სხვა წყარო - ციტატები, გამონათქვამები

უკუეთუ ამასცა განერე, გასწავლის ტყუვილსა და ცრუფიცებათა და უცხო ჰყოფს სიმართლისაგან, ასწავლის სიძულვილსა კაცთასა და გინებათა და ბრძოლათა და შურსა, აღიჰყვანს ამპარტავნებასა და ზვაობასა ზედა.

ჰოი, რა სარგებელი აქვს სიმდიდრესა საუნჯისასა, ვინაითგან ცოცხალსა ესოდენსა ბოროტსა გიყოფს და მკვდარსა არარასა გარგებს? ამისთვის იტყვის დავით ფსალმუნსა შინა: "რამეთუ იუნჯებს და არა უწყის, ვის შეუკრიბოს იგი". უკუეთუ იუნჯებ და შ... იხილეთ სრულად

ხოლო ძირი ყოვლისა უკეთურებისაი არს ვერცხლისმოყუარებაი, რომელმან შეკრის გონებაი კაცისაი და მისგან გამოვლენან ანგაჰრებანი ბოროტნი, სიძვანი და არაწმიდებანი, ბილწებანი და კერპთმსახურებანი, მტერობანი და ხდომანი, შურობანი, გულისწყომანი,... იხილეთ სრულად

ჯვარცმის წინა დღეს მოციქულებთან მყოფმა უფალმა აიღო პური და ღვინო, აკურთხა განსაკუთრებული კურთხევით და ბრძანა, რომ ამ კურთხევით ეს კონკრეტული პური და ღვინო მისი ხორცი და სისხლია. და მან მისცა მოციქულებს საჭმელად და უანდერძა, რომ გა... იხილეთ სრულად

ყველაზე უკეთესი წამალი ნებისმიერი ჩვენი განსაცდელის ჟამს არის გახსენება სხვა ადამიანების უფრო მძიმე განსაცდელებისა.

ღვაწლი და დაცემები კი განზრახვას ეკუთვნის. ამრიგად, როგორ ვისწავლით მეცნიერებათა მეცნიერებას, თუკი განსაცდელი არ შეგვანჯღრევს? რადგან მადლი რომ წასულიყო, მე და შენ კი არა, წმ. მოციქულებიც კი არ იქნებოდნენ მოციქულები. როგორ შეუძლია... იხილეთ სრულად

როდესაც განსაცდელი დაგატყდება თავს, ნუ გამოიძიებ, თუ საიდან და რისთვის არის იგი, არამედ იმაზე იზრუნე, რომ მადლიერებით, მწუხარებისა და გაბოროტების გარეშე გადაიტანო.

როგორც თესლს სჭირდება წვიმა, ასევე ჩვენ გვჭირდება ცრემლები, როგორც მიწა უნდა მოიხნას და დაიბაროს, ასევე ჩვენს სულს ნიჩაბის ნაცვლად სჭირდება განსაცდელები და მწუხარება, რათა არ აღმოაცენოს სარეველა, შერბილდეს მისი სისასტიკე და არ გაა... იხილეთ სრულად

როდესაც ადამიანმა „მოიწია გამომფიტავი მარხვა და მწუხარება, ხვედრად ერგო სნეულებანი, ტანჯვა–ვაება და სხვა ცხოვრებისეული სიავენი – ამით მას ერთგვარად ლაგამი ამოედო. იმისთვის, რომ კეთილგონივრულად ვერ შეინარჩუნა უშრომელი და უდარდელი ც... იხილეთ სრულად

როცა განსაცდელს ნებაყოფლობით ვღებულობთ, ერთმანეთს ეხმარებიან: გონებრივი განსაცდელი – ხორციელს და ხორციელი – გონებრივს; მათი ერთობა კი უფრო მეტად სავალალოა.