სათნოებათმოყვარეობა (პირველი წიგნის პირველი ნაწილი) - ციტატები, გამონათქვამები

47. ყოველგვარი ბოროტება ბოლოვდება აკრძალული სიამოვნებით, ყოველგვარი სათნოება კი - სულიერი ნუგეშისცემით. პირველი მათგანი, იუფლებს რა, აღძრავს "თავისიანებს", ისევე როგორც მეორეც - "თანამონათესავეებს" თავისას.

48. ადამიანთაგან მიღებული შეურაცხყოფა ტანჯვას განაცდევინებს გულს, თუმცა ვინც დაითმენს, სიწმინდის მიზეზად უხდება მას.

49. უმეცრება იმას გვიკეთებს, რომ გვაპირისპირებს ჩვენთვის სასარგებლოსთან და გაკადნიერებული ზრდის ბოროტების მიზეზებს.

56. ყოველგვარი არანებსითი გაჭირვება გახდეს შენთვის ამგვარი გახსენების (ღვთის გახსენების) მასწავლებელი და არ მოგაკლდება შენ მიზეზი სინანულისთვის.

62. შენი უკეთურებანი გამოიწვლილე და არა შენი ახლობლისა. ასეთ შემთხვევაში არც შენი გონითი სამჭედლო განიძარცვება.

60. წერილი ამბობს: "ჯოჯოხეთი და წარწყმედა ცხადია უფლის წინაშე" (იგავ.15.11), ამას კი იგი გულისმიერი უმეცრებისა და დავიწყების შესახებ ამბობს. 61. მართლაც, ჯოჯოხეთი უმეცრებაა, რადგან ორივე მათგანი მოკლებულია სიცხადეს, წარწყმედა კი დ... იხილეთ სრულად

59. რაც გახსოვს სიკეთე, ის აკეთე, და რაც არ გახსოვს, გაგეცხადება შენ. ამიტომაც არანაირად არ მისცე განუსჯელ დავიწყებას შენი ფიქრი.

58. ნუ ამბობ: "რა ვქნა, რადგან არ მინდა და მოდის (ე.ი. ღმერთის დავიწყება). ეს ხდება იმიტომ, რომ, გახსოვდა რა უფალი, უგულებელყოფდი იმას, რისი ვალდებულებაც გქონდა (იგულისხმება, რომ თუნდაც ღმერთი გვახსოვდეს, მაგრამ მის მცნებებს, ჩვენ... იხილეთ სრულად

57. დავიწყებას თავისთავად არავითარი ძალა არა აქვს, მაგრამ ჩვენეულ უგულისყურობათაგან გამომდინარე, მათ შესაბამისად, ძლიერდება

50. არაფრით ნაკლულევანმა შეიწყნარე სამწუხრონი და როგორც პასუხისმგებელმა (შდრ. ებრ. 13.17), უკუაგდე ანგარება