ადამიანს, რომელსაც არასოდეს უგემია თაფლი და ცდილობს, სხვას აუხსნას, რა ტკბილია იგი, ჰგვანან მოძღვრები, რომლებიც სულიერ სწავლებებს ქადაგებენ და თვითონ არასოდეს უგემიათ და გამოუცდიათ იგი.
თუ წმიდა ეკლესია ადვილად არ ანდობს გაუწაფავს წმიდა წერილის კითხვას - ხელმძღვანელობის გარეშე, განა ამით მღვდელთაგან, ხელმძღვანელთაგან არ ითხოვს, მასში ღრმა განსწავლას?
თითოეულ მოძღვარს ორი დიდი საქმე აკისრია: პირველი საკუთარი სულის ცხონებაა, მეორე კი, მასთან განუყოფელი - მათ ხელმძღვანელობას მინდობილი სულის გადარჩენა. "ეკრძალენით უკუე თავთა თქუენთა და ყოველსავე სამწყსოსა, რომელსა-ეგე თქუენ სულმან...
იხილეთ სრულად
თითოეულ მოძღვარს ორი დიდი საქმე აკისრია: პირველი საკუთარი სულის ცხონებაა, მეორე კი, მასთან განუყოფელი - მათ ხელმძღვანელობას მინდობილი სულის გადარჩენა. "ეკრძალენით უკუე თავთა თქუენთა და ყოველსავე სამწყსოსა, რომელსა-ეგე თქუენ სულმან წმიდამან დაგადგინნა მოღუაწედ და მწყსად ეკლესიასა უფლისა ღმრთისასა, რომელი მოიგო სისხლითა თვისითა" (საქმ. 20, 28). ასეთია მთავარი წესი სამღვდელო მსახურებისა.
ზნეობრივი თვალსაზრისით მღვდელი იგივეა, რაც - მეომარი სამოქალაქო თვალსაზრისით. მხედრები იცავენ ხალხს სახელმწიფო მტრებისგან, მწყემსები კი ზნეობრივი მტრები კი ზნეობრივი მტრებისგან. დიდება მეომრებს, რომლებიც მკერდით აეფარებიან თავიანთ...
იხილეთ სრულად
ზნეობრივი თვალსაზრისით მღვდელი იგივეა, რაც - მეომარი სამოქალაქო თვალსაზრისით. მხედრები იცავენ ხალხს სახელმწიფო მტრებისგან, მწყემსები კი ზნეობრივი მტრები კი ზნეობრივი მტრებისგან. დიდება მეომრებს, რომლებიც მკერდით აეფარებიან თავიანთ სახელმწიფოს საშიშროების ჟამს. ხელშეუვალი პატივი ეკუთვნით მღვდლებსაც, რომლებიც თავიანთი ღვაწლით შერყევისგან იცავენ ეკლესიას, რწმენასა და ზნეობას.