ჩვენ, ცოდვილნი კი იმდენად მივეჩვიეთ სხვების განკითხვას, რომ თვისებადაც კი გვექცა. აღარ გვახსოვს ღმრთის კრძალვა და ცოდვის სიმძიმე.
განკითხვა მუდამ მიკერძოებულია, რამეთუ არ ვუწყით ცოდვის მიზეზი, თუ რამ აღძრა შემცოდე, ჩვენ მხოლ...
იხილეთ სრულად
ჩვენ, ცოდვილნი კი იმდენად მივეჩვიეთ სხვების განკითხვას, რომ თვისებადაც კი გვექცა. აღარ გვახსოვს ღმრთის კრძალვა და ცოდვის სიმძიმე.
განკითხვა მუდამ მიკერძოებულია, რამეთუ არ ვუწყით ცოდვის მიზეზი, თუ რამ აღძრა შემცოდე, ჩვენ მხოლოდ მოყვასის ცოდვას ვხედავთ, ხოლო მისი სინანული მხოლოდ ღმერთმა უწყის. ღმერთო მომანიჭე მე განცდაი თვისთა ცოდვათა და არა განკითხვად ძმისა ჩემისა.
ცოდვილთა განკითხვისაგან თავს შეიკავებ, თუ ყოველთვის გემახსოვრება, რომ იუდა ქრისტეს მოწაფეთა კრებულში იყო, ავაზაკი კი – მკვლელთა; მაგრამ ერთ წამში მათში სასწაულებრივი გარდასახვა მოხდა.
ქადაგება, სწავლება ხომ სულიერი საზრდოა ისე როგორც წმიდა ზიარება და სხვანი. ზოგი მეტი მადლის მომტანია, ზოგი ცოტასი, მაგრამ სიკეთის მომტანია ადამიანისათვის ყოველივე რაც ეკლესიაში გეძლევათ.
ჩვენი უწინდელი სამღვდელოებაც იმის ცდაში იყო, რომ კარგად გაწვრთნილ ყოფილიყო კითხვაში. მათ კარგად იცოდნენ, რომ როცა ლოცულობთ, ღვთის მიმართ ხელთ აღპყრობა, სარწმუნოებრივი აღტაცება, გულითადი სასოება, გულის ძვრა მადლისა და სიკეთისათვის ...
იხილეთ სრულად
ჩვენი უწინდელი სამღვდელოებაც იმის ცდაში იყო, რომ კარგად გაწვრთნილ ყოფილიყო კითხვაში. მათ კარგად იცოდნენ, რომ როცა ლოცულობთ, ღვთის მიმართ ხელთ აღპყრობა, სარწმუნოებრივი აღტაცება, გულითადი სასოება, გულის ძვრა მადლისა და სიკეთისათვის ბევრად დამოკიდებულია საღვთო წერილის კარგად წაკითხვაზედ. მათ კარგად იცოდნენ, რომ ეკლესია სახლია ღვთისა, საც ახლხი თავს იყრის, რომ მღვდელმსახურთა წინამძღვრობით ერთად ილოცონ, ერთად ევედრონ, ერთად იგემონ ის წყნარი და უცოდველ...
ცხონებისთვის არ არსებობს უფრო საიმედო გზა, ვიდრე ის, რომ საკუთარი გულისსიტყვები სულიერი განსჯის მქონე მამებს გავუმხილოთ და ვიყოლიოთ ისინი სათნოებათა მოხვეჭის გზაზე ხელმძღვანელად, არ მივდიოთ საკუთარ გულისსიტყვასა და განსჯას.
ჭეშმარიტი სიყვარული მოყვასის მიმართ არა მხოლოდ არ გამოამჟღავნებს მის ნაკლოვანებებს, არამედ პირიქით, რამდენადაც შესაძლებელია, ცდილობს, დაფაროს ისინი სხვა ადამიანების თვალთაგან.
თ. 4, 8
ადამიანებს საკუთარი ჭკუის „დამუხრუჭება“ რომ შეეძლოთ, არა მარტო გონება ექნებოდათ დასვენებული და დაწმენდილი, არამედ საღმრთო მადლიც უფრო ადვილად მოვიდოდა მათთან. ცოდნა საღმრთო განათლების გარეშე კატასტროფად გვევლინება, ადამიანი ღვთისა...
იხილეთ სრულად
ადამიანებს საკუთარი ჭკუის „დამუხრუჭება“ რომ შეეძლოთ, არა მარტო გონება ექნებოდათ დასვენებული და დაწმენდილი, არამედ საღმრთო მადლიც უფრო ადვილად მოვიდოდა მათთან. ცოდნა საღმრთო განათლების გარეშე კატასტროფად გვევლინება, ადამიანი ღვთისაგან განიწმინდება – საკუთარ თავზე სულიერი მუშაობის, მოღვაწეობის შედეგად. მას საღმრთო განათლება აქვს, ღმერთში ცხოვრების გამოცდილება და არა – თავისი პირდი აზრები. ამიტომ ის შორს იყურება. ბეცი ადამიანი ახლოს კარგად ხედავს, მ...
განათლებული ადამიანი შეიძლება ღვთისმოსავი არ იყოს, მაგრამ რადგანაც ადვილად შეუძლია საგნებსა და მოვლენებში გაერკვეს, იგი მცირეოდენი სიმდაბლისა და მცირეოდენი ღვაწლის საშუალებითაც მიაღწევს წარმატებას.
წმიდა მამები ეკლესიას ადარებენ ხეს, რომელსაც უამრავი ტოტი აქვს, თვითონ ხე კი ერთია და მთლიანი. როგორც მზისგან მოწყვეტილი რომელიმე სხივი დამოუკიდებლად ვერ შესძლებს არსებობას, რადგან მოცილდება თავის პირველსაწყისს და ხისგან მოტეხილ ტ...
იხილეთ სრულად
წმიდა მამები ეკლესიას ადარებენ ხეს, რომელსაც უამრავი ტოტი აქვს, თვითონ ხე კი ერთია და მთლიანი. როგორც მზისგან მოწყვეტილი რომელიმე სხივი დამოუკიდებლად ვერ შესძლებს არსებობას, რადგან მოცილდება თავის პირველსაწყისს და ხისგან მოტეხილ ტოტსაც აღარ ძალუძს ზრდა-განვითარება, ისე წმიდა ეკლესიას მოწყვეტილი ადამიანი ვერ მოიპოვებს საუკუნო ნეტარებას.
ხშირად ეკლესიის მნიშვნელობაზე რატომღაც წარსულში საუბრობენ. ჩვენ უნდა ვიცოდეთ, უნდა ვგრძნობდეთ და ვხედავდეთ, რომ არანაკლები მნიშვნელობა აქვს ეკლესიას დღეს და ექნება მომავალშიც. ჩვენი ეკლესია იცავს და ინახავს არამარტო სულიერ, არამედ...
იხილეთ სრულად
ხშირად ეკლესიის მნიშვნელობაზე რატომღაც წარსულში საუბრობენ. ჩვენ უნდა ვიცოდეთ, უნდა ვგრძნობდეთ და ვხედავდეთ, რომ არანაკლები მნიშვნელობა აქვს ეკლესიას დღეს და ექნება მომავალშიც. ჩვენი ეკლესია იცავს და ინახავს არამარტო სულიერ, არამედ ეროვნულ, ზნეობრივ და კულტურულ ფასეულობებს. ეკლესია და ერი განუყოფელია. ეკლესიის ძალა დიდია და ვიდრე იარსებებს დედამიწა, მისი მნიშვნელობა შეიძლება სულ უფრო და უფრო მეტად გაიზარდოს.
