წმ. მაქსიმე აღმსარებელი - ციტატები, გამონათქვამები

წმ. მაქსიმე აღმსარებელი - ციტატები, გამონათქვამები წმ. მაქსიმე აღმსარებელი | გამონათქვამები

ციტატები, ამონარიდები, გამონათქვამები

11. "მოიქეც ბოროტისაგან და ჰქმენ კეთილი" (ფს.36,27), ე.ი. უნდა ებრძოლო ბოროტს, რათა ვნებები შეამცირო, შემდეგ კი იფხიზლე, რათა ისინი არ გაგიმრავლდნენ; და კვლავ იბრძოლე, რათა სათნოებანი მოიპოვო და ამის შემდეგ იფხიზლე, რათა ისინი შეინარჩუნო. და ესაა დასამუშავებელიც და დასაცავიც (დაბ.2,15). მოიქეც ბოროტისაგან და ჰქმენ კეთილი

10. თუ ზოგი გძულს, ზოგი კი არც გიყვარს და არც გძულს, ზოგი გიყვარს, ოღონდ საშუალოდ, ზოგი კიდევ - ძალიან, მაშინ ამ განსხვავებებიდან გამომდინარე, იცოდე, რომ ჯერ კიდევ შორსა ხარ სრულყოფილი სიყვარულისგან, რომელიც გვასწავლის, ყველა ადამიანი თანაბრად გვიყვარდეს. თუ ზოგი გძულს, კი არც გიყვარს და , , ოღონდ

9. ადამიანებს ერთმანეთი შემდეგი ხუთი მიზეზის გამო უყვართ, რომელთაგან ზოგი მოსაწონია, ზოგი საძრახისი: უყვართ ან ღვთის გულისათვის, - როგორც კეთილს უყვარს ყველა, ხოლო კეთილი თვით უკეთურსაც უყვარს; ან ბუნებრივად, - როგორც მშობელს შვილი და პირიქით; ან პატივმოყვარეობის გამო - როგორც შექებულს მაქებარი; ან ანგარებიდან გამომდინარე - როგორც მდიდარი გამორჩენის მიზნით; ან ავხორცობის გამო - როგორც ნაყროვანებით შეპყრობილს ლხინის[] ამათგან პირველი მოსაწონია, მეორე ორმხრივი, ხოლო დანარჩენი - ვნებიანი ადამიანებს ერთმანეთი შემდეგი ხუთი მიზეზის

8. ვინც ვნებათა მშობელს, თავმოყვარეობას უარყოფს, ის, ღვთის შეწევნით, ყველა სხვა ვნების: მრისხანების, მოწყნიების, გულღვარძლიანობის და სხვათა, დაძლევასაც შეძლებს. ვისაც პირველი ძლევს, რომც არ უნდოდეს, დანარჩენებითაც მოიშხამება. თავმოყვარეობა ხომ სხეულის უსაზღვრო სიყვარულია. ვინც ვნებათა მშობელს, თავმოყვარეობას უარყოფს

7. ვისაც რა უყვარს, ცდილობს ყოველნაირად მისით იყოს მოცული და იშორებს ყველაფერს, რაც ამაში ხელს უშლის, ოღონდაც არ დაკარგოს სასურველი. ასეთივეა ღვთისმოყვარულის სწრაფვა წმინდა ლოცვისაკენ და ყოველგვარ ვნებას, რაც, შეიძლება, დაბრკოლებად იქცეს, თავისგან განაგდებს. ვისაც რა უყვარს, ცდილობს ყოველნაირად მისით

6. წმინდა ლოცვის ორი უმაღლესი მდგომარიობა არსებობს. ერთი ღვაწლმოსილი ცხოვრების მქონე ადამიანებს ემართებათ, მეორე - შემეცნებითი ცხოვრებისა. პირველს სულში ღვთის შიში და სასოების მადლი შობს, მეორეს - ღვთის სიყვარული და უსაზღვრო სიწმინდე. პირველის ნიშანია გონების ამქვეყნიური ზრახვებისაგან შემოზღუდვა, გონებაგაფანტულობისა და ძრწოლის გარეშე ლოცვა ისე, თითქოს თავად ღმერთი იდგეს მლოცველის წინაშე, როგორც ეს სინამდვილეშია. მეორის ნიშანია ის, რომ ლოცვის წარმოთქმისას გონება ღვთიური და უსაზღვრო ნათლითაა აღტაცებული და სავსებით ვერ გრძნობს ვერც საკუთარ თავს, ვერც ვერაფერს არსებულს, გარდა ერთადერთისა, ვინც სიყვარულით მასში ასეთი სინათლე შთანერგა. ამგვარ მდგტომარეობაში მყოფი იღვწის, გაიგოს ღვთიური სიტყვები და იგი ღვთის წმიდა და ნათელ შემეცნებას იღებს. წმინდა ლოცვის ორი უმაღლესი მდგომარიობა

5. გონების ვნებათაგან სავსებით გასათავისუფლებლად ისე, რომ მას გონებაგაუფანტავი ლოცვა შეეძლოს, არაა საკმარისი მხოლოდ ღვაწლი, თუ მას სხვადასხვა სახის სულიერი შემეცნება არ ახლავს. პირველი გონებას თავშეუკავებლობისა და სიძულვილისაგან ათავისუფლებს, ხოლო მეორე გულმავიწყობისა და უცოდინარობისაგან იცავს და ამგვარად მას საშუალება ეძლევა ილოცოს ისე, როგორც ჯეროვანია. გონების ვნებათაგან სავსებით გასათავისუფლებლად

4. მცნებათა დანიშნულებაა, საგნებზე ფიქრი უმწიკვლო გახადოს, კითხვისა და შემეცნებისა კი - გონება არანივთიერად და არამიწიერად აქციოს. ამის შედეგად ლოცვა გონებაგაუფანტავი ხდება. მცნებათა დანიშნულებაა, საგნებზე ფიქრი

3. ვნებები, მოიცავენ რა გონებას, მას ნივთიერ საგნებს აჯაჭვავენ და, ღვთისაგან მოწყვეტილს, აიძულებენ მათით იყოს შეპყრობილი და, პირიქით, ღვთის სიყვარულის დაუფლება მას ვნებათა მარწუხებისაგან ათავისუფლებს იმაში დარწმუნებით, რომ დიდ რამედ არ შერაცხოს არამარტო გრძნობადი საგნები, არამედ თვით ამქვეყნიური ცხოვრებაც კი. ვნებები, მოიცავენ რა გონებას, მას ნივთიერ

2. გონებას, რომელიც ხანგრძლივადაა მოცული რაიმე გრძნობადზე ფიქრით, რა თქმა უნდა, მისდამი ან წადილის, ან მჭმუნვარების, ან მრისხანების, ან გულისწყრომის ვნება გააჩნია და, თუკი არარაობად არ შერაცხს იმ საგანს, მაშინ ვნებისაგან ვერ განთავისუფლდება. გონებას, რომელიც ხანგრძლივადაა მოცული რაიმე

წმ. მაქსიმე აღმსარებელი | გამონათქვამები

1