სხვა წყარო - ციტატები, გამონათქვამები

ლითონის ხმა, რომელიც ვერცხლისმოყვარის ყურებს ავსებს, მადლის ხმისთვის აყრუებს მათ.

მომხვეჭელობის ვნება ხშირად მშობლებშიც ბუნების ხმას ახშობს, აღძრავს ძმათა შორის შუღლს, უდაბნოებს ავსებს მკვლელებით, ზღვებს ყაჩაღებით, ქალაქში წარმოშობს ცილისმწამებლებს.

რადგან ყოველი ბოროტების ფესვი ვერცხლისმოყვარეობაა, რომლითაც გულშეძრული ზოგ–ზოგი შეცდა, რწმენას განუდგა და თავს დაიტეხა ურიცხვი ჭირი. თ. 5-6 ტიმოთეს მიმართ პირველი ეპისტოლე პავლე მოციქულისა

როგორც ნათქვამია: „ძირი არს ყოველთა ბოროტთაი ვერცხლისმოყუარებაი“ (1 ტიმ. 6. 10), მაგრამ აშკარაა, რომ ის (ვერცხლისმოყვარება – რედ.) მათგან (ბოროტებისგან – რედ.) შედგება.

როგორც შეუძლებელია ოდესმე ზღვა იყოს ტალღების გარეშე, ასევე ვერცხლისმოყვარე ადამიანის გულს არ შეუძლია დარდის, ურვის, შიშისა და ტანჯვის გარეშე ყოფნა.

შეუძლებელია ერთდროულად გიყვარდეს ვერცხლიცა და სულიც

ჯოჯოხეთი არ იტყვის: მეყოფა! (იგავნ. 30, 16) და ანგარებიანიც არასდროს ამბობს: „საკმარისია!“

ადამიანს ზიარების მიღების წინ წესით შიში, კრძალულობა და სინანული უნდა ჰქონდეს, ზიარების შემდეგ კი სიხარული და სიმშვიდე უნდა იგრძნოს, მაგრამ იმასაც უნდა განიცდიდეს, რომ მოუმზადებელია საიდუმლოსათვის.

არ შეიძლება პირველად მოსული დაკავებულ იქნეს ზიარებიდან. მღვდელმა ზიარებისთვის პირველად მოსული ადამიანი, მიუხედავად მის მიერ აღიარებული თუნდაც მძიმე ცოდვებისა, აუცილებლად უნდა აზიაროს.

გრძნობა ადამიანობისა, ქრისტიანობისა, მაღალზნეობისა – სხვა რა არის, თუ არ გულისტკივილი ყველასათვის საერთოდ და ძმათათვის განსაკუთრებით. აი ეს, სწორედ ეს გრძნობა ის ღონე უღონობისი, ის შემძლეობისა შეუძლებელისა, რომელიც სასწაულს აქმნევ... იხილეთ სრულად