სინანული - ციტატები, გამონათქვამები
სინანული - ციტატები, გამონათქვამები სინანული, გამონათქვამები, ციტატები
შეუძლებელია, რომ ცეცხლი წყალში ენთოს, ასევე შუძლებელია სინანული - მარხვის გარეშე.
როგორც კი ადამიანი მისთვის მიცემულ კეთილსასურველ შესაძლებლობას გამოიყენებს – ღმერთსა და მომავალ მარადიულ ცხოვრებას ირწმუნებს, ანუ, როცა ცხოვრების უღრმეს აზრს ჩაწვდება, მონანული გარდაქმნის მას და მაშინვე მოვა მასთან საღვთო ნუგეში ღვთის მადლით და ეს მადლი შეცვლის მას, განდევნის მის ყველა მემკვიდრეობით ნაკლოვანებებსაც. მრავალმა მონანულმა ცოდვილმა მდაბლად აღასრულა კეთილზნეობრივი ღვაწლი, მიიღეს მადლი, გახდნენ წმინდანები და ახლა ჩვენ მოწიწებით ვეთაყვანებით მათ და ვითხოვთ მათ ლოცვებს. უწინ კი მათ ცოტა ვნებები როდი ჰქონდათ, მათ შორის – მემკვიდრეობითიც.
სინანულის გრძნობა იფარავს მლოცველს ეშმაკის ყველა მზაკვრობისაგან; ეშმაკი გაურბის იმ მოღვაწეებს, რომლებიც სიმდაბლის სურნელებას გამოსცემენ. ეს სურნელება მონანულთა გულებში იშვება.
ლოცვა სინანულის გრძნობის გარეშე – ეს არა მოწიწებული საუბარი, არამედ თავხედური გამოწვევაა ღმერთისა. უფალი წმიდაა, ჩვენ კი ცოდვილნი, ამიტომ მივუახლოვდეთ ალს და არ დავიწვათ, ეს მხოლოდ სინანულის მეშვეობით შეგვიძლია.
ძველ ეკლესიაში არსებობდა საზოგადო სინანულის წესი „დაცემულთათვის“, რომლებმაც ვერ შეინარჩუნეს რწმენა დევნილობის დროს. ამ წესის თანახმად მონანულები ოთხ ჯგუფად ნაწილდებოდნენ:
ა) „მოტირალნი“ – მათ არ ჰქონდათ საზოგადო ღვთისმსახურებაზე დასწრების უფლება და ეკლესიის კარიბჭესთან განრთხმულნი ტირილით ევედრებოდნენ ტაძარში შემსვლელებს მათზე ელოცათ;
ბ) „მსმენელნი“ – მათ ნება ეძლეოდათ კათაკმეველთა ლიტურგიის დასრულებამდე ტაძრის სტოაში მდგარიყვნენ;
გ) „მუხლმოდრეკილნი“ (შევრდომილნი) – ისინი შედიოდნენ საკუთრივ ტაძარში, მაგრამ ასევე არ მონაწილეობდნენ მართალთა ლიტურგიაში. წირვის შემდგომ მუხლმოდრეკით იღებდნენ მწყემსის დალოცვას;
დ) „თანამდგომნი“ – ისინი იდგნენ მართლებთან ერთად მთელი ლიტურგიის მანძილზე, მაგრამ არ შეეძლოთ წმინდა საიდუმლოს ზიარება.
ადამიანები ნანობენ, ხოლო ყოფილი ანგელოზები ისე ღრმად დაეცნენ, რომ ეშმაკებად იქცნენ და სინანულის ნაცვლად კიდევ უფრო ცბიერნი გახდნენ, კიდევ უფრო ბოროტნი, გამძვინვარებულნი ისინი ღვთის ქმნილების განადგურებას ცდილობენ.
სინანულის სწორი განწყობა შეიძლება ვისწავლოთ, ასე ვთქვათ, "ხელიდან ხელში", რაც ნიშნავს, ვიპოვოთ თავმდაბალი მოძღვარი, რომელსაც თავად ექნება შემუსვრილი და მონანული სული და ჩვენი ღატაკი სულისთვის პირდაპირ მისგან გადმოვიღოთ ეს ღრმა, მაცხონებელი, განმაცხოველებელი სულთქმა და სიხარულით აღსავსე სასოება უფლის გამოუთქმელი გულმოწყალების მიმართ. თუ ვერ შევხვდებით ასეთ მასწავლებელს, შეიძლება ეს სწორი განწყობა სინანულისა ვისწავლოთ ეკლესიის წმინდა მამათა გულდასმით კითხვით, განსაკუთრებით ვეცადოთ, მათგან გადმოვიღოთ საკუთარ თავზე უაღრესი თავმდაბლობით დაკვირვების ეს ხელოვნება, უკიდურესი უნდობლობა საკუთარი თავისადმი, ყველაფერში ფრთხილი დამოკიდებულება საკუთარი სულის ყველა მოძრაობისა და გრძნობის მიმართ, მუდმივი თვითშერისხვა, საკუთარ თავზე შინაგანი გლოვა, პირადი უღირსების გრძნობა, ღმრთისგან შორს ყოფნის შეგნება, ამა სოფლად მწირობა.
ყოველგვარი ზრუნვა ზეცისათვის, თუ სინანულით არ არის განსულიერებული, - მკვდარია, არაჭეშმარიტია.
მიუხედავად ადრინდელ ცოდვათა შენანებისა, ძველი სამარცხვინო ცხოვრების მიტოვებისა და ღმრთისგან შენდობის მიღებისა, ჩვენში მაინც რჩება მრავალი სულიერი სნეულებით, ვნებითა და ცოდვითი ჩვევით გამოწვეული ღრმა დაზიანება - დაავადებული გვაქვს გული, გონება, ნება, ყველა გრძნობა. ცოდვები, მართალია, მოგვეტევა, მაგრამ ვნებები ჯერაც ცოცხლობენ. ცოდვებს აღარ ვიქმთ, მაგრამ ცოდვითი მიდრეკილება, მათი ქმნის წყურვილი ცოცხალია და ეს ყოველივე მოითხოვს სინანულის კიდევ მრავალ შრომას, ბევრ ბრძოლას, ჩვენი მოწყალე მკურნალის - კაცთმოყვარე უფლის მიმართ მწუხარე ღაღადსა და ვედრებას. სადამდე? - სანამ ვცოცხლობთ ამქვეყნად.
ქრისტიანის სულიერი ცხოვრების გზაზე გადადგმული ყოველი ნაბიჯი სხვა არაფერია, თუ არა საკუთარ ცოდვათა მხედველი გულის სინანული. შენანების შემდგომ მორწმუნისათვის გაიღება საეკლესიო სამყაროში შესასვლელი კარი, მხოლოდ სინანულის წყალობით გაიხსნება მისთვის სამოთხის ბჭენი. მოკლედ, სწორედ სინანულის დასაწყისია სათავე ხსნისა.