441. როგორ ხდება საცნაური ღმერთისადმი ფარისევლური სიყვარული?
კეთილდღეობისას ფარისეველები და ბოროტი ადამიანებიც ხარობენ, უყვართ ღმერთი, მადლობენ ღმერთს, მაგრამ როცა კეთილდღეობა წაერთმევათ, მაშინ დრტვინავენ, შფოთავენ, მწუხარებენ, ხშირად გმობენ კიდეც და ამით აჩვენებენ, რომ მათ ღმერთი ბაგეებით უყვართ და არა გულით.
შეუძლებელია შიშის გარეშე მიწვდომა სიყვარულისა... ეს მყრალი ზღვა, რომელიც ჩვენსა და სამოთხეს შორის არის დადებული, შეგვიძლია გადავიაროთ მხოლოდ სინანულის ხომალდით, რომელშიც ისხდებიან ღვთის შიშის მეხომალდეები. შიში შეგვიყვანს ჩვენ იმ სინანულის ხომალდში, გადაგვატარებს ამა ქვეყნის მყრალ ზღვას და შეგვიყვანს საღმრთო ნავსადგურში – რომელიც არის სიყვარული.
უმეტესად ღმრთის სიყვარული მოყვასის სიყვარულით მჟღავნდება. როგორც იოანე ღმრთისმეტყველი გვასწავლის, თუ ადამიანმა მოყვასი ვერ შეიყვარა, რომელიც ყოველთვის მის წინაშეა, მითუმეტეს, ვერ შეიყვარებს ღმერთს, რომელიც არასოდეს უხილევას.
სიყვარული ღმრთისა ყოველივე იმის სიყვარულია, რაც ადამიანშია, ან მის გარეთ კეთილი, წმინდა და ჭეშმარიტია - ღმერთი უმაღლესი სიკეთე, უმაღლესი სიწმინდე და უმაღლესი ჭეშმარიტებაა. მაშასადამე, ვისაც გულში სურვილი და მისწრაფება აქვს ამ სამი თვისებისაკენ, მას აქვს სიყვარული ღმრთისა.
სიყვარული ღმრთისა და მოყვასისა არის უდიდესი მცნება, საძირკველი და წყარო ყოველთა სხვა მცნებათა. ჩვენი სულიერი ღირსება ღმრთისა და მოყვასის სიყვარულით განიზომება. ყოველი ნიჭი და სათნოება რომ გქონდეს, მაგრამ ღმერთისა და მოყვასის სიყვარული არ გაგაჩნდეს, ქრისტიანი ვერ იქნები.
საღმრთო წერილი გვეუბნება, რომ ღმრთის უპირველესი სახელი სიყვარულია და ვისაც სიყვარული არა აქვს, ის ღმერთს ვერ შეიცნობს. საღმრთო სჯული ღმრთის სიყვარულისკენ იმიტომ მოგვიწოდებს, რომ ეს ჩვენთვისაა სასარგებლო, რადგან ღმერთს ჩვენი სიყვარულით არაფერი შეემატება. თუ ღმერთზე ფიქრი ადამიანის გულში მუდმივად სუფევს, მაშინ იგი ცდილობს ღმრთის სიყვარულის ღირსი გახდეს. ეს ფიქრი და ზრუნვა მას განსწმენდს, განამდიდრებს, აღამაღლებს
გონების თვალით ვუყურებ გულს და ვხედავ, როგორ ჩაისუნთქავს ფიქრისას გული ჩემს იესოს, როგორ შედის იგი შიგნით, როგორ ატკბობს და აწყნარებს მას. დაე, ნურასოდეს მომეშლები სიცოცხლისმომნიჭებელო სუნთქვაო ჩემო, სიხარულო ჩემო!
რა მეშველება უშენოდ!
მრავალი ჩვენგანი სცოდავს უფლის პირველი მცნების წინაშე იმით, რომ რომელიღაც ადამიანი ღმერთზე მეტად უყვარს. ხშირად გვსმენია: „ის თუ მოკვდება, ჩემს სიცოცხლეს აზრი აღარ ექნებაო“. ამას ამბობენ ადამიანზე და არა ღმერთზე, რომელმაც ჩვენთვის გაწირა სიცოცხლე.