ვინ ვართ ჩვენ ყველა, თუ არა - ღატაკნი? რა გაგვაჩნია საკუთარი? არაფერი, - ცოდვების გარდა. აპოკალიფსში ვიღაც თავს იქებს: "მდიდარ ვარ და განვმდიდრდი და არარაი მეხმარების", არაფერი მიჭირს და არაფერი მაკლია. ასეთს ეტყვიან: "და არა უწყი...
იხილეთ სრულად
ვინ ვართ ჩვენ ყველა, თუ არა - ღატაკნი? რა გაგვაჩნია საკუთარი? არაფერი, - ცოდვების გარდა. აპოკალიფსში ვიღაც თავს იქებს: "მდიდარ ვარ და განვმდიდრდი და არარაი მეხმარების", არაფერი მიჭირს და არაფერი მაკლია. ასეთს ეტყვიან: "და არა უწყი, რამეთუ შენ ხარ უბადრუკ და საწყალობელ და გლახაკ და ბრმა და შიშუელ" (აპოკ. 3, 17). როგორი შესამეცნებელი გაკვეთილია ჩვენი ამპარტავნებისთვის!
მრავალი საკუთარ თავს მართლად მიიჩნევს - აშკარა ბოროტმოქმედებთან შედარები. მაგრამ მათ საკუთარი თავი ღვთის წმინდა ადამაინებს შეადარონ და მაშინ აუცილებლად დაინახავენ, რომ მხოლოდ საბრალო ცოდვილნი არიან.
გონიერი აზრი, თუნდაც სხვისი, ყოველთვის უმჯობესი იქნება უგუნურებაზე, რომელიც შენ თვითონ მოიპოვე; ამას ვეუბნები ადამიანებს, რომლებსაც სურთ, ყველაფერი საკუთარ თავში იპოვონ და მოყვასის გონიერების აღიარება არ სურთ.