ციტატები
ციტატები სიბრძნე, გამონათქვამები, ამონარიდები
წმიდანები ხარობენ ჩვენს სინანულზე. მათ მიაღწიეს ზეციურ სამეუფოს და იქ უჭვრეტენ უფლის დიდებას, მაგრამ სულიწმიდით ისინი ადამიანის ტანჯვასაც ხედავენ დედამიწაზე. ისინი ხედავენ როგორ ვიქანცებით ტანჯვისაგან, როგორ გამოვიფიტეთ შინაგანად, რა გულგატეხილობა დაგვეუფლა და გამუდმებით შუამდგომლობენ ჩვენთვის ღმერთის წინაშე. წმინდანებს უხარიათ, როცა ადამიანები სინანულში არიან და წუხან, როცა ისინი ტოვებენ ღმერთს და ემსგავსებიან პირუტყვებს. მათ ეცოდებათ ხალხი, რომელმაც არ იცის, რომ თუ სიყვარული ექნებათ ერთმანეთის მიმართ, დედამიწა თავისუფალი იქნება ცოდვებისაგან; ხოლო სადაც არ არის ცოდვა, იქ სიხარულია სულიწმიდისაგან. მოუწოდეთ რწმენით და ილოცეთ ღვთისმშობლის წინაშე, წმინდანებს ევედრეთ, რათა უფალს სთხოვონ წყალობა ჩვენთვის. მათ ესმით ჩვენი ლოცვები; იციან თვით ჩვენი ზრახვების შესახებ. ნუ გაგიკვირდებათ ეს. მთელი ცა წმიდანებისა ცხოვრობს სულიწმიდით, სულიწმიდისათვის არაფერი დაფარული არ არსებობს.
სიკვდილი მოულოდნელად მოდის
სიკვდილი მოულოდნელად მოდის. აქ, მშობლის დედათა მონასტერი პორტარიაში, ქ. ვოლოს მახლობლად (მთარგ.).">პორტარიაში“ ერთი ქალი ვაშლის ჭამისას მოულოდნელად მოკვდა. სხვა მონასტერში კი ერთი მონაზონი უცაბედად, ხუთ წუთში გარდაიცვალა. გვამი გაკვეთეს, მაგრამ სიკვდილის მიზეზი ვერ დაადგინეს.
დედოფლის, ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის წინაშე ლოცვას რომ დააპირებ, გადაწყვეტილი გქონდეს, არ ადგე, სანამ წყალობას არ გიბოძებს ყოვლადწმინდა. ასეთი ფიქრი, ასეთი გადაწყვეტილება, სწორიცაა შესაფერიც. იგი, ყოვლადმოწყალე დედაა ყოვლადწმინდა და ღვთის სიტყვისა, მის კაცთმოყვარებას, სიკეთეს, უთვალავს, საოცარს, აურაცხელს საუკუნეების მანძილზე ღაღადებს ქრისტიანების ეკლესია, იგი ნამდვილადაა: "უხრწნელი ძალი და სიმტკიცე კაცთა". ამგვარი სიმტკიცის გარეშე მასთან მიახლება, უგუნურებაა და კადნიერება, რადგანაც ეჭვით შეურაცხვყოფთ სიკეთეს მისას, რაც სხვა არაფერია, თუ არა შეურაცხყოფა ღვთაებრივი მოწყალებისა, ანუ ეს იგივეა, რომ ღვთის წინაშე მლოცველს, არ გააჩნდეს იმედი, რომ შეისმენს მის ვედრებას უფალი, როგორ მისდევენ მოწყალების მისაღებად მდიდარს, წარჩინებულს, რომელიც ქველმოქმედ კაცადაა ცნობილი, ნუსდევენ ბოლომდე, გამოცდილებით იციან, გულდაჯერებულები არიან, მიიღებენ მისგან სასურველს. ასევე ლოცვისას, სულმოკლე დაეჭვებული არ უნდა იყო.
შიში და თრთოლვა იპყრობს ჩემს სულს, როცა ვფიქრობ ღვთისმშობლის დიდებაზე. ღარიბია და უძლური ჩემი გული, გონებაც მცირე, მაგრამ სულს უნდა დაწეროს მასზე, თუნდაც რამოდენიმე სიტყვა. ეშინია ჩემს სულს შეხება, მაგრამ სიყვარული აიძულებს არ დაფაროს მადლიერება მისი გულმოწყალების გამო. ღვთისმშობელს არ დაუწერია არც თავისი ფიქრების, არც თავისი სიყვარულის შესახებ ღმერთის მიმართ, არც თავისი სულის ტანჯვაზე ჯვარცმისას. იმიტომ, რომ სულერთია ჩვენ ვერ ჩავწვდებოდით, რამეთუ მისი სიყვარული ღმერთის მიმართ უფრო ძლიერია და მგზნებარე, ვიდრე სიყვარული სერაბიმებისა და ქერუბიმებისა... და ამით განცვიფრებულია მთელი ზეციური ძალები, ანგელოზები და მთავარანგელოზები. თუმცა ცხოვრება ღვთისმშობლისა დაფარულია თითქოს წმიდა დუმილით, მაგრამ უფალმა ჩვენს მართლმადიდებლურ ეკლესიას მისცა ცოდნა იმისა, რომ თავისი სიყვარულით იგი მთელ დედამიწას ფლობს, სულიწმიდაში ხედავს იგი დედამიწის ყველა ხალხებს და თავისი ძის მსგავსად ყველა ეცოდება და ყველას სწყალობს.
მშობლის როლი სკოლის ცხოვრებაში
სამწუხაროა ის ფაქტი, რომ მშობელი ნაკლებად მონაწილეობს სკოლის ცხოვრებაში, რაც დაუშვებელია; სავალდებულო უნდა გახდეს პედაგოგებთან ხშირი შეხვედრა; მათ უნდა იგრძნონ თავისი პასუხისმგებლობა და მასწავლებლებთან ერთად ყველაფერი გააკეთონ შვილთან მიმართებაში სწორი მიდგომების განსაზღვრისათვის.
კულტურის განმაპირობებელი სამი ძირითადი ფაქტორია მამული, ენა, სარწმუნოება.
ჩვენი მამული ღვთისმშობლის წილხვედრი ივერიაა, რომელიც ჭეშმარიტ სარწმუნოებას ჯერ კიდევ I საუკუნეში ანდრია მოციქულის მიერ ეზიარა. "ქართლის ცხოვრებაში" ვკითხულობთ: "მოვიდა ანდრია ტრაპიზონსა, სოფელსა მეგრელთასა".
ჩვენი ენა კი უძველესია და საიდუმლოებით მოცული და მას "სახარებასა შინა ლაზარე ჰქვიან". იგი შეიძლება შევადაროთ სინათლეს, რომელიც თავის თავში მოიცავს ცისარტყელას ფერებს. ეს ფერები მსგავსია ჩვენი სამშობლოს სხვადასხვა კუთხის დიალექტებისა: ხევსურულისა და სვანურის, მეგრულისა და თუშურის, ლაზურისა და კახურის, გურულისა და ინგილოურის, მესხურისა და რაჭულის, კლარჯულისა და მოხეურის, იმერულისა და მთიულურისა, რომელნიც შენაკადების მსგავსად ქმნიან ერთიანი ქართული ენის მდინარეს, ენისა, რომლითაც უძველესი დროიდან ჩვენს მიწა-წყალზე "... ჟამი შეიწირვის და ლოცვაი ყოველი აღესრულების".
ამ სამ საგანძურს თვალისჩინივით უნდა გავუფრთხილდეთ, რათა მთლიანობა და თვითმყოფადობა შევინარჩუნოთ.
თემა: სამშობლო, პატრიოტიზმი, სარწმუნოება, კულტურა, ქართული ენაავტორი: ილია II
წყარო: ეპისტოლენი, ქადაგებანი, სიტყვანი (ნაწილი III)
რა უნდა ვასწავლოთ ბავშვს რომ იგი გახდეს ღვთისმოშიში, მორწმუნე? ეს უნდა მივაღწიოთ ასე: 1) დედებმა ადრეული ასაკიდან უნდა აზიარონ ქრისტიანულ მოძღვრებას. უნდა ესაუბრონ შვილებს რელიგიურ თემებზე, პირველ ადამიანებზე, რომლებიც კარგად ცხოვრობდნენ სამოთხეში მანამდე, სანამ ღვთის მოშიშები იყვნენ, რომ ისინი ასევე ბედნიერები იქნებიან თუ ექნებათ ღვთის სიყვარული, ღვთის მოშიშება და დაუჯერებენ მშობლებს. დედამ უნდა მოუთხროს თავდაპირველი ცოდვის, იესო ქრისტეს, მარიამ ღვთისმშობლის და მფარველი ანგელოზების შესახებ, რომლებსაც უყვართ კეთილი ბავშვები. ქრისტიანული დღესასწაულების შესახებ მოუთხროს, აუხსნას ხატების მნიშვნელობა, წმინდანების ცხოვრება გააცნოს. ეს ყველაფერი ბავშვმა უნდა იცოდეს სანამ სკოლაში წავა. 2) დედამ უნდა ასწავლოს შვილს ლოცვები (მამაო ჩვენო, დილა–საღამოს ლოცვა), ილოცონ ყოველდღიურად შვილებთან ერთად, ატარონ ეკლესიაში. ეს ყველაფერი ბავშვებმა უნდა ისწავლონ სკოლაში წასვლამდე. უკვე მოზრდილებს აღარ შერცხვებათ უცხო გარემოში აღასრულონნ თავიანთი რელიგიური მოვალეობები.
მშობლის მაგალითი ეკლესიურ ცხოვრებაში
ის ბავშები, რომლებიც ხედავენ, რომ მშობელი არ ეზიარება, სანამ პატარები არიან, მოდიან და იღებენ ზიარებას, მაგრამ მოგვიანებით უკვე "ხვდებიან", რომ შეუძლიათ აღარ ეზიარონ. მშობლის მაგალითი ძალიან მნიშვნელოვანია
დამპალი აღვირით ცხენის მართვა
ერთხელ მოძღვარმა ასეთი რამ მითხრა: მოძღვრისა და შვილის ურთიერთობა, იგივე მშობლისა და შვილის ურთიერთობა ასეთიაო: წარმოიდგინე, რომ მხედარი ხარ და ცხენზე ზიხარ, რომელსაც დამპალი აღვირით მართავ, შეიძლება გაწყდეს კიდეც. არც უნდა მიუშვა და არც ძალიან არ უნდა მოქაჩო, თორემ გაგიწყდება და სულ დაკარგავ.
ასეა შვილთან ურთიერთობაშიც. არ უნდა გაგიწყდეს, ფაქიზია, რბილია და ადვილად შეიძლება გაწყდეს. ამიტომ, უნდა აკონტროლო
ჩვენ მოგმართავთ განათლებულო ქრისტეანენო! როგორ შეგიძლიათ თქვენ რომ აერიდოთ ფიზიკურ შრომას, როდესაც ყოვლად წმიდა ქალწული მარიამი, ეს უმაღლესი და უსრულესი მაგალითი ქრისტეანი ქალებისა, ასე ბევრს შრომობდა თავის ხელით. აბა, ყური მიუგდეთ რას გვეუბნება ჩვენ ძველი გადმოცემა ღვთისმშობლის ქვეყნად მუშაობის შესახებ, "ყოველდღე რამდენიმე ხნით იგი ხელსაქმეში ვარჯიშობდა, ასე რომ მისი ძის დროს მას შეეძლო კიდეც ხელსაქმით თავი ერჩინა. განა უფლის კვართიც არ შეკერილა, არამედ მთლიანად ღვთისმშობლის საკუთარიუ ხელით არის მოქსოილი (იხ. სვინაქსარი 21 ნოემბრის) მამით მეფის (დავითის) შთამომავალი და დედით მღვდელმთავრის ტომიდან წარმოშობილი, ყოვლად წმიდა ქალწული მარიამი არ თაკილობდა, არ ერიდებოდა ჩვეულებრივ ქალის სამუშაოს და საკუთარი ხელის ნაშრომით ემსახურებოდა უზენაესი ღვთის ტაძარს; იგი არ თვლიდა ხელსაქმეს მისი ღირსების დამამცირებელ საქმედ.
თუ თქვენ, საყვარელნო, მართლაც განათლებაში ფეხი გიდგიათ, ჭკვიანები და კეთილშობილნი ხართ, მაშინ ნუ აერიდებით ფიზიკურ შრომას და ეცადეთ ყოველთვის საკუთარი შრომით მოიპოოთ თქვენი საზრდო საშუალებანი. ამინ.