სინანული - ციტატები, გამონათქვამები
სინანული - ციტატები, გამონათქვამები სინანული, გამონათქვამები, ციტატები
სინანული სამოთხის გარშემო მახლობელ მამულში ყოფაა და სასუფეველის კარის ბჭეა, ვითარცა მაცხოვარი იტყვის: “შეინანეთ, რამეთუ მოახლებულ არს სასუფეველი ცათა“. ჭეშმარიტად, ვინც სინანულში იმყოფება, მისთვის ახლო არს სასუფეველი.
სინანული ის კიბეა, რომლის საფეხურებსაც ჩვენ ავყავართ სანეტარო ადგილას, საიდანაც ოდესღაც დავეცით.
სინანული იმედის ასული და სასოწარკვეთის დაძლევის ნაყოფია, მონანული შეურცხვენელი მსჯავრდებულია.
სინანული უფალთან შერიგებაა, იმ კეთილ საქმეთა აღსრულების საშუალებით, რომლებიც ჩვენს წარსულ ცოდვებს უპირისპირდება.
სინანული სინდისის განწმენდაა.
სინანული ნუგეშისცემის კარია, პირადი ნების დამარცხებითა და უარყოფით.
სინანული ყოველგვარი ტანჯვის ნებით დათმენაა.
მონანული ისაა, ვინც საკუთარ სასჯელს თვითონვე მოიპოვებს.
სინანული დროის ხანგრძლივობაზე კი არაა დამოკიდებული, არამედ მონანულის გულმოდგინებაზე.
სინანული არის კურნება, რომელიც აღმოფხვრის ცოდვას; იგი ზეციური მადლი და განსაკვირველი ძალაა, რომელიც ღმრთის წყალობით, სჯულის დამრღვევთათვის მისაგებელის ძალას აღემატება. აი, რატომ არ უარყოფს ის შეცდომილს, არ განაგდებს მემრუშეს, არ მიიქცევა მემთვრალისაგან, არ სძულს კერპთაყვანისმცემელი, არ უგულებელყოფს მაგინებელს, არც მგმობელს, არცა ამპარტავანს, არამედ ყველას შესცვლის. რამეთუ სინანული არის ბრძმედი, ცოდვათაგან განმწმენდელი. მიწიერი ცხოვრება სინანულისთვის გვეძლევა. უდიდესი საფრთხე მოგველის ცოდვით დამძიმებულთ, თუ სინანულით თავიდან არ ავიცილებთ საუკუნო სასჯელს, თუ არ “აღვიმსთოთ წინაშე პირსა მისსა აღსარებითა” (ფს. 94, 2) და არ ჩავარცხრობთ ცოდვის ცეცხლს სინანულისა და ვედრების ცრემლებით. დიდია ცოდვით აღნთებული ცეცხლი, მაგრამ მას ცრემლები აქრობს.
სასიკვდილოა მონანიების გარეშე დატოვებული ყოველი ცოდვა, რომელზეც სხვის გამო წმინდანმაც რომ ილოცოს, არ იქნება შესმენილი.
საკუთარ ცოდვათა ხედვის გარეშე შეუძლებელია სინანული, სინანულის გარეშე შეუძლებელია მადლის მოხვეჭა, მადლის გარეშე კი - მიახლოება ღმერთთან. იმისათვის, რომ ვნებებს, მანკიერებებსა და ცოდვებს ვებრძოლოთ, უნდა გვახსოვდეს, თუ საით მივყავართ მათ.
როცა აღმოსავლური ეკლესიის წმინდა მამებმა, განსაკუთრებით მეუდაბნოვეებმა, სულიერი ვარჯიშების სიმაღლეს მიაღწიეს, მაშინ ყველა ეს ვარჯიშები მხოლოდ ერთს - სინანულს ერწყმოდა. მათი ცხოვრება და მოღვაწეობა მთლიანად სინანულს წარმოადგენდა, რაც იყო საკუთარი ცოდვების დანახვის შედეგი.
ერთ-ერთ დიდ მამას ჰკითხეს: რას უნდა საქმიანობდეს განდეგილი მონაზონი? მან უპასუხა: “დამდაბლებული სული შენს თვალწინაა და შენ კითხულობ, რას უნდა აკეთებდე?” (წმ. ისააკ ასური, სიტყვა 21). ტირილი - ეს არის ქრისტეს ჭეშმარიტი მიმდევრის არსებითი ქმედება; ტირილი - ეს არის ქმედება მის ღვაწლში შესვლამდე და ღვაწლის შემდეგ.
საკუთარი ცოდვების დანახვა და მისგან წარმოშობილი სინანული იმ მოქმედებათა არსია, რომელიც დედამიწაზე დაუსრულებლად მიმდინარეობს: ცოდვის დანახვით სინანული აღიძვრება; სინანულს განწმენდა მოაქვს; თანდათანობით განწმენდილი გონების თვალი ადამიანურ არსებაში ისეთ ნაკლოვანებებსა და ვნებებს ხედავს, რომელსაც ადრე თავისი სიბნელის გამო სრულიად ვერ ამჩნევდა.
როგორც მონანულისთვის უცხოა ამპარტავნება, ისე ნებით შემცოდეს ვერ ხელეწიფება სიმდაბლე.
როგორ შეიძლება გვქონდეს იმედი ცხონებისა, როცა ჩვენ ყოველ დღე დაწყლულებულ ვიქმნებით ცოდვისაგან და წამალს არავითარს არ ვხმარობთ, სინანულში არ შევდივართ.