ციტატები
ციტატები სიბრძნე, გამონათქვამები, ამონარიდები
47. არსებობენ საშუალებანი, რომლებიც ვნებათა მოქმედებას აბრკოლებენ და არ აძლევენ ზრდის უფლებას. ასე, მაგალითად, მარხვა, შრომა და მღვიძარება ავხორცობას არ აძლევს ზრდის უფლებას; ხოლო განმარტოება, ცოდნა, ლოცვა და ღვთის სიყვარული ამცირებს მათ და საბოლოოდ ანადგურებს. ასევეა გულისწყრომასთან მიმართებაშიც; სულგრძელება, ძვირუხსენებლობა და სიმშვიდე ანელებს ვნებებს, ხოლო სიყვარული, მოწყალება, კეთილმოსურნეობა და კაცთმოყვარეობა ამცირებს მათ.
ჩვენი ცხოვრებისა და საქმიანობის ყველაზე საიმედო საყრდენი და ორიენტირი არის მართლმადიდებლური სარწმუნოება. მე ხაზს ვუსვამ მართლმადიდებლურ სარწმუნოებას, რადგან სწორედ არასწორი სარწმუნოება აშორებს ყველაზე ხშირად ადამიანს ჭეშმარიტებისაგან და საბოლოო ჯამში ღუპავს მას. უნდა გვახსოვდეს, ჭეშმარიტების ძიება რთული პროცესია, რუდუნებით სავსე, სულიერი, ინტელექტუალური და ფიზიკური შრომაა, რომლისათვისაც ყრმობიდანვე უნდა მოვამზადოთ მომავალი თაობა.
ყველაზე მართალი ნიშანი იმისა, რომ ჩვენში ჯერ კიდევ არ არის უფლისადმი სიყვარულის ჩანასახებიც კი, ისაა, რომ გვიძნელდება ღვთისადმი მსახურება, არ გვსურს, ავასრულოთ, და უფრო უარესი, საერთოდ არ ვასრულებთ მისდამი ჩვენს მოვალეობებს. ნეტარი ავგუსტინე სამართლიანად აღნიშნავს: "მოყვარულთათვის შრომა მძიმე არ არის: ის ახარებს მათ, როგორც მხეცებზე, ფრინველებზე მონადირეებს, მეთევზეებს. როცა რაიმე გვიყვარს, ჩვენ ან ვერ ვგრძნობთ შრომას, ან თავად შრომა გვიყვარს.
ეკლებით დაფარული ვარდი ადამიანებს მშვენიერ შეგონებას აძლევს: "ყოველივე ის, რაც სასიამოვნოა ამქვეყნად, ჰოი, მოკვდავნო, მწუხარებასთან არის შეზავებული, თქვენ აქ ვერ ჰპოვებთ სუფთა სიკეთეს, ყველგან და ყველაფერში სიკეთესთან რაიმე ბოროტებაა შერეული: სიამოვნებასთან - სინანული, ცოლ-ქმრობასთან - ქვრივობა, სიუხვესთან - შრომა და საზრუნავი, ამაღლებასთან დაცემის შიში, ხელოვნებასთან - დანახარჯები, კმაყოფილებასთან - გადაჭარბება, ჯანმრთელობასთან - ავადმყოფობა.
მარხვის კანონი ასეთია: განეშორე ყველაფერს, და გონებით და გულით ღმერთში იყავი, ყოველგვარი პირადი სარგებელი მოიკვეთე, არამარტო სხეულებრივი, არამედ სულიერი, ყველაფერი ღვთის სადიდებელად და მოყვასის საკეთილდღეოდ აღასრულე, ხალისით და სიყვარულით იტვირთე შრომა და მარხვის აკრძალვები საკვებში, ძილში, მოსვენებაში, მანუგეშებელ ურთიერთსაუბრებში: ყველაფერი ზომიერად აღასრულე, რათა თვალში არავის ხვდებოდეს და არ გართმევდეს ძალა ლოცვითი კანონი აღსასრულებლად.
გაძღომისთანავე ეს საშინელი სული გვშორდება და სიძვის სულს უთმობს ადგილს. ის აუწყებს მას, თუ რა მდგომარეობაში ვართ დარჩენილნი და ამბობს: - წადი, აცდუნე ესა და ეს, მისი მუცელი გამძღარია და ნაკლები შრომა მოგიწევს.
ისიც იღიმება, ხელ-ფეხს ძილით შეგვიკრავს და რასაც უნდა იმას გვიზამს, სულს ბილწი ოცნებით შეგვიბღალავს და ხორცს კი - დინებით; საოცრებაა, რომ უხორცო გონება სხეულის მიერ იბილწება და ბნელდება, და პირიქით, უნივთო ხრწნადის მიერ განიწმიდება და დაიხვეწება
რაც არ უნდა ფართო იყოს შენი ყოველდღიური საქმიანობა, რაც არ უნდა მძიმე იყოს შენი ყოველდღიური შრომა, რომლითაც არსებობის პურს მოიპოვებ, უეჭველია, რომ შეგიძლია, სულ ცოტაოდენი დრო გამოუყო დღისა და ღამის დასაწყისი საათებიდან ლოცვით საუბარს ღმერთთან და დღის განმავლობაში წუთი მაინც გამონახო, რათა ფიქრით მიმართო ღმერთს - და თუ ეს შესაძლებელია, თვით მეცადინეობის ან საქმიანობის დროსაც განუწყვეტლივ ილოცო. "საქმე ხელშია, - ამბობს ერთი მოსაგრე, - ლოცვა კი - ბაგეებზე".
ერთმა ძმამ ჰკითხა აბბა აღათონს: მითხარი, აბბა, რა უფრო დიდია, სხეულისმიერი შრომა, თუ გულის დაცვა? აბბამ უპასუხა: ადამიანი ხეს წააგავს, სხეულით შრომა ფოთლებია, ხოლო გულის დაცვა - ნაყოფი. რადგანაც წმ. წერილი გვეუბნება: რომ ყველა ხემან, რომელმან არა გამოიღოს ნაყოფი კეთილი, მოიკუეთოს და ცეცხლსა დაედვას (მათე 3, 10), ამიტომ ცხადია, ჩვენი ყველანაირი მცდელობა ნაყოფისაკენ უნდა მივმართოთ, ანუ გონებას გავუფრთხილდეთ. თუმცა ჩვენთვის ფოთოლიც საჭიროა, ანუ სხეულისმიერი შრომა.
თემა: გულის განწმენდა, საქმეავტორი: წმ. გრიგოლ სინელი
წყარო: გონებრივი ღვაწლი. იესოს ლოცვის შესახებ
გარნა ვინმე მეტყვის მე, რომელ სათნოების შეძენაცა არ არის ადვილი; ღვთისმსახურებაცა მოითხოვს ჩვენგან დიდსა შრომასა და მოთმინებასა; ჭეშმარიტ არს ესე ძმაო, გარნა უკეთუ შრომა და მოთმინება მიუცილებელი არის კაცისათვის ამ სოფელში, არ გირჩევნია ძმაო ჩემო, ღვთისათვის და სულის ცხოვნებისათვის მიიღო შრომა და ტვირთი, ვიდრე დამონებული ცოდვისადმი, ცოდვისაგანვე მიიღო სასჯელი და უბედურება თვით აქ, ამ ქვეყანაზედვე და უმეტესად დაუსრულებელი ტანჯვა მომავალსა საუკუნესა?
თემა: სათნოებებიავტორი: წმ. ეპისკოპოსი გაბრიელი (ქიქოძე)
წყარო: ქადაგებანი გაბრიელ ეპისკოპოსისა - I ტომი
"ქრისტეს უწმიდესი ხორცი ავადმყოფებს კურნავს, ჯანმრთელებს აძლიერებს, უძლურებს განამტკიცებს. მისი საშუალებით უფრო მოსწრაფენი ვხდებით ჩვენი გამოსწორების საქმისადმი, უფრო მომთმენნი შრომაში, უფრო მხურვალენი ღვთის სიყვარულში". ბოლოს, ღვთაებრივი ზიარებით ქრისტე ჩვენში დებს უკვდავების თესლს, როგორც ამის შესახებ თვითონ ბრძანებს: "ხოლო რომელი ჭამდეს ხორცსა ჩემსა და სუმიდეს სისხლსა ჩემსა, აქუნდეს ცხოვრებაი საუკუნოი, და მე აღვადგინო იგი უკუნაისკნელსა მას დღესა" (იოანე 6, 54).