სულიერი მდელო - ციტატები, გამონათქვამები

ცოდვა სულს განაშორებს მშვიდობას, გონებას - სინათლეს, სხეულს - უხრწნელობას, მიწას - კურთხევას, ყოველგვარ ქმნილებას - ყველანაირ სიკეთეს. იგი იწყებს იმით, რომ ადამიანში ჯოჯოხეთს თესავს, რაც ადამიანს ჯოჯოხეთში აგდებს.

ცოდვა თვით ეშმაკზე საშინელიც კია, რადგან ეშმაკიც ნათლის ანგელოზიდან იქცა სატანად.

როგორც იქედნეს ქვეყნად მოვლინებას მისი დედის სიკვდილი სჭირდება, ასევე ცოდვაც მისი წარმომშობის სიკვდილს იწვევს

არ არსებობს ცოდვილი, რომელიც თავისი მიწიერი ცხოვრების დასასრულს იონათანივით არ ამბობდეს: "ცოტაოდენი თაფლი ვიგემე; აჰა, მზად ვარ სასიკვდილოდ" (1 მეფ. 14, 43).

ტკბილია ადამიანისთვის ცოდვა, მაგრამ მისი ნაყოფი მწარეა

ცოდვა უმწარესი ყურძენია, ვინც მას იგემებს, კბილი მოეჭრება

თითოეული ცოდვა სიმთვრალეა, რომლიდან გამოფხიზლებაც ძალიან არასასიამოვნოა

ცოდვა და მწუხარება განუშორებელი ჯაჭვითაა დაკავშირებული ერთმანეთთან: "ჭირი და იწროება ყოველსა ზედა სულსა კაცისასა, მოქმედსა ბოროტისასა" (რომ. 2, 9).

ცოდვა გარკვეული დროით ტკბილია, მაგრამ შემდეგ ხანგრძლივი სიმწარე მოსდევს

ცოდვით ტკბობა დროებითია, მაგრამ მას მარადიული სიკვდილი მოსდევს