ფარისეველმა გრძლად ილოცა, მეზვერემ მხოლოდ ხუთი სიტყვა წარმოსთქვა: ღმერთო, მილხიმე მეცოდვილსა ამას, მაგრამ გამართლებული იგი გამოვიდა. ეს იმას ნიშნავს, რომ ჭეშმარიტი ლოცვა მრავალსიტყვაობით, მუხლმოდრეკით, ხელების აღპყრობითა და თუნდაც...
იხილეთ სრულად
ფარისეველმა გრძლად ილოცა, მეზვერემ მხოლოდ ხუთი სიტყვა წარმოსთქვა: ღმერთო, მილხიმე მეცოდვილსა ამას, მაგრამ გამართლებული იგი გამოვიდა. ეს იმას ნიშნავს, რომ ჭეშმარიტი ლოცვა მრავალსიტყვაობით, მუხლმოდრეკით, ხელების აღპყრობითა და თუნდაც პირჯვრის წერით არ გამოიხატება. ჭეშმარიტი ლოცვა, უპირველესად, საკუთარი თავის, სულიერი მდგომარეობის შეცნობას გულისხმობს, როცა მისი აზრი და გონება თავისი თავისკენაა მიმართული და გრძნობს რა თავის უღირსებასა და ცოდვილობას, უ...
ჭეშმარიტი ლოცვა სულს აცხოველებს და კეთილი საქმეებისაკენ იზიდავს. ადამიანის გულში იგი კეთილ ზრახვებს აღძრავს, ხოლო უკეთურ აზრებსა და სურვილებს სპობს. იგი აიძულებს კაცს საქმით ადიდოს ღმერთი. თუ ადამიანის ხორციელ ცხოვრებას აზრი და მო...
იხილეთ სრულად
ჭეშმარიტი ლოცვა სულს აცხოველებს და კეთილი საქმეებისაკენ იზიდავს. ადამიანის გულში იგი კეთილ ზრახვებს აღძრავს, ხოლო უკეთურ აზრებსა და სურვილებს სპობს. იგი აიძულებს კაცს საქმით ადიდოს ღმერთი. თუ ადამიანის ხორციელ ცხოვრებას აზრი და მოქმედება შეადგენს, მისი სულიერი ცხოვრება ლოცვითა და საქმით შედგება. ლოცვა, რომელიც საქმედ არ გადაიქცევა, არ არის ჭეშმარიტი ლოცვა. ყოველი კეთილი საქმე, ჩვენგან აღსრულებული, იგივე ლოცვაა, რამდენადაც ნაყოფია ლოცვისა
სიკვდილის ხსოვნის მეორე მტერი მრავალსიტყვაობაა – შეფარული ამპარტავნების ერთ–ერთი გამოვლინება. უფალი წმინდა წერილში ამბობს: „ვის ზედა მოვიხილო, არამედ ანუ მდაბალსა ზედა და მყუდროსა (მდუმარესა)“ (ესაია 66,2). ჭეშმარიტად ასეა: ღვთისა...
იხილეთ სრულად
სიკვდილის ხსოვნის მეორე მტერი მრავალსიტყვაობაა – შეფარული ამპარტავნების ერთ–ერთი გამოვლინება. უფალი წმინდა წერილში ამბობს: „ვის ზედა მოვიხილო, არამედ ანუ მდაბალსა ზედა და მყუდროსა (მდუმარესა)“ (ესაია 66,2). ჭეშმარიტად ასეა: ღვთისათვის ესოდენ სათნო თავმდაბლობა და მოკრძალება მდუმარებასთან არის შეუღლებული. მრავალსიტყვაობა ლოთობის მსგავსი ვნებაა: ადამიანს ისე იმონებს, რომ ის თავისივე ენის ერთგვარი დანამატი ხდება.
სიკვდილის ხსოვნა უპირველესი ასკეტური წესია. წმ. პავლე მოციქული წერს: „და ნუ დაითვრებით ღვინითა, რომლითა არს სიბილწე“ (ეფ. 5.18), ანუ სიძვა. ამქვეყნიური სიმდიდრე და სიამე იგივე ღვინოა, რომელიც თუმცა კი ათრობს, მაგრამ კაცს ჭეშმარიტ ...
იხილეთ სრულად
სიკვდილის ხსოვნა უპირველესი ასკეტური წესია. წმ. პავლე მოციქული წერს: „და ნუ დაითვრებით ღვინითა, რომლითა არს სიბილწე“ (ეფ. 5.18), ანუ სიძვა. ამქვეყნიური სიმდიდრე და სიამე იგივე ღვინოა, რომელიც თუმცა კი ათრობს, მაგრამ კაცს ჭეშმარიტ სიხარულს არ ანიჭებს. ამ „ღვინოშიცაა“ სიძვა: სული – სასძლო ქრისტესი, მისთვის უცხო მატერიალურსა და მიწიერზე მიტმასნებით ღალატობს ღმერთს და ქვეყანასთან მრუშობს.
როცა ვამბობთ: მაკურთხე მამაო, ამით კონკრეტულ საკითხზე და მოქმედებაზე ვითხოვთ ღვთისაგან ლოცვა-კურთხევას ანუ ნებართვის მიღებას. ამისთვის მღვდელი ჯერ უნდა გაერკვეს, რა სურს ადამიანს და მხოლოდ ღვთის მოსაწონ საქმეზე უნდა გასცეს კურთხევ...
იხილეთ სრულად
როცა ვამბობთ: მაკურთხე მამაო, ამით კონკრეტულ საკითხზე და მოქმედებაზე ვითხოვთ ღვთისაგან ლოცვა-კურთხევას ანუ ნებართვის მიღებას. ამისთვის მღვდელი ჯერ უნდა გაერკვეს, რა სურს ადამიანს და მხოლოდ ღვთის მოსაწონ საქმეზე უნდა გასცეს კურთხევა. ეს თანხმობა ორიოდე სიტყვითაც გამოიხატება: ღმერთმა გაკურთხოს, უფალმა გაკურთხოს და სხვა.
ჭეშმარიტი ლოცვა არის სულის მოძრაობა ზეციური მამისაკენ, როცა სული თითქმის გამოდის სხეულიდან და ცათა შინა შედის. ამ დროს ადამიანი ღმერთთან არამხოლოდ სიახლოვეს, არამედ ერთობას გრძნობს. როცა გულში ჭეშმარიტი ლოცვის მადლი გაჩნდება, იგი ...
იხილეთ სრულად
ჭეშმარიტი ლოცვა არის სულის მოძრაობა ზეციური მამისაკენ, როცა სული თითქმის გამოდის სხეულიდან და ცათა შინა შედის. ამ დროს ადამიანი ღმერთთან არამხოლოდ სიახლოვეს, არამედ ერთობას გრძნობს. როცა გულში ჭეშმარიტი ლოცვის მადლი გაჩნდება, იგი ვითარცა მშიერი და მწყურვალე პურისა და სასმელისაკენ, ისე ისწრაფვის ღმრთისაკენ.
შეჭმარიტი ლოცვის დროს, ადამიანის სხვა ორგანოები და გრძნობები დადუმებული არიან. იგი დგას ღმრთის ტახტის წინაშე და ერთის მხრივ თავის განუზომელ სიგლახაკეს გრძნობს, ხოლო მერო მზხრივ, ღმრთის განუზომებლ მოწყალებას.
და რაჟამს ილოცვიდეთ, ნუ მრავლისმეტყუელ ხართ, ვისარცა-იგი ორგულნი, რამეთუ ჰგონებედ და იტყვედ, ვითარმედ მრავლისმეტყველებითა მათითა ისმინოს მათი. კაცო, რაისათვის შურები, რომლისა სასყიდელი არა მოგაქუს, ანუ რაისათვის სთესავ, რომელი-იგი...
იხილეთ სრულად
და რაჟამს ილოცვიდეთ, ნუ მრავლისმეტყუელ ხართ, ვისარცა-იგი ორგულნი, რამეთუ ჰგონებედ და იტყვედ, ვითარმედ მრავლისმეტყველებითა მათითა ისმინოს მათი. კაცო, რაისათვის შურები, რომლისა სასყიდელი არა მოგაქუს, ანუ რაისათვის სთესავ, რომელი-იგი არა მომკად გიც? ანუ რაისა ეძიებ, რომელსა ვერ მიმთხუევად ხარ?
ხოლო ჩუენდა არა ჯერ-არს მსგავსებაი მათი, არამედ ესრე გუასწავებს თვით იგი თავადი უფალი და იტყვის: "ხოლოთქუენ, რაჟამს ილოცვიდეთ, ესრე თქვით: მამაო, ჩვენო, რომელ...
