სინანული - ციტატები, გამონათქვამები
სინანული - ციტატები, გამონათქვამები სინანული, გამონათქვამები, ციტატები
ცოდვილნო, არს სინანული, ნურვინ წარიკვეთთ სასოებასა! უეჭველად არს სინანული, უკეთუ გენებოსთ, ცოდვილნო!
ჩვენ არაერთხელ გვიცდია პასუხი გაგვეცა შეკითხვაზე - რა არის სინანული? ისიც გვითქვამს, რომ სინანული შემოქმედებაა, და რომ მონანული ადამიანი მოქანდაკეა საკუთარი სულისა, რადგან თავისი სინანულით იგი ზედმეტ ნაწილებს აცილებს საკუთარ სულს და იმგვარად გამოაქანდაკებს, რომ იქ უკვე შესაძლებელი ხდება უფლის დატევნა. სინანული იქ აღმოცენდება, სადაც ფაქიზი სულია. ღვთის სიყვარულთან ერთად, სინანულს გამოზრდის ადამიანისადმი სიყვარული და განცდა იმისა, თუ რას გრძნობს შენი მოყვასი, რა სტკივა და რა უხარია. სინანული იქ იშვებ, სადაც მოყვასის განუკითხველობაა, როგორც კი სხვა ადამიანს განვიკითხავთ, მაშინვე ვკარგავთ სინანულს, რადგან სხვისი განკითხვა იმას ნიშნავს, რომ ჩვენ საკუთარ ცოდვებს ვერ ვხედავთ.
შეცოდებით დაშორდა კაცი ღმერთს და ამით იგი დაშორდა ჭეშმარიტ სიხარლსა და შვებას. ადამიანმა შეცოდებით დაჰკარგა უფალი - მოწყალე მამა და მასთან ერთად დაჰკარგა ბედნიერება; მაგრამ ისევ უფლსავე კაცთმოყვარებით, ადამიანში გაჩნდა გრძნობა წუხილისა და სინანულისა, უძვირფასესისა და სანატრელის დაკარგვით გამოწვეული: ადამიანში იშვა სურვილი განახლებისა, განწმენდისა, ღმერთთან შერიგებისა და ამით დაკარგულის დაბრუნებისა. პირველმა ადამიანა სინანული ცრემლითა და უმეტესად მსხვერპლშეწირვით გამოხატეს. წინასწარმეტყველ მოსეს დროს კიდეც განისაზღვრა სხვადასხვა სახის ცოდვათა გამოსასყიდი შესაწირავი, როგორც ცალკეულ პირთათვის, ისე მთელი ერისათვის. ახალ აღთქმაში მაცხოვარმა ჩვენმა იესო ქრისტემ თავისი საკაცობრიო მსხვერპლშეწირვით სისხლიანი გამოსასყიდი ცოდვებისა შეცვალა უსისხლო მსხვერპლით - წმიდა ზიარებით და გულწრფელი სინანულით.
შეინანეთ, შეინანეთ! და თქვენ ნუ ადროებთ სინანულად, რათა არა ურგებ გექმნესთ, რამეთუ სინანული ჭაბუკთა ჯერ არს. უკეთუ ჯეჯილი პირველ აღმოიფხვრას, ყანა თავწარსხმული მოიჭამა წველმან ჩალამან, სადაღა ქმნან ნაყოფი კეთილი? ეგრეთვე უკეთუ სიჭაბუკე ცოდვასა შინა დაბერდა, სადაღა იქმნეს სინანული? ცოდვილსა ნებავს ჟამსა სიჭაბუკისასა ცოდვა და ჟამსა სიბერისასა სინანული. მცონარსა მუშაკსა ნებავს ჟამსა მკისასა განსვენება და ჩრდილთა შინა ყოფა და სიმაძღრე ჟამსა გაზაფხულისასა და სავსება პურითა. არამედ ორნივე ურგებ და ცუდ მაშვრალ არიედ, რამეთუ ჟამთა მისთა ხამს შრომა ორთაგანვე.
"შეინანეთ", ითქვა! ეს ხმა საყოველთაო ხმა არის, იმიტომ, რომ საერთოდ ყველას სწორედ გვეჭირება სინანული საკუთრად თავთავისის საზომითა, ნახან რომ ითქვა სულისაგან: "დაღათუ იყოსო ცხოვრება კაცისა, მაგრამ არა წმინდავე არისო". თურმე თან წარუხდომელად საჭიროებად თავს გვაძევს სინანული ყველასა და ამისათვის ქრისტემანა პირველივე თავისის ქადაგების დაწყებაშიგაც ამისთვის დაიწყო დასაბამათა: "შეინანეთ, რამეთუ მოახლოებულ არს სასუფეველი ცათა".
ყოველი ცთომა კაცთა ცოდვად ითქმის. და მერმე ცოდვა სამად გვარად განიყოფების: "უღმრთოებად, უსჯულოებად და შეცოდებად." უღმრთოება სასო წარკვეთილებად გაიორევს და მოქცევად აღარ მოაგებს. უშჯულოება დააშორებს ყოველთ კეთილობათაგან და თუ მოაგებს. უშჯულოება დააშორებს ყოველთ კეთლობათაგან და თუ მალე არ მიასწრებს, უღმრთოებად აღიწევის და წასაწყმედლად გასწირავს კაცსა. და ამისთვის იბრძანა: "შეინანეთო". და რომ სინანულიც მრავალგვარივე არის და მრავალსახე, ამისთვის საჭიროებად გვედების საღმრთოს ხმის შეწყნარება და შენანების გამოფენა.
ყოველი მართლმადიდებელი ქრისტიანი, რომელიც გულწრფელად აღიარებს ცოდვებს მართლმადიდებელი მღვდლის წინაშე, მისი ლოცვით მიიღებს განხსნას, შნდობას, სრულ მიტევებას.
სწორედ ესაა სინანულის საიდუმლოს არსი. ამ საიდუმლოს შესასრულებლად მონანულის მხრივ აუცილებელია გულწრფელი სინანული, ცოდვების აღიარება, მათი დატევებისა და აღარ განმეორების სურვილი, რწმენა, რომ აღსარების საიდუმლოს შესწევს ძალა მღვდლის ლოცვით განწმიდოს და განასპეტაკოს ცოდვების გულწრფელად აღმსარებელი. ასევე აუცილებელი პირობაა, რომ აღსარება მიიღოს მართლმადიდებელმა მღვდელმა - ქრისტეს ჭეშმარიტი ეკლესიის მსახურმა, იმ ეკლესიისა, რომელიც ერთადერთი იმარხავს ღმრთივ მონიჭებულ მადლს.
ღმერთი ალხენს მონანულსა, მოცთომილსა, ცრემლ-ნადენსა
ღმერთი ალხენს მონანულთა, არ შეუნდობს კაცი ვინა!
ქვეყნად განხორციელებულმა მესიამ - იესო მაცხოვარმაც სინანულის ქადაგებით დაიწყო თავისი მოღვაწეობა კაცთა შორის. მთელი მისი ქვეყნიური ცხოვრება ხომ საკაცობრიო სინანული იყო. იგი ხომ მთელი ქვეყნიერებისათვის ეწამა, ივნო, მოკვდა და აღსდგა მესამე დღეს; მან ხომ დაითმინა საკაცობრიო დასათმენი, გაიღო საქვეყნო მსხვერპლი და გამოისყიდა ცოდვის მონებისაგან ადამიანი. უფლის მიერ კაცთათვის დათხეული სისხლის საფასურად მხდა განახლება ადამიანის დაცემული ბუნებისა. იესო ქრისტემ - უწმიდესმა და უცოდველმა, იმიტომ დაითმინა ჯოჯოხეთური ტანჯვა-წამება, იმიტომ ზიდა ადამიანთა ცოდვებით დამძიმებული უდიდესი ჯავრი ქვეყნისა, რომ მოეცა მაგალითი კაცთათვის ცოდვის მონებისაგან განთავისუფლებისა. ცოდვამ დააშორა კაცი ღმერთს და ამიტომ მისი ღმერთთან მიახლოებაც ცოდვებისაგან განთავისუფლებითა და დაკარგული სიწმიდისა და პატიოსნების დაბრუნებით არის შესაძლებელი. მხოლოდ სინანულით გვეხსნება ქვეყნის მკვიდრთ ზეცის კარები.
უკეთუ ჟამსა სინანულისასა არა ჰყო გლოვა, არად შეერაცხების და ურგებ ექმნების სინანული იგი უდროოდ