ღმერთთან მიახლების საიდუმლო - ციტატები, გამონათქვამები

ღმერთთან მიახლების საიდუმლო - ციტატები, გამონათქვამები ღმერთთან მიახლების საიდუმლო, წიგნი, ციტატები

ციტატები, ამონარიდები, გამონათქვამები

image image123image image

ლოცვა შეიძლება მოულოდნელად იშვას, როდესაც უბედურება ისე აფხიზლებს ადამიანს, თითქოს ღრმა ძილში ჩაძირულს ვიღაცამ ხელი ჰკრაო. მწუხარება აღებს მისი გულის კარს ლოცვისათვის, ჩაქუჩის დარტყმებით ამსხვრევს ქვის კუბოდ ქცეულ მის გულს. კაცი ხედავს, რომ ამქვეყნად ყველაფერი არარაობაა და მხოლოდ ღმერთშია ცხონება და სიცოცხლე; რომ წარმავალ და გაქრობის გზაზე შემდგარ სამყაროში ჭეშმარიტად მყოფობს ერთადერთი ღმერთი; ხოლო ამა სოფლის მირაჟებს, აჩრდილებსა და ზმანებებს შორის ჩაუმქრალი და მარადიული მხოლოდ საღმრთო ნათელია. ლოცვა შეიძლება მოულოდნელად იშვას, როდესაც

ყველაზე მტანჯველ განსაცდელს, ყველაზე მძიმე დანაკარგს სული მაშინ გრძნობს, როდესაც ჯერ მოიპოვებს ღვთის მადლს, მერე კი კარგავს მას. ჩვენმა წინაპრებმა ცოდვით დაცემის შემდეგ ნათლის შესამოსელი დაკარგეს და საკუთარი სიშიშვლე დაინახეს. ღვთის მადლის მოკლების შემდეგ ადამიანი საკუთარ სულში გრძნობს დამთრგუნველ სიცარიელეს, როგორც წინკარს სიკვდილისა. ყველაზე მტანჯველ განსაცდელს, მძიმე დანაკარგს

რას მოითხოვს ჩვენგან უფალი ლოცვისას?
თქვა უფალმა: "სასუფეველი ცათაი იიძულების" (მთ. 11, 12). გეთსამანიის ბაღში ლოცვისას მან ოფლთან შერეული სისხლი დაღვარა. ჩვენთვის ესაა მაგალითი, თუ როგორ უნდა იყოს შემოკრებილი სულის ყველა ძალა, ნების როგორი დაძაბვით უნდა იყოს მიქცეული გონება ღმერთისკენ. ამ დროს ადამიანმა ყველაფერი უნდა დაივიწყოს და მთლიანად ლოცვის სიტყვებს შეენივთოს. ვინც გულმოდგინედ ლოცულობს, ვინც არ ინდობს თავის თავს, უფრო სწორად, თავის "ძველ კაცს", ჩვენში რომ ცხოვრობს, ის ომში იწვევს უხილავ გველებს - ჯოჯოხეთის სულებს, შხამიანი ნესტარივით რომ გესლავენ მას ვნებებითა და ცოდვილი გულისსიტყვებით. მაგრამ თუ ლოცვისას კაცი მტკიცედ დგას და უკან არ იხევს, იგი ამ ბრძოლაში ღვთის შეწევნას გრძნობს, გრძნობს თითქოს ჩუმი სიხარულის გამონათებებს - ასე ჩანს ხოლმე, ალაგ-ალაგ საწვიმარ ღრუბლებს შორის ცის ლაჟვარდი. ამის შემდეგ სულს ლოცვა ეხსნება, როგორც ქრისტესთან ერთად გამარჯვების ანუ ქრისტეს მიერ ეშმაკის დათრგუნვის სიხარული. შეუძლებელია ამ მდგომარეობის სიტყვით გადმოცემა.
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვა ყველაზე ძნელი საქმეა;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვა ყველაზე დიდი სიხარულის მომტანია;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვისას ადამიანი ჯოჯოხეთს ჩადის;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვისას ადამიანი ცამდე მაღლდება;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვისას ვნებები ურჩხულებივით გვესხმიან თავს;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვა სულის ღმერთთან შეხვედრაა;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვა განუწყვეტელი ბრძოლაა;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვა ზეციური მშვიდობაა;
ლოცვა არის სულის გასვლა სულიერ სამყაროში, სადაც ბნელი და ნათელი, სიკეთე და ბოროტება არა მარტო უფრო პოლარიზებულია, ვიდრე მატერიალურ სამყაროში, არამედ სულიერ არსებებად განსახიერდებიან და განხორციელდებიან. ამ სამყაროსთან შეხებისას სულს ძრწოლა იპყრობს - თითქოს რაღაც მისთვის უცნობი ცხოვრების კარს აღებდეს, სადაც ყველაფერი ახალი, უცნაური და საკვირველია. ამიტომაცაა ლოცვა საიდუმლო.
თქვა უფალმა: სასუფეველი ცათაი იიძულების (მთ.

ვინც გულმოდგინედ ლოცულობს, ვინც არ ინდობს თავის თავს, უფრო სწორად, თავის "ძველ კაცს", ჩვენში რომ ცხოვრობს, ის ომში იწვევს უხილავ გველებს - ჯოჯოხეთის სულებს, შხამიანი ნესტარივით რომ გესლავენ მას ვნებებითა და ცოდვილი გულისსიტყვებით. მაგრამ თუ ლოცვისას კაცი მტკიცედ დგას და უკან არ იხევს, იგი ამ ბრძოლაში ღვთის შეწევნას გრძნობს, გრძნობს თითქოს ჩუმი სიხარულის გამონათებებს - ასე ჩანს ხოლმე, ალაგ-ალაგ საწვიმარ ღრუბლებს შორის ცის ლაჟვარდი. ამის შემდეგ სულს ლოცვა ეხსნება, როგორც ქრისტესთან ერთად გამარჯვების ანუ ქრისტეს მიერ ეშმაკის დათრგუნვის სიხარული. შეუძლებელია ამ მდგომარეობის სიტყვით გადმოცემა. ვინც გულმოდგინედ ლოცულობს, არ ინდობს თავის

მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვა ყველაზე ძნელი საქმეა;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვა ყველაზე დიდი სიხარულის მომტანია;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვისას ადამიანი ჯოჯოხეთს ჩადის;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვისას ადამიანი ცამდე მაღლდება;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვისას ვნებები ურჩხულებივით გვესხმიან თავს;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვა სულის ღმერთთან შეხვედრაა;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვა განუწყვეტელი ბრძოლაა;
მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვა ზეციური მშვიდობაა; მართალნი ვიქნებით, თუ ვიტყვით, რომ ლოცვა

სახარებაში წერია, რომ გეთსამანიის ბაღში ლოცვისას უფალი "დავარდა ქვეყანასა ზედა და ილოცვიდა" (მრკ. 14, 35). რა გაკვეთილის გამოტანა შეგვიძლია აქედან?
უფალმა, როგორც ძე კაცისამ, მუხლი მოიდრიკა და მიწაზე დავარდა: ამით მან თავისი ზეციური მამისადმი მოწიწება გამოხატა. ლოცვას ისე უნდა შევხედოთ, როგორც საიდუმლოს და მისი ყოველი სიტყვა ისე წარმოვთქვათ, თითქოს სიწმინდეს ვეხებოდეთ. ქრისტესთვის მუხლმოდრეკილი ლოცვა სიყვარულისა და ღმერთის ნებისადმი სრული მორჩილების გამოხატულება იყო. ჩვენთვის კი გეთსამანიის ბაღში ლოცვას კიდევ სხვა, სიმბოლური მნიშვნელობაც აქვს: რაც უფრო დამდაბლდება კაცი ღვთის წინაშე, მით უფრო მეტ ადგილს უთმობს თავის სულში ღვთის მადლის მოქმედებას. მუხლის მოდრეკით იგი ამოწმებს ღვთის დიდებულებას, იმას, რომ ღვთის შეწევნის გარეშე ადამიანს თავისთავად არაფერი შეუძლია. უცოდველმა ძე ღვთისამ მუხლი მოიდრიკა - ამით დაგვანახა ჩვენი ცოდვილობა, რომელმაც ედემის შვილებიდან მიწის შვილებად გვაქცია. ადამში დავეცით, ქრისტეს შეწევნით კი - და მხოლოდ ქრისტეს შეწევნით - შეგვიძლია აღვდგეთ. ის, რაც უფლისთვის მოწიწების გამოხატულება იყო, ჩვენთვის სინანულისაკენ მოწოდება და სიმდაბლის მაგალითია.
სინანული სულის მიწისქვეშა წყლებია, ლოცვას რომ ასაზრდოებენ, უმისოდ ლოცვა უდაბნოს ქვიშასავით მშრალი და უსიცოცხლო იქნება. სინანული არა მარტო გარეგანი, შინაგანი ცრემლებიცაა - როგორც გულის ტკივილი: დაძაბული ლოცვის დროს გული უხილავად ღვრის სისხლს.
ლოცვაში მარტო სული კი არა, სხეულიც მონაწილეობს. ადამიანის მთელი არსება, როგორც ორბუნებოვანი ერთიანობის მქონე პიროვნება, ღვთის სადიდებლადაა მოწოდებული. თუ ლოცვისას კაცს თავი დაუდევრად უჭირავს, სული ყურადღების მოკრებას ვერ შეძლებს. მხოლოდ წარმართული ტიპის დუალიზმი (25) განყოფს სულს სხეულისაგან და მიიჩნევს, რომ სხეული სულისათვის წამოსასხამია, რომელიც ადამმა მხრებზე მოიგდო.
უფალმა, როგორც ძე კაცისამ, მუხლი მოიდრიკა და

სინანული სულის მიწისქვეშა წყლებია, ლოცვას რომ ასაზრდოებენ, უმისოდ ლოცვა უდაბნოს ქვიშასავით მშრალი და უსიცოცხლო იქნება. სინანული არა მარტო გარეგანი, შინაგანი ცრემლებიცაა - როგორც გულის ტკივილი: დაძაბული ლოცვის დროს გული უხილავად ღვრის სისხლს. სინანული სულის მიწისქვეშა წყლებია, ლოცვას რომ

რაც უფრო დამდაბლდება კაცი ღვთის წინაშე, მით უფრო მეტ ადგილს უთმობს თავის სულში ღვთის მადლის მოქმედებას. რაც უფრო დამდაბლდება კაცი ღვთის წინაშე, მით

რა ქნან მოხუცებულებმა და სნეულებმა, რომლებსაც არათუ მუხლისდრეკა, ფეხზე დგომაც კი უჭირთ - როგორ ილოცონ?
სნეულება და სიბერე ხორციელ შრომას ანაზღაურებენ და ვნებებს ძალას უკარგავენ. სარეცელზე მწოლიარე სნეულს შეუძლია ისეთივე ყურადღებით და მოწიწებით ილოცოს, როგორც მუხლებზე დაჩოქილს.
სნეულება და სიბერე ხორციელ შრომას

ეკლესია გვამცნებს, რომ განუწყვეტლივ ვილოცვიდეთ, მაგრამ ჩვენ არ შეგვიძლია სხეული მუდამ დაძაბულ მდგომარეობაში ვამყოფოთ. რა ვქნათ?
შინაგან იესოს ლოცვას თავისი სპეციფიკა აქვს, აქამდე ვლაპარაკობდით ლოცვაზე, რომელიც ადამიანმა ყველა ამქვეყნიურ საქმეს მოწყვეტილმა უნდა აღუვლინოს ღმერთს. რაც შეეხება განუწყვეტელ ლოცვას, ამ შემთხვევაში სხეულის მდგომარეობას უნდა მივაქციოთ ყურადღება. წმინდა მამები გვასწავლიან, რომ კრძალულება უნდა დავიცვათ მაშინაც კი, როდესაც მარტონი ვართ.
შინაგან იესოს ლოცვას თავისი სპეციფიკა აქვს

image image123image image

ღმერთთან მიახლების საიდუმლო, წიგნი, ციტატები

2