვეს უნდა ვგრძნობდეტ. დადექი ყურადღებით გულში უფლის პირის წინაშე და თქვი: "უფალო იესო ქრისტე, ძეო ღვთისაო, შემიწყალე მე ცოდვილი," - და არსებითად, სხვა არაფერი მოგეთხოვება... უმთავრესი ღვთისადმი გონებით და გულით ლოცვაა. ამასთანავე იცოდე, რომ გონებრივი ლოცვა არის ღვთის წინაშე დგომა არამარტო გონებით, არამედ სულთქმით, ხოლო იესოს ლოცვა: "უფალო იესო ქრისტე, ძეო ღვთისაო, შემიწყალე მე"... არის სიტყვიერი, გარეგანი ლოცვა.
ასეთი გზით ღვთის ხსოვნა გონებაში დაგიმკვიდრდება, ხოლო ღვთის ბრწყინვალება, როგორც მზე - სულში. დადე ცივი საგანი მზეზე, ის შეთბება. ასევე თბება სული ღვთის ხსოვნით, რადგან ღმერთი გონიერი მზეა, ხოლო თუ რა იქნება შემდგომში, თავად დაინახავ.
თავიდან იესოს ლოცვის უწყვეტ გამეორებას რომ მიეჩვიო, შრომაა საჭირო... დაიწყეთ და აზრებით უფალთან იყავით. მაშინ ყველაფერი კარგად იქნება...
თემა: იესოს ლოცვა, ლოცვაავტორი: წმ. თეოფანე დაყუდებული
წყარო: გონებრივი ღვაწლი. იესოს ლოცვის შესახებ
მხოლოდ გარეგნული ლოცვა საკმარისი არაა. ღმერთი გონებას აკვირდება, ამიტომ ის მონაზვნები, რომლებიც გარეგან ლოცვას შინაგანთან არ აერთებენ, არსით მონაზვნები არ არიან. განსაზღვრება ძალზედ სარწმუნოა! მონაზონი "განმარტოებულს" ნიშნავს. ვინც თავის თავში არ განმარტოებულა და საკუთარ თავში არ ჩაღრმავებულა, ასეთი მოღვაწის გონება უცილობლად იმყოფება ურიცხვი აზრების გნიასისა და ამბოხის შუაგულში, ყოველთვის თავისუფლად რომ ბრუნავს მის თავში, ხოლო თვითონ კი სნეულივით, ყოვლად უსარგებლოდ ამ ქაოსში დაეხეტება. ადამიანის საკუთარ თავში განმარტოება მხოლოდ ყურადღებიანი ლოცვის მაშვეობით, უპირატესად კი, ყურადღებიანი იესოს ლოცვის მეშვეობით აღესრულება.
უვნებლობის, სიწმიდის, ანუ რაც იგივეა, ქრისტიანული სრულყოფილების მიღწევა გონებრივი ლოცვის გარეშე შეუძლებელია: ამ საკითხში ყველა მამა ერთმანეთს ეთანხმება.
ჭეშმარიტი ლოცვის გზა ვიწროც არის, თუკი მოღვაწე მასზე შინაგანი ადამიანის მოღვაწეობის სურვილით შეაბიჯებს. როდესაც ის ამ გზის მართებულობას, აუცილებლობას და ცხოვნების შესაძლებლობას შეიგრძნობს, ანუ როცა შინაგან საუნჯეში შრომა ყველაზე სასურველი შეიქნება, მაშინ მისთვის ასევე სასაიამოვნო გახდება შეჭირვებული ცხოვრების გარეგნული წესი, რომელიც შინაგანი მოღვაწეობის სავანეს და საცავს წარმოადგენს.
უფალი ხედავს შენს საჭიროებებს და შრომას. გამოგიწვდის დახმარების ხელს, გაგამაგრებს და გაგაძლიერებს ისე, როგორც საბრძოლველად გამზადებულ მეომარს. აი, ვის უნდა დაეყრდნო! სულს ხიფათი მაშინ ელის, როდესაც ის საყრდენის პოვნას საკუთარ თავში ცდილობს; მაშინ ის ყველაფერს კარგავს. ისევ დაეუფლება მას ბოროტება, ისევ დაბნელდება მასში არსებული ჯერ კიდევ სუსტი სინათლე და ჩაქრება მასში ძლივს დანთებული კოცონი. სული თუ აცნობიერებს თავის უძლურებას, ნუღარაფერს მოელის საკუთარი თავისაგან. დაე, დამცირებული დაემხოს ღვთის წინაშე; დაე, თავის გულში არარაობად შერაცხოს საკუთარი თავი. მაშინ ყოვლისშემძლე მადლი ამ არარაობიდან ყველაფერს შექმნის მასში. ვინც უკიდურესი უღირსების განცდით მიაბარებს თავს ღმერთს, ის მიიზიდავს გულშემატკივარს და მისი ძალით განმტკიცდება. თუ ყველაფერს ღვთისაგან მოველით, ხოლო საკუთარი თავისაგნ აღარაფერს, მაინც უნდა ვემზადოთ ქმედებისათვის, ჩვენი ძალების შესაბამისად, რათა მოვიპოვოთ ის, რასაც უნდა მიეახლოს ღვთაებრივი შემწეობა, გვქონდეს ის, რაც უნდა მოიცვას ღვთაებრივმა ძალამ. მადლი კი წარმოჩნდა, მაგრამ ის მხოლოდ ჩვენს მცდელობასთან თანხმობით იმოქმედებს და ჩვენს უძლურებას თავისი ძალით აღავსებს. ასე რომ, საკუთარი უღირსების განცდით ურყევად ჩაბარდი ღვთის ნებს და თავადაც იმოქმედე დაუზარებლად
უფალი ხედავს შენს საჭიროებებს და შრომას. გამოგიწვდის დახმარების ხელს, გაგამაგრებს და გაგაძლიერებს ისე, როგორც საბრძოლველად გამზადებულ მეომარს. აი, ვის უნდა დაეყრდნო! სულს ხიფათი მაშინ ელის, როდესაც ის საყრდენის პოვნას საკუთარ თავში ცდილობს; მაშინ ის ყველაფერს კარგავს. ისევ დაეუფლება მას ბოროტება, ისევ დაბნელდება მასში არსებული ჯერ კიდევ სუსტი სინათლე და ჩაქრება მასში ძლივს დანთებული კოცონი. სული თუ აცნობიერებს თავის უძლურებას, ნუღარაფერს მოელის საკუთარი თავისაგან. დაე, დამცირებული დაემხოს ღვთის წინაშე; დაე, თავის გულში არარაობად შერაცხოს საკუთარი თავი. მაშინ ყოვლისშემძლე მადლი ამ არარაობიდან ყველაფერს შექმნის მასში. ვინც უკიდურესი უღირსების განცდით მიაბარებს თავს ღმერთს, ის მიიზიდავს გულშემატკივარს და მისი ძალით განმტკიცდება. თუ ყველაფერს ღვთისაგან მოველით, ხოლო საკუთარი თავისაგნ აღარაფერს, მაინც უნდა ვემზადოთ ქმედებისათვის, ჩვენი ძალების შესაბამისად, რათა მოვიპოვოთ ის, რასაც უნდა მიეახლოს ღვთაებრივი შემწეობა, გვქონდეს ის, რაც უნდა მოიცვას ღვთაებრივმა ძალამ. მადლი კი წარმოჩნდა, მაგრამ ის მხოლოდ ჩვენს მცდელობასთან თანხმობით იმოქმედებს და ჩვენს უძლურებას თავისი ძალით აღავსებს. ასე რომ, საკუთარი უღირსების განცდით ურყევად ჩაბარდი ღვთის ნებს და თავადაც იმოქმედე დაუზარებლად.
ნუ იფიქრებთ, რომ ადვილია დიდი სათნოებების მიღწევა
შემართებით, გულმოდგინედ ილოცეთ. ნუ იფიქრებთ, რომ ასე ადვილია დიდი სათნოებების მიღწევა. თუ დაშვრებით, ოფლში გაიწურებით, ღმერთი დაინახავს თქვენს შრომასა და სიმდაბლეს და მოგმადლებთ ადვილად ლოცვის უნარს.
თემა: ლოცვა, თავმდაბლობა, სათნოებები, შრომაავტორი: ბერი ეფრემ ფილოთეველი (არიზონელი)
წყარო: მამობრივი დარიგებანი
ფიზიკური, ინტელექტუალური და სულიერი შრომა
სწორად რომ ვიცხოვროთ, ფიზიკური, ინტელექტუალური და სულიერი შრომა უნდა შევუთავსოთ ერთმანეთს და ამასთან, უნდა ვიცოდეთ ისიც, რომ ყოველ დროს თავისი მახასიათებელი აქვს. იგი ამა თუ იმ მიმართულებას ხელს უწყობს, ან უგულებელჰყოფს. უნდა გავაცნობიეროთ, როგორია ჩვენი დროის შემოთავაზება, რომ ადვილად განვსაზღვროთ ჩვენი ადგილი ამ სამყაროში და ვუპასუხოთ მის გამოწვევებს.
რატომ არის ამდენი ცოდვა, უსიყვარულობა?
რატომ არის ამდენი მკვლელობა, მტრობა, ქურდობა; საქმისადმი ზერელე დამოკიდებულება, ხოლო შრომაში - უბარაქობა;
რატომ არის ამდენი ცილისწამება, გაუტანლობა, სიძულვილი, შფოთი, ღალატი; ასეთი შური, მრისხანება, ღვარძლი, სიცრუე;
რატომ ირღვევა ოჯახები, დაიკარგა სიყვარული, თაობათა შორის - პატივისცემა;
რატომ არის ამდენი ლოთი, ნარკომანი, მეძავი, მრუში;
რატომ კლავენ დედები შვილებს?!
იმიტომ, რომ მოიშალა საფუძველი ჩვენი ზნეობისა, დაიკარგა შიში უფლისა, განცდა ცოდვისა.