სინანული - ციტატები, გამონათქვამები
სინანული - ციტატები, გამონათქვამები სინანული, გამონათქვამები, ციტატები
როგორადაც ყოველი სხვა ნიჭი და მადლი კაცთა ზედა ღმრთისაგან გადმოდის, მსგავსადვე და უმეტესად, ყოველთა უდიდესი ეს ნიჭი და მადლი სინანულისა იმავე წყაროსაგან მომდინარეობს და მიეცემა კაცს.
მაცხოვარი მხოლოდ ამას მოითხოვდა: შეინანეთ, მოახლოვებულ არს სასუფეველი ღმრთის!
თუ ღმერთი არ შეეწია კაცს და სინანულს კარი არ გაუღო, იგი ღმერთს ჯეროვან სინანულს ვერ მიართმევს. ჭეშმარიტი წმიდა სინანული დიდ ძალას მოითხოვს, ერთობ მძიმე და ძნელი სულიერი მოქმედებაა. მისი მოპოვება თითქმის მთელი სჯულის შესრულებას ნიშნავს
ჰოი, საწყალობელო, ჟამსა სიბერისასა გნებავს სინანული და არა გიხილავს, ყრმანიცა ჩჩვილნი მოკვდებიან. შენ ვინა უწყი დაბერება შენი?! და უკეთუ ეგე ეგრეთ იყოს და დაბერდეცა, სადა არს ჟამსა სიბერისასა სინანული/. სიყრმე შენი და სიჭაბუკე შენი და სიმხნე და ძლიერება შენი ცოდვასა შინა აღასრულე და, ოდეს დაბერდე და ძრწი, მაშინ მოხვალა სინანულად? წეღანვე გარქვ: უკეთუ არა ინანოთ ნებსით, შემდგომად უნებლიეთ მოგანანიონ და ურგებ გექმნესცა.
ესე არს უნებლიეთ მონანება: რაჟამს ფერხნი მისნი სიმხნესა შინა არა დააცადა ცოდვათა მავლობისაგან და უნებლიეთ დაიხსნეს მუხლნი მისნი და არღარა ძალუც ზე აღდგომად; ხელნი მისნი არა შეასვენეს ცემათა და ბრძოლათა მიერ და აწ ძრწიან; თვალნი მისნი არა დააყენა შურისაგან და აწ დაბრიყვებულ არიან და ცუდად ცრემლიოს და ურგებად; ენა მისი გინებისა და ტყუვილისა მთხზველ იყო და აწ ფლაფნით მეტყველებს; პირნი მისნი იყვნეს სახლ ცრუფიცობისა და აწ მკვნესარ და მხველებარ არიედ; შვილთა მოსძულებიეს, სახლეულნი ერისხვიან, ყრმანი ეკიცხვიან; თვით არ ძალუც აღდგომა, გინა დაჯდომა და ვლა და ბეცებითა და რყევითა რონინებს არგანთა ბრჯინებითა, ვითარცა მთვრალი.
სადა იქმნების აქა სინანული?! ესე არს უნებლიეთ სინანული და ურგები მისთვის. ამისთვის იტყვის დავით ფსალმუნსა შინა: "იხილი თუ მპარავი, თანაურბიოდე მას, და მეძავსა თანა დასდვი ნაწილი შენი. პირმან შენმან განამრავლა უკეთურება და ენაი შენი თხზვიდა ზაკვასა. სჯდი რაი ძმისა შენისათვის, ბოროტსა იტყოდი და ძისათვის დედისა შენისა დასდვი საცთური. ესე ყოველი ჰყავ და დავიდუმე. ჰგონე უშჯულოებაი, ვითარმედ მეცა შენ გემსგავსო. გამხილო და წარმოვადგინნე ცოდვანი შენნი წინაშე პირსა შენსა".
ჰხედავთა, ვითარ გექადისთ ღმერთი პირითა წინასწარმეტყველისაითა: უკეთუ არა მოინანიოთ, წარმოვადგინნე ცოდვანი თქვენნი წინაშე პირსა თქვენსაო.
წარღვნიდან ხსნისათვის მხოლოდ ერთი კარი იყო ღია, - იყო კიდობნის კარი. ერთი კარიღა არსებობს ცოდვის წარღვნისაგან სახსნელი, ეს არის კარგი სინანული.
ცოდვილნო, არს სინანული, ნურვინ წარიკვეთთ სასოებასა! უეჭველად არს სინანული, უკეთუ გენებოსთ, ცოდვილნო!
ჩვენ არაერთხელ გვიცდია პასუხი გაგვეცა შეკითხვაზე - რა არის სინანული? ისიც გვითქვამს, რომ სინანული შემოქმედებაა, და რომ მონანული ადამიანი მოქანდაკეა საკუთარი სულისა, რადგან თავისი სინანულით იგი ზედმეტ ნაწილებს აცილებს საკუთარ სულს და იმგვარად გამოაქანდაკებს, რომ იქ უკვე შესაძლებელი ხდება უფლის დატევნა. სინანული იქ აღმოცენდება, სადაც ფაქიზი სულია. ღვთის სიყვარულთან ერთად, სინანულს გამოზრდის ადამიანისადმი სიყვარული და განცდა იმისა, თუ რას გრძნობს შენი მოყვასი, რა სტკივა და რა უხარია. სინანული იქ იშვებ, სადაც მოყვასის განუკითხველობაა, როგორც კი სხვა ადამიანს განვიკითხავთ, მაშინვე ვკარგავთ სინანულს, რადგან სხვისი განკითხვა იმას ნიშნავს, რომ ჩვენ საკუთარ ცოდვებს ვერ ვხედავთ.
შეცოდებით დაშორდა კაცი ღმერთს და ამით იგი დაშორდა ჭეშმარიტ სიხარლსა და შვებას. ადამიანმა შეცოდებით დაჰკარგა უფალი - მოწყალე მამა და მასთან ერთად დაჰკარგა ბედნიერება; მაგრამ ისევ უფლსავე კაცთმოყვარებით, ადამიანში გაჩნდა გრძნობა წუხილისა და სინანულისა, უძვირფასესისა და სანატრელის დაკარგვით გამოწვეული: ადამიანში იშვა სურვილი განახლებისა, განწმენდისა, ღმერთთან შერიგებისა და ამით დაკარგულის დაბრუნებისა. პირველმა ადამიანა სინანული ცრემლითა და უმეტესად მსხვერპლშეწირვით გამოხატეს. წინასწარმეტყველ მოსეს დროს კიდეც განისაზღვრა სხვადასხვა სახის ცოდვათა გამოსასყიდი შესაწირავი, როგორც ცალკეულ პირთათვის, ისე მთელი ერისათვის. ახალ აღთქმაში მაცხოვარმა ჩვენმა იესო ქრისტემ თავისი საკაცობრიო მსხვერპლშეწირვით სისხლიანი გამოსასყიდი ცოდვებისა შეცვალა უსისხლო მსხვერპლით - წმიდა ზიარებით და გულწრფელი სინანულით.
შეინანეთ, შეინანეთ! და თქვენ ნუ ადროებთ სინანულად, რათა არა ურგებ გექმნესთ, რამეთუ სინანული ჭაბუკთა ჯერ არს. უკეთუ ჯეჯილი პირველ აღმოიფხვრას, ყანა თავწარსხმული მოიჭამა წველმან ჩალამან, სადაღა ქმნან ნაყოფი კეთილი? ეგრეთვე უკეთუ სიჭაბუკე ცოდვასა შინა დაბერდა, სადაღა იქმნეს სინანული? ცოდვილსა ნებავს ჟამსა სიჭაბუკისასა ცოდვა და ჟამსა სიბერისასა სინანული. მცონარსა მუშაკსა ნებავს ჟამსა მკისასა განსვენება და ჩრდილთა შინა ყოფა და სიმაძღრე ჟამსა გაზაფხულისასა და სავსება პურითა. არამედ ორნივე ურგებ და ცუდ მაშვრალ არიედ, რამეთუ ჟამთა მისთა ხამს შრომა ორთაგანვე.
"შეინანეთ", ითქვა! ეს ხმა საყოველთაო ხმა არის, იმიტომ, რომ საერთოდ ყველას სწორედ გვეჭირება სინანული საკუთრად თავთავისის საზომითა, ნახან რომ ითქვა სულისაგან: "დაღათუ იყოსო ცხოვრება კაცისა, მაგრამ არა წმინდავე არისო". თურმე თან წარუხდომელად საჭიროებად თავს გვაძევს სინანული ყველასა და ამისათვის ქრისტემანა პირველივე თავისის ქადაგების დაწყებაშიგაც ამისთვის დაიწყო დასაბამათა: "შეინანეთ, რამეთუ მოახლოებულ არს სასუფეველი ცათა".
ყოველი ცთომა კაცთა ცოდვად ითქმის. და მერმე ცოდვა სამად გვარად განიყოფების: "უღმრთოებად, უსჯულოებად და შეცოდებად." უღმრთოება სასო წარკვეთილებად გაიორევს და მოქცევად აღარ მოაგებს. უშჯულოება დააშორებს ყოველთ კეთილობათაგან და თუ მოაგებს. უშჯულოება დააშორებს ყოველთ კეთლობათაგან და თუ მალე არ მიასწრებს, უღმრთოებად აღიწევის და წასაწყმედლად გასწირავს კაცსა. და ამისთვის იბრძანა: "შეინანეთო". და რომ სინანულიც მრავალგვარივე არის და მრავალსახე, ამისთვის საჭიროებად გვედების საღმრთოს ხმის შეწყნარება და შენანების გამოფენა.