ციტატები
ციტატები სიბრძნე, გამონათქვამები, ამონარიდები
ასეკტიკური მარხვის მენციერება, რომელმაც მონაზვნურ ტრადიციაში სრულყოფილებას მიაღწია, მთელი ეკლესიის მიერ არის გაზიარებული, აქ ჩვენ ვხედავთ ადამიანის მიერ ქრისტეს სიტყვების შეწყნარებას, რომელთა მიხედვითაც ადამიანებზე გაბატონებული ჯოჯოხეთის ძალების დამარცხება მხოლოდ ლოცვითა და მარხვით არის შესაძლებელი. ეს მარხვა ეფუძნება თვით ქრისტეს მაგალითს, რომელიც ორმოცი დღის განმავლობაში მარხულობდა და შემდეგ პირისპირ შეხვდა სატანას. ამ შეხვედრაში დაემხო ადამიანის დაქვემდებარება მარტოოდენ პურზე და ამგვარად სათავე დაედო მის სულიერ გათავისუფლებას. ასეთი ასკეტიკური მარხვისათვის ეკლესიამ ოთხი პერიოდი გამოყო: დიდმარხვა – აღდგომამდე; ქრისტეშობისა – შობამდე; პეტრესა და პავლეს დღესასწაულამდე და მიძინებისა და ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის მიძინების დღესასწაულამდე. ყოველწლიურად ოთხგზის მოგვიხმობს ეკლესია, რათა განვიწმიდოთ და ხორცის მონობისაგან გავთავისუფლდეთ მარხვის წმიდა მკურნალობით. ყოველ ჯერზე ამ მკურნალობის წარმატებულობა დამყარებულია რამდენიმე ძირეულ წესზე, რომელთაგან უმთავრესია ხანგრძლივობა და განუწყვეტელობა მარხვისა.
გაფლანგული 10-ე, 11-ე, 12-ე კლასები
ჩვენ შევკარით მასწავლებლები რით? - იმით, რომ მოამზადონ ბავშვები სახელმწიფო გამოცდების ჩასაბარებლად. იგივეთი შევზღუდეთ მშობლის აზროვნება და ცნობიერება.
10-ე, 11-ე, 12-ე კლასებში მთელი ყურადღება გამოცდების კარგად ჩაბარებაზეა გადართული. ეს წლები კი ისეთი დროა, როცა ბავშვის სულიერი მსოფლმხედველობა ყალიბდება.
ჩვენ კი ეს დრო მოვახმარეთ არა სულიერ მსოფლმხედველობას, არამედ, რომ მოიცილოს რაღაცა გამოცდები, თანაც ისეთი გამოცდები, რომლებიც არ აინტერესებს არ უნდა, იძულებით აკეთებს ამას.
როგორ უნდა ვზეიმობდეთ დღესასწაულებს? ჩვეულებრივ რაიმე მოვლენას ვდღესასწაულობთ (რაც იმას ნიშნავს, რომ უნდა ჩავწვდეთ მოვლენის სიდიადეს, დღესასწაულის მიზანს, გავიხსენოთ რა მოუტანა ნაყოფად ამ დღესასწაულებმა მორწმუნეებს) ან პიროვნების ხსენების დღეს, ვთქვათ: მაცხოვრის, ღვთისმშობლისა, ანგელოზებისა ან წმინდანებისას (ამ შემთხვევაშიც კარგად უნდა გავიაზროთ თუ რა კავშირშია ეს პიროვნება ღმერთთან, კაცობრიობასთან, რა კეთილი გავლენა ქონდა მას საერთოდ ღვთის ეკლესიაზე). უსათუოდ კარგად უნდა ვიცოდეთ ის ამბავიც, თუ რა მოხდა ამ დღესასწაულზე, ვინ იყო, როგორ იცხოვრა წმინდანმა რომელმაც ვახსენებ, რომ შეიგრძნოს გულმა დღესასწაულების სიდიადე, მნიშვნელობა, სხვანაირად არაღვთივსასურველი იქნება ჩვენი "ზეიმი". დღესასწაულმა გავლენა უნდა იქონიოს ჩვენს ცხოვრებაზე, უნდა შეათბოს და გააცოცხლოს ჩვენი სარწმუნოება (გული), ფიქრი უნდა აღძრას მხიარულ ნათელზე, სიკეთის ღვთისმსახურების სურვილი უნდა მოგგვაროს, მაგრამ ჩვენ ხომ ამ დღესასწაულებს ხშირად ცოდვით, უგუნური მცირედმორწმუნეობით, ცივი გულით ვხვდებით და მას (გულს) აღარ ძალუძს შეიგრძნოს სიდიადე ყველა იმ დიდი მოწყალებისა, რაც უფალმა სწორედ ამ დღესასწაულებით მოიღო ჩვენზე.
გაგვითენდა! როგორც არის, ცა გაგვეხსნა! ბოლოს ჩვენთვისაც დაირეკა ბრწყინვალე აღდგომის სალიტანიო მხიარული ზარები! საქართველო აღდგა, ჩვენი სათაყვანო სამშობლო უკვე დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ არის გამოცხადებული!
როგორც მკვდრეთით აღდგომილსა ქრისტემ თვისი საფლავის კარიდან გადააგორა ლოდი, ისე დღევანდელმა საქართველომ მოიხსნა მონობა, ასი წლის განმავლობაში მძიმე ლოდად რომ აწვა მკერდზე, ულმობელად, რომ ბორკავდა მას და უსულო ცხედარს ამსგავსებდა...
ასეტი ბედნიერება მინდორში არ გვიპოვია; ამას მივაღწიეთ, როგორც კურთხეული ქართველი ერის მედგარი და გონიერი, ხანგრძლივი მეცადინეობით, ისე ჩვენი სასოების, იესო ქრისტეს წყალობით, ჩვენი სამშობლოს დაუცხრომელი მეოხებით, წმიდა ღმრთისმშობლის ფარვამცველობით, ჩვენი სულიერი დედის, - მოციქულთასწორი ნინოსი და ჩვენი სისხლისა და ხორცის, ლუარსაბისა და ქეთევანის - საქართველოს კეთილდღეობისათვის მარადდღე ღმრთის წინ მხურველა შუამდგომლობით!
ქება და სახელი შენ, ქართველო ერო, დიდება და თაყვანისცემა, ტკბილო იესო, წმიდით დედით შენითურთ, მადლობა და შვილებრივი სიყვარულით მარად ხსენება თქვენ, ჩვენო გაუქრობელნო სულიერნო ლამპარნო, მოციქულო ნინო, დავით აღმაშენებელო, უკვდავო თამარ, ქეთევან და სხვანო!..
ხატების მიმართ უკრძალველობა საშინელი ცოდვაა
ქრისტეს, ღვთისმშობლის, წმინდანთა ხატების მიმართ უკრძალველობა საშინელი ცოდვაა. ვფიქრობ, ამაზე უარესი არაფერია. ხატზე ღვთაებრივი სახეა გამოსახული, ჩვენ თაყვანს ვცემთ და ვემთხვევით მას და ამით თაყვანს ვცემთ თვით წმინდანს.
თემა: ცოდვა, ხატი, უკრძალველობაავტორი: ბერი ეფრემ ფილოთეველი (არიზონელი)
წყარო: მამობრივი დარიგებანი
მამაო, ვცოდე ცად მიმართ და წინაშე შენსა
ყოვლადმოწყალე მამა, რომელიც არაფრად აგდებს ცოდვას, ოღონდაც შვილმა თქვას: „მამაო, ვცოდე ცად მიმართ და წინაშე შენსა" (ლუკ. 15, 21), მაშინვე გულში იკრავს და ეამბორება მას. მშობლის გულიდან აღიხოცება ყოველგვარი წყენისა და უკმაყოფილების კვალი, რაც შვილის უზნეობას და გარყვნილებას შეეძლო გამოეწვია. აზრი მიწყდება, როცა ცოდვილის მიმართ მამის გულმოწყალების უფსკრულს ვჭვრეტ!
თემა: ცოდვა, სინანული, ღვთის წყალობა, მოწყალებაავტორი: ბერი ეფრემ ფილოთეველი (არიზონელი)
წყარო: მამობრივი დარიგებანი
ლოდი, რომელიც თავისთავად მოსწყდა მთას
ნაბუქოდონოსორის სიზმრის მეოთხე სამეფოს, რომის იმპერიის, ბატონობის პერიოდში, I საუკუნეში, იუდეაში, დავით მეფის ქალაქად წოდებულ ბეთლემში, კაცობრივი ბუნების მიღებით, ადამის მოდგმის გადასარჩენად მოგვევლინა ძე ღვთისა. იგი სიმბოლურად დანიელ წინასწარმეტყველის სიზმრის ლოდია (დან. 2. 45), რომელიც თავისთავად მოსწყდა მთას (იგულისხმება მისი უბიწოდ შობა ღვთისმშობლისგან) და დედამიწა აღავსო.
"მე ვარ უფალი ღმერთი და ესე არს სახელი ჩემი" (გამოს.20,5) და დიდებაი ჩემი სხუათა არა მივსცე, არცა სათნოებაი ჩემი გამოქანდაკებულთა" (ესაია.42.8)
უფლის ეს სიტყვები დიდების შესახებ ყოველთვის სრულდება, თუკი მე მისი საქმეების დიდებას, წმინდა საიდუმლოებებით აღსრულებულთ, ვინმეს და რამეს მივაწერ და არ აღვუვლენ მას საკადრის დიდებას მელი გულით. იგი უმალ იძიებს შურს ამ საიდუმლოებების დაკნინებისათვის თავისი საოცარი, განმაცოცხლებელი და სამართლიანი მსჯავრით: სულს მშობლის კვერთხით სჯის! და სულსაც მკვეთრად ესმის მაშინ სიტყვები თავისი ბატონისა: დიდებას ჩემსას არავის მივცემ და რადგან არ აღმივლენ ღირსეულ დიდებას, რომელიც რომ ასეთი თვალხილულია შენთვის ჩემსავე საიდუმლოებებში, სცემს შენს შიგნეულს ჩემი კვერთხი, რადგან მინდა გასწავლო, მინდა იწამო გულით, რას ნიშნავს: დიდებას ჩემსას არავის არ მივცემ. მე ვარ, თოვლზე მეტად რომ განვასპეტაკებ შენს სულს, მე ვარ მშვიდობიანი სიხარული რომ მომაქვს შენში, მე ვარ, მთლიანად, გასაკვირადაც კი რომ გცვლი ახალ ადამიანად გაქცევ და სხვას ვის უნდა მისცე დიდება, თუკი ყველაფერ ამას მე ვიქმ. არა, მე მუდმივად უცვლელი ვარ. "არა თუ ვითარცა კაცი არს ღმერთი განღვიძებად და არცა ვითარცა ძეი კაცისაი რისხვად. ან თქუას და არა ჰყოს? თქვის და არა დაადგრის" (რიც.23,19).
მშობლის შეურაცხმყოფელი განსაკუთრებულად ისჯება
დიდი ხანია, ვაჟებიც და ახლა უკვე გოგონებიც საკუთარი მშობლების მისამართითაც არ ერიდებიან ბილწსიტყვაობას და ვერც ხვდებიან, რომ თავის თავს იწყევლიან და სასტიკ სასჯელს განიწესებენ, რადგან მშობლის შეურაცხმყოფელს ღმერთი განსაკუთრებულად სჯის.
ბავშვი ქვეყანას დარჩება, მშობელს - ბრილიანტი
აი ეს ბავშვი უნდა გახდეს საუკეთესო! და თუ ეს დედა ასე იზრუნებს ამ ბავშვზე, რომ ქვეყანას აჩუქოს იშვიათად აღზრდილი კეთილშობილება, თავად მშობელი როგორი გახდება? რა მოუვა მშობლის სულს? ხომ ისწავლის სიყვარულს, თავდადებას, კეთილშობილი გახდება, გაუფართოვდება აზროვნება - ყველა სიკეთე მოვა. ბავშვი ქვეყანას დარჩება და მშობელს - ბრილიანტი.