ადამიანი იმისთვის კი არაა მოწოდებული, რომ იყოს მხოლოდ ერთ–ერთი ცოცხალი ქმნილებათაგანი, თუნდაც ყველაზე მშვენიერი. ადამიანი მოწოდებულია ღმერთთან ურთიერთობით, ღმერთთან შეერთებით ისე გარდაქმნას თავისი ქმნილი ბუნება, რომ მთელი ღვთიური ...
იხილეთ სრულად
ადამიანი იმისთვის კი არაა მოწოდებული, რომ იყოს მხოლოდ ერთ–ერთი ცოცხალი ქმნილებათაგანი, თუნდაც ყველაზე მშვენიერი. ადამიანი მოწოდებულია ღმერთთან ურთიერთობით, ღმერთთან შეერთებით ისე გარდაქმნას თავისი ქმნილი ბუნება, რომ მთელი ღვთიური ცხოვრება შევიდეს მასში, რათა ღვთიური ბუნების თანამონაწილე გახდეს. ჩვენ მოწოდებულნი ვართ, ვიყოთ იმ სამყაროს წინამძღოლნი, რომელიც ღმერთმა შექმნა იმისთვის, რომ როგორც მოციქული პეტრეს სიტყვებშია, ღმერთი იყოს ყველაფერი ყველაფ...
ადამიანი მარადისობისთვისაა შექმნილი, მისი ჭეშმარიტი სამშობლო, მისი მამისეული სახლი – ზეცაა. აქ, მიწაზე, ის დევნილი და მოგზაურია. როცა ადამიანი თავის დანიშნულებას ივიწყებს, როცა ეჩვენება, რომ მისი ცხოვრება – ეს მხოლოდ მოკლე გზაა და...
იხილეთ სრულად
ადამიანი მარადისობისთვისაა შექმნილი, მისი ჭეშმარიტი სამშობლო, მისი მამისეული სახლი – ზეცაა. აქ, მიწაზე, ის დევნილი და მოგზაურია. როცა ადამიანი თავის დანიშნულებას ივიწყებს, როცა ეჩვენება, რომ მისი ცხოვრება – ეს მხოლოდ მოკლე გზაა დაბადებიდან სიკვდილამდე, აკვნიდან სამარემდე, – მაშინ ის ყველაზე უბედური არსება ხდება დედამიწაზე.
ადამიანი მოწყობილობას ჰგავს მბრუნავი დისკით: დისკის ცენტრი – ღმერთია, დანარჩენი კი – სამშვინველი, რომელიც გამუდმებით იცვლება, რომელშიც არაფერია მდგრადი და მუდმივი, რომელიც ყოველ წამს რაღაც სხვაგვარი ხდება. ამიტომ ადამიანს, რომელიც...
იხილეთ სრულად
ადამიანი მოწყობილობას ჰგავს მბრუნავი დისკით: დისკის ცენტრი – ღმერთია, დანარჩენი კი – სამშვინველი, რომელიც გამუდმებით იცვლება, რომელშიც არაფერია მდგრადი და მუდმივი, რომელიც ყოველ წამს რაღაც სხვაგვარი ხდება. ამიტომ ადამიანს, რომელიც გულს სხვა ადამიანს უძღვნის, ავიწყდება, თავისი ბუნებით რისკენ უნდა ისწრაფოდეს და საკუთარ თავს იმედგაცრუებისა და ტანჯვისათვის წირავს. ის თითქოსდა ბარტყებს კატას უგდებს რბილ თათებში, რომელიც შემდგომ ბრჭყალებს აჩენს და მსხვ...
ადამიანი, რომელიც აკვირდება საღვთო ქველმოქმედებას, საღვთო განგებულების მიმართ თავის დამოკიდებულებას სწავლობს. შემდეგ იგი უკვე თავს ისე გრძნობს, როგორც – ჩვილი აკვანში, რომელიც როგორც კი დედა დატოვებს, ტირილს იწყებს და არ ჩუმდება, ...
იხილეთ სრულად
ადამიანი, რომელიც აკვირდება საღვთო ქველმოქმედებას, საღვთო განგებულების მიმართ თავის დამოკიდებულებას სწავლობს. შემდეგ იგი უკვე თავს ისე გრძნობს, როგორც – ჩვილი აკვანში, რომელიც როგორც კი დედა დატოვებს, ტირილს იწყებს და არ ჩუმდება, ვიდრე იგი ისევ არ მიირბენს მასთან. უდიდესი საქმეა – საკუთარი თავის უფლისადმი მინდობა!
link
ადამიანი საბოლოოდ უნდა გამოვიდეს ყოველივე ხილულისაგან, უნდა დადგეს ნივთიერი სამყაროს გარეთ, უნდა განეშოროს ხორცის საფარველს, მთლიანად უნდა განიწმიდოს საკუთარი არსება ყოველივე ზედმეტისა და სხეულებრივისაგან, რათა მთლიანად გარდაიქმნა...
იხილეთ სრულად
ადამიანი საბოლოოდ უნდა გამოვიდეს ყოველივე ხილულისაგან, უნდა დადგეს ნივთიერი სამყაროს გარეთ, უნდა განეშოროს ხორცის საფარველს, მთლიანად უნდა განიწმიდოს საკუთარი არსება ყოველივე ზედმეტისა და სხეულებრივისაგან, რათა მთლიანად გარდაიქმნას და სრულად შეერთოს აზრისმიერს, უნივთოს, რითაც პირველსახის სიმშვენიერის ყველაზე მკაფიო და მბრწყინავ გამოსახულებად იქცევა.
ადამიანის დანიშნულება, რაკიღა ამქვეყნად გაჩნდა, ღმერთის პოვნაა. თუმცა მას არ შეუძლია მისი პოვნა მანამ, სანამ თავად ღმერთი არ იპოვის მას. „მისით ვცოცხლობთ და ვმოძრაობთ“. მაგრამ ჩვენმა ვნებებმა დაგვიბრმავა სულიერი თვალი და ჩვენ ვერ ...
იხილეთ სრულად
ადამიანის დანიშნულება, რაკიღა ამქვეყნად გაჩნდა, ღმერთის პოვნაა. თუმცა მას არ შეუძლია მისი პოვნა მანამ, სანამ თავად ღმერთი არ იპოვის მას. „მისით ვცოცხლობთ და ვმოძრაობთ“. მაგრამ ჩვენმა ვნებებმა დაგვიბრმავა სულიერი თვალი და ჩვენ ვერ ვხედავთ მას. მაგრამ როცა სახიერი ღმერთი თავის მზერას მოგვაპყრობს, მაშინ, ვითარცა ძილისაგან გამოღვიძებულნი, ვიწყებთ ჩვენი ცხონების ძიებას.
ადამიანი სანამ ხორცში მყოფობს, ცხოვრება მისი ყოველმხრივ უბედურების ღაღადისია. ვინც უნდა იყოს იგი ხელმწიფებასა შინა მყოფიც, იგივე უბედურების მსხვერპლია.
ადამიანისათვის სასარგებლო არ იქნებოდა, თუკი ის გამოუცდელი, საცთურთაგან გამოუწრთობელი მიიღებდა უხრწნელებას, რადგან სხვაგვარად – ამპარტავნებას დაემონებოდა და ეშმაკის მსგავს დაცემასა და გმობას მიემთხვეოდა. ამ უკანასკნელზე კი ჩვენ ვუწ...
იხილეთ სრულად
ადამიანისათვის სასარგებლო არ იქნებოდა, თუკი ის გამოუცდელი, საცთურთაგან გამოუწრთობელი მიიღებდა უხრწნელებას, რადგან სხვაგვარად – ამპარტავნებას დაემონებოდა და ეშმაკის მსგავს დაცემასა და გმობას მიემთხვეოდა. ამ უკანასკნელზე კი ჩვენ ვუწყით, რომ ნებაყოფლობითი დაცემის შემდეგ ეშმაკი შეუნანებელი დარჩა და უცვლელად დამკვიდრდა ბოროტებაში. ამის კვალობაზე, უფლის ანგელოზებმაც ნებაყოფლობით ამოირჩიეს თავისთვის სათნოება და საღმრთო ძალის შემწეობით შეურყევლად დამკვიდ...
ადამიანი, რომელმაც შეაღწია თავის შინაგან არსებაში, სამგვარ საქმეს უნდა აქცევდეს ყურადღებას: სიმდაბლეს, უკიდურეს ყურადღებას, უცხო ფიქრებზე წინააღდგომას და ლოცვას. სიმდაბლეს – იმიტომ, რომ ჩვენ წინააღმდგომად გვყავს ამპარტავანი სულები...
იხილეთ სრულად
ადამიანი, რომელმაც შეაღწია თავის შინაგან არსებაში, სამგვარ საქმეს უნდა აქცევდეს ყურადღებას: სიმდაბლეს, უკიდურეს ყურადღებას, უცხო ფიქრებზე წინააღდგომას და ლოცვას. სიმდაბლეს – იმიტომ, რომ ჩვენ წინააღმდგომად გვყავს ამპარტავანი სულები, ყოველთვის გვქონდეს გულში ქრისტესადმი სასოება, რამეთუ უფალს არ უყვარს ამპარტავანი. ყურადღებას – იმიტომ, რომ გული მუდამ თავისუფალი გვქონდეს ყოველგვარი უცხო აზრისაგან თუნდაც კეთილად გვეჩვენებოდეს ის. წინააღდგომა იმიტომ, რ...