ციტატები

ციტატები სიბრძნე, გამონათქვამები, ამონარიდები

თქვენ იცით, მე ყოველთვის მოვუწოდებდი და მოვუწოდებ უცხოეთში წასულ ქართველებს, დაბრუნდნენ სამშობლოში და აქ ეძიონ საშუალებები დასაქმებისა, თუნდაც სოფლის მეურნეობის მიმართულებით, მაგრამ არ შეიძლება არ დავაფასო ამ ადამიანების დიდი ნაწილის, განსაკუთრებით ქალბატონების, თავდადება, როგორც თავისი შვილების, ისე მეუღლეებისა და ახლობლების მიმართ.
მათ მიატოვეს ყველაფერი და უცხოეთში უმძიმესი შრომა არ ითაკილეს, რომ როგორმე ფიზიკურად გადაერჩინათ თავისი საყვარელი პიროვნებები.
ეს მოყვასის მიმართ შეწირული მსახურებაა. თქვენ იცით, მე ყოველთვის მოვუწოდებდი და

ქალი შრომისმოყვარე არის პატიოსანი ზნეობითა და ყოფაქცევითა, ვინაიდგან ესრეთ გართულსა შრომასა და მოღვაწებასა შინა არა აქვს თავისუფალი დრო, რომ დაკარგოს იგი უქმად ჭორსა და ბოროტის სიტყვაობასა შინა, განცხრომასა და სხვათა შეუსაბამოთა საქმეთა შინა. იგი აძლევს სასარგებლოსა მაგალითსა შვილთა და გარემოს მყოფთა მისთა. იგი ვითარცა სანთელი ნათელსა, ესრეთ განავრცელებს გარემოს მისსა სიწმიდესა, ბედნიერებასა და ქრისტიანულსა ზნეობასა. ერთი სიტყვით, იგი არის მხნე: „დედაკაცი მხნე ვინ ჰპოვოს, უძვირეს არს ქვისა მრავალსასყიდლისა. ქალი შრომისმოყვარე არის პატიოსანი ზნეობითა და

ზოგიერთები რატომ მოიწყენენ? ეს იმიტომ, რომ ვერ მიაგნეს საგანს, რომელიც ყოველმხრივ მოიცავდა და სრულებით განაძღობდა მათ. ასეთი საგანი მხოლოდ ღმერთია: ღმერთი და მისი სიმართლის გზები. დაუთმეთ მას თქვენი შრომა, დრო და ყურადღება და თქვენ არ მოიწყენთ: პირიქით, იქნებით - როგორც სამოთხეში, იმიტომ, რომ ვერაფერი შეედრება ღვთივაზრივნების და დიდებისმეტყველების სიხარულს. წმიდა მამებმა, რომლებმაც განიცადეს ეს, მთელ დროს მას უძღვნიდნენ: სწორედ ამავე საფუძველზე წმიდა ეკლესიამ გვიანდერძა, რომ დღეში რამდენჯერმე შევიკრიბოთ სალოცავად. ზოგიერთები რატომ მოიწყენენ? ეს იმიტომ, რომ

გზა სულიერი ცხოვრებისა წარმოუდგენლად რთულია: მაგალითად, მუსიკისა და ფერწერის შესასწავლად რამდენი შრომა, შეცნობა, ჩვევა, სხვადასხვა სახის ვარჯიშია საჭირო, თანაც მრავალი ჩვევა ხელოვნებაში ვითარდება ინტუიციურად, მათი ნათლად გამოთქმა ან გონებით ჩაწვდომა შეუძლებელია. ბევრი რამ ამ შემთხვევაში დამოკიდებულია მასწავლებელზე, სკოლაზე. მაგრამ სულიერი ცხოვრება ხომ უფრო რთულია, უფრო იდუმალი! მასში ხომ ყველაფერი უდიდესი საიდუმლოა, ყველაფერი თითქმის უხილავია! ეს ხომ მეცნიერებაა მეცნიერებათა შორის, ხელოვნებაა ხელოვნებათა შორის! გზა სულიერი ცხოვრებისა წარმოუდგენლად რთულია:

აქ ვიტყვით მთავარზე – ლოცვაზე, ადამიანის სულის ცოცხალ ურთიერთობაზე ღმერთთან. ლოცვა – ეს ჩვენი გონებისა და გულის ღვთისაკენ მიმართვის საშუალებაა. ლოცვა ორმხრივ ქმედებას იწვევს. პირველი – ადამიანს მიწისაგან წყვეტს, მეორე – სულს სულიერი სამყაროს ზემოქმედებისათვის ხსნის. თუკი სულს სარკეს შევადარებთ, ჩვეულებრივ მდგომარეობაში ის ქვევითაა მიბრუნებული და მიწიერ სახეებს ირეკლავს. ლოცვისას ის ზევითაა მიმართული და ზეცაა არეკლილი მასში. ჩვენ სუფთა ლოცვაზე ვსაუბრობთ, მაგრამ დიდი შრომაა საჭირო იმისთვის, რომ რამდენადმე მოიხვეჭო ის. აქ ვიტყვით მთავარზე – ლოცვაზე, ადამიანის

იქმნება ვინმე ქალთაგანმა კიდევ მითხრას: ესრეთი დაუძინებელი შრომა და მოღვაწება შეეფერება მხოლოდ მდაბიო ღარიბთ დედაკაცთა, გარნა ვინც არის მდიდარი და ვისაც მრავალი მოახლე ჰყავს, მან რათ უნდა გასწიროს თავი? არა, დაო ჩემო, ფრიად შეცდომილი არის ეს ჰაზრი. ღმერთმან ყოველ ადამიანს დაუნიშნა შრომა და მუშაკობა. გარნა ჩემი სიტყვა რა საჭირო არის აქ. მაგალითი სიტყვაზედ უმჯობესია. მხნე იგი დედაკაცის აღწერა სოლომონისა დედამ უთხრა მას. სოლომონ მეფის დედა ღარიბი რათ იქმნებოდა, მაგრამ თვითონ იგი იყო ის მხნე დედაკაცი, რომელსა აღწერს შვილი მისი. იქმნება ვინმე ქალთაგანმა კიდევ მითხრას:

უპირველეს ყოვლისა "შეიცან თავი შენი". ანუ შეიტყვე საკუთარი თავის შესახებ, როგორი ხარ. როგორი ხარ სინამდვილეში, და არა როგორი გგონია, რომ ხარ. ასეთი ცოდნით ყველა ადამიანზე ბრძენი ხდები. მდაბლდები და უფლისაგან მადლს იღებ. ხოლო თუკი თვითშემეცნებას არ იხვეჭ, არამედ მხოლოდ შენი შრომის იმედად ხარ, იცოდე, რომ გზისაგან მუდამ შორს იქნები. რადგან წინასწარმეტყველს არ უთქვამს: "იხილე, უფალო, შრომა ჩემი", არამედ: "იხილე სიმდაბლე ჩემი და შრომა ჩემი". შრომა სხეულისათვის, სიმდაბლე - სულისათვის, ორივე ერთად - შრომა და სიმდაბლე - მთლიანად ადამიანისთვის უპირველეს ყოვლისა შეიცან თავი შენი. ანუ

ხიბლის არ უნდა გვეშინოდეს. ის გაამაყებულებს ემართებათ... რომლებიც, როგორც კი გულში სითბოს შეიგრძნობენ, იწყებენ ფიქრს, თითქოს მათ უკვე მიაღწიეს სრულყოფილების ბოლოს. თუმცა, ჯერ შესაძლოა, ადგილი მხოლოდ დასაწყისს ჰქონდეს, და ისიც არამდგრადს. სითბოც და გულის დაწყნარებაც შეიძლება ყურადღების მოკრების ბუნებრივი შედეგი იყოს. საჭიროა დაუღალავი შრომა და მოლოდინი, სანამ ბუნებრივი მადლმოსილით არ შეიცვლება. სჯობს, არასოდეს მიიჩნიო, თითქოს რაიმეს მიაღწიეთ. ყოველთვის დაინახეთ საკუთარ თავში სიღარიბე, სიშიშვლე, სიბრმავე და ყოვლად უვარგისობა. ხიბლის არ უნდა გვეშინოდეს. ის გაამაყებულებს

მოწყინება ის არის, ოდესცა კაცს მოეწყინება ანუ მოსძულდება თავის თავი, ანუ რომელიმე კეთილი საქმე. ეს ცოდვა, ძმანო ჩემნო, კაცს ხშირად დაემართება ეშმაკის მანქანებისაგან. მაგალითებრ: ზოგჯერ კაცს მოეწყინება ლოცვაზედ დგომა, ანუ მარხვის შენახვა, ანუ ნიადაგ შრომა და მუშაობა. ხანდისხან კიდევ ზოგიერთ კაცს მოეწყინება თავისი სიცოცხლე, იფიქრებს: რა სიცოცხლე არის ჩემი სიცოცხლეო. ამაზედ იწყებს მწუხრებას და დრტვინვას. ესეც დიდი და მავნებელი ცოდვა არის, ძმანო ჩემნო; პირველად მისთვის, რომელ ქრიტიანე ყოველთვის უნდა იყოს მღვიძარე, ფრთხილ, სულგრძელ. მოწყინება ის არის, ოდესცა კაცს მოეწყინება ანუ

როცა შენ, როგორც ადამიანი, იღლები, ან ავად ხარ ან კიდევ მორჩილება გამძიმებს, მდაბლად უთხარი ამის შესახებ შენს მოძღვარს. უზაკველად აუხსენი, სუფთა სინდისით. მან კი იცის შეწყნარება. იცის, ხანდახან როგორ შეგიმსუბუქოს ტვირთი, რომ ფუჭად არ ჩაიაროს შენმა შრომამ და სარგებლობის ნაცვლად ზიანი არ მიიღო.
მაგრამ ისწავლე უპირობო და უსიტყვო მორჩილება. ნუ აიძულებ მოძღვარს, რომ შეღავათი გაგიწიოს და თავის ხარჯზე დაგზოგოს, რადგან საბოლოოდ ამ "დანაზოგის" ანაზღაურება, იქ იქნება თუ აქ, შენ მოგიწევს. ნუ დაამძიმებ შენი სულის ანგარიშს უმნიშვნელო რაღაცეებით როცა შენ, როგორც ადამიანი, იღლები, ან ავად

სიბრძნე, გამონათქვამები, ამონარიდები

3