სიყვარული ღვთისადმი - ციტატები, გამონათქვამები
სიყვარული ღვთისადმი - ციტატები, გამონათქვამები სიყვარული ღვთისადმი, გამონათქვამები
უფალს სურს ჩვენი გულების საუკეთესო ნაწილში შევუშვათ იგი, რათა დავუკავშირდეთ იმ მადლს, რომლის შესახებაც სწორედ ახლა ვსაუბრობდით. თუკი აქამდე არ გიყვარდა იგი, როგორც საჭიროა, მაშინ მოვინანიოთ ეს საქციელი, აღმოვფხვრათ ჩვენი დაუდევრობა და ყველაზე ღრმად შემოვუშვათ უფალი ჩვენს გულში. მაშინ შევძლებთ, შევიგრძნოთ მისი ღვთაებრივი სიყვარულის სიტკბო. გადავიხადოთ იმ დროის სანაცვლოდ, როცა არ გვიყვარდა უფალი, რადგან უკანმოუხედავად დავკარგეთ იგი და ნეტარ ავგუსტინესთან ერთად წარმოვთქვათ: "გვიან შეგიყვარე შენ, ასე უძველესი სილამაზე; გვიან შეგიყვარე სამწუხაროდ! აღარ არის ის დრო, როდესაც არ მიყვარდი!" უფალი ადამაინთა გულებში ღვთაებრივი სიყვარულის ცეცხლის დასანთებად ჩამოვიდა ზეციდან.
საოცარია უფლის საქმენი! მიწიდან შექმნა ადამიანი და მისცა შეცნობა თავისი სულიწმიდით, ისე რომ ადამიანი ამბობს: "უფალი ჩემი და ღმერთი ჩემი". მარამ ამბობს ამას რწმენისა და სიყვარულის სისრულით. მეტი რა უნდა ეძებოს სულმა დედამიწაზე? დიდი საოცრებაა! სული უეცრად იმეცნებს თავის შემოქმედს და მის სიყვარულს. როცა სული დაინახავს უფალს, მის თვინიერებას და მორჩილებას, მაშინ თვითონაც მორჩილი ხდება ბოლომდე და არაფერი ისე არ უნდა, როგორც ქრისტესმიერი მორჩილება და რამდენიც არ უნდა იცხოვროს სულმა დედამიწაზე, მას ყოველთვის ენდომება და მოძებნის ამ მიუწვდომელ მორჩილებას, რომლის დავიწყება არ შეიძლება. ო, უფალო, როგორ ძლიერ გიყვარს შენ ადამიანი!
მოციქულებმა ნახეს გარდამომავალი იგი (სულიწმიდა) ცეცხლის ენებში, ჩვენ კი ვგრძნობთ მას ჩვენში. იგი ყველაფერ მიწიერზე უფრო ტკბილია. იგი შეიგრძნეს წინასწარმეტყველებმა და ეუბნებოდნენ ხალხს, ხალხიც ისმენდა. წმიდა მოციქულებმა მიიღეს სულიწმიდა და უქადაგებდნენ ადამიანებს ხსნას; არაფრის არ ეშინოდათ, რამეთუ სული ღვთისა ამტკიცებდა მათ. მოციქულმა ანდრიამ უთხრა იგემონს, რომელიც აშინებდა მას, ემუქრებოდა ჯვარცმით, თუ კვლავ იქადაგებდა, "მე რომ ჯვარცმის მეშინოდეს, არც ვიქადაგებდი მას". ასევე სხვა მოციქულებიც, შემდეგ მოწამენი, წმიდა მოღვაწენი სიხარულით მიდიოდნენ ტანჯვაზე და წამებაზე. და ყველაფერი ეს ხდებოდა და ხდება იმიტომ, რომ სულიწმიდა კეთილია და ტკბილი, იზიდავს სულს ღმერთის სიყვარულისკენ და სულიწმიდის სიტკბოებისაგან სულს არ ეშინია ტანჯვის.
მამამ ისე შეგვიყვარა ჩვენ, რომ თავისი ძე მოგვცა ჩვენ. მაგრამ, თვითონ ძემაც მოინდომა, განკაცნა და ცხოვრობდა ჩვენთან, დედამიწაზე. წმიდა მოციქულებმა და მრავალმა ადამიანმა იხილეს უფალი სხეულში, მაგრამ ყველამ როდი შეიცნო იგი, როგორც ღმერთი. მე კი, ცოდვილს, მომეცა შემეცნება, რომ იესო ქრისტე არის ღმერთი. უფალს უყვარს ადამიანი და ეცხადება მას, როგორც თვითონ ინებებს. როცა სული იხილავს უფალს, მორჩილებით უხარია მეუფის გულმოწყალება და ყველაფერზე და ყველაზე მეტად უყვარს თავისი შემოქმედი. თუმცა იგი ყველას ნახავს, ყველა ეყვარება, მაგრამ ყველაზე მეტად უყვარს უფალი. სული იცნობს ამ სიყვარულს, მაგრამ მისი სიტყვებით გადმოცემა არ შეუძლია, იგი შეიმეცნება მხოლოდ სულიწმიდით, რომელსაც მას მისცემს უფალი. სული უცებ ხედავს უფალს და შეიცნობს მას. ვის შეუძლია ამ სისრულის აღწერა?
თუკი ადამიანს ღმერთის სიყვარულის მოხვეჭა სურს ყველა სხვა მოსახვეჭელზე მეტად, იგი, უპირველეს ყოვლისა, ღმრთის შიშით უნდა აღივსოს.
არც ზეცაში, არც მიწაზე არაფერია უფლის ძის ღვთაებრივ სისხლზე უფრო ძვირფასი. იმისათვის, რომ ანგელოზთა ცხრა დასს ჰყვარებოდა, მას ერთი წვეთი სისხლიც კი არ დაუღვრია. ხოლო იმისათვის, რომ ჩვენ შეგვეყვარებინა იგი, უფალმა მთელი თავისი სისხლი დაღვარა. მაშ, როგორ არ უნდა გვინდოდეს, გვიყვარდეს იგი?! რაოდენი ბოროტება იმალება ჩვენში, თუ ყოველი ამ მსხვერპლის შემდეგ, რომელიც უფალმა გაიღო ჩვენი გადარჩენისათვის, კვლავ გულგრილნი და უგრძნობნი ვრჩებით მის მიმართ?! მაშ, შევინანოთ მეუფისადმი ჩვენი სიცივე და უმადურობა. და დაე, ამიერიდან ყველა ჩვენი მოქმედების მთავარი საფუძველი მისდამი სიყვარული იყოს.
როცა სული ღმერთის სიყვარულშია, ო, რა კარგია მაშინ ყველაფერი, რა საყვარელი და სასიხარულო. მაგრამ ღმერთის სიყვარულის დროსაც არის სევდა და რაც უფრო დიდია სიყვარული, მით უფრო დიდია ნაღველი. ღვთისმშობელს არასდროს არ შეუცოდავს არცერთი ზრახვით და არასდროს არ დაუკარგავს მადლი, მაგრამ მასაც ჰქონდა უდიდესი ტანჯვა; ხოლო, როცა იგი იდგა ჯვართან, მაშინ უსაზღვრო, როგორც ოკეანეა, ისეთი იყო მისი მწუხარება; მისი სულის ტანჯვა შეუდარებლად დიდი იყო, ვიდრე ადამის ტანჯვა სამოთხიდან განდევნისას, იმიტომ, რომ ღვთისმშობლის სიყვარულიც შეუდარებლად დიდი იყო, ვიდრე ადამის სიყვარული სამოთხეში. თუ იგი დარჩა ცოცხალი, მხოლოდ იმიტომ, რომ უფლის ძალამ განამტკიცა იგი. უფალს სურდა, რომ მას ეხილა მისი აღდგომა და რომ ამაღლების შემდეგ იგი დარჩენილიყო დედამიწაზე მოციქულების გასამხნევებლად და სასიხარულოდ, ასევე ახალი ქრისტიანული ხალხისთვის.
ქრისტეს ყოველი სიტყვა ღვთის წყალობას, ჭეშმარიტებასა და სიბრძნეს წარმოაჩენს და ვინც ხალისით უსმენს, მის ძალას სასმენელით შეიგრძნობს. აი, ამიტომ უსმენდნენ რა უხალისოდ, უმოწყალოებმა და უწმინდურებმა ვერ შეიცნეს ღვთის სიბრძნე და თავად ამის მასწავლებელიც ჯვარზე გააკრეს. ამგვარად, ჩვენც უნდა მივაქციოთ ყურადღება, ვუსმენთ თუ არა ხალისით, რამეთუ მან თქვა: „უკეთუ გიყუარ მე, მცნებანი ჩემნი დაიმარხენით“ და „საყუარელ იყოს მამისა ჩემისა მიერ, და მეცა შევიყუარო იგი და გამოუცხადო მას თავი ჩემი“ (იოანე 14, 15, 21). ხედავ, როგორ დაფარა მან თავისი გამოცხადება მცნებებში? ამგვარად, ყოველი მცნება ღვთისა და მოყვასის სიყვარულში მდგომარეობს, რომელთანაც ნივთიერისგან განშორებასა და გულისთქმათა დუმილს მივყავართ.
როგორც სიყვარული იესო ქრისტესი, ისე მისი ტანჯვა იყო ისეთი დიდი, რომ ჩვენ ვერ შევძლებთ ჩავწვდეთ მას იმიტომ, რომ მცირედ გვიყვარს უფალი. ვისაც მეტად უყვარს, მას მეტად შეუძლია შეიმეცნოს მისი ტანჯვა. არსებობს სიყვარული მცირე, არის საშუალო და არის სრულქმნილიც. რაც უფრო სრულქმნილია სიყვარული, მით უფრო სრულქმნილია შემეცნება.