იესო ქრისტეს მკვდრეთით აღდგომამდის, ადამიანებს არ ჰქონიათ მშვიდობა არც ღმერთთან, არც მოყვასთან, არც თავის თავთან. თუმცა ქრისტეს შობით დაიწყო ჩვენს მიერ შეურაცხყოფილი ღვთის მართლმსაჯულებასთან შერიგება, გაგრძელდა შემდეგ ღმერთ-კაცის ...
იხილეთ სრულად
იესო ქრისტეს მკვდრეთით აღდგომამდის, ადამიანებს არ ჰქონიათ მშვიდობა არც ღმერთთან, არც მოყვასთან, არც თავის თავთან. თუმცა ქრისტეს შობით დაიწყო ჩვენს მიერ შეურაცხყოფილი ღვთის მართლმსაჯულებასთან შერიგება, გაგრძელდა შემდეგ ღმერთ-კაცის ანუ ქრისტეს ქვეყნად მოსვლით, და დასრულდა ჯვარცმული მისი სიკვდილით. მაგრამ ჩვენთვის მომკვდარი ქრისტე რომ მკვდრეთით არ აღმდგარიყო, არავის ჩვენთაგანს არ შეეძლო ღმერთთან ნამდვილი კავშირის გაბმა, ვინაიდან ადამიანის ღმერთთან შ...
მკვდრეთით აღდგომილმა უფალმა ადამიანს თავისი თავის მშვიდობაც მიანიჭა. ადამიანისათვის დიდი უბედურებაა, როდესაც ის თავის თავს ვერ ურიგდება, როდესაც მას არ აქვს სულიერი სიმშვიდე, განუწყვეტლივ სინდისის ქენჯნას განიცდის. მაგრამ ეს უბედუ...
იხილეთ სრულად
მკვდრეთით აღდგომილმა უფალმა ადამიანს თავისი თავის მშვიდობაც მიანიჭა. ადამიანისათვის დიდი უბედურებაა, როდესაც ის თავის თავს ვერ ურიგდება, როდესაც მას არ აქვს სულიერი სიმშვიდე, განუწყვეტლივ სინდისის ქენჯნას განიცდის. მაგრამ ეს უბედურება აქამდის ყველას საერთო ხვედრი იქნებოდა, თუ რომ აღდგომილ ქრისტეში რწმენით, მისი მხსნელი დამსახურების ათვისებით, არ მიგვეღო სინდისის კმაყოფილება. ჩვენში, ჩვენს სულიერ მდგომარეობაში ბრძოლას და შეძრწუნებას ცოდვა იწვევს. ...
ხოლო უკეთუ გსურს შეიტყო, ძმაო ჩემო, რაი არს ჭეშმარიტი ლოცვა და მონანება, მიაქციე ყურადღბა ლოცვასა მეზვერისასა: „ხოლო მეზვერე იგი შორს ჰსდგა და არა იკადრებდა თვალთაცა ზე აღხილვად, არამედ იცემდა მკერდსა და იტყოდა: ღმერთო, მილხინე ცო...
იხილეთ სრულად
ხოლო უკეთუ გსურს შეიტყო, ძმაო ჩემო, რაი არს ჭეშმარიტი ლოცვა და მონანება, მიაქციე ყურადღბა ლოცვასა მეზვერისასა: „ხოლო მეზვერე იგი შორს ჰსდგა და არა იკადრებდა თვალთაცა ზე აღხილვად, არამედ იცემდა მკერდსა და იტყოდა: ღმერთო, მილხინე ცოდვილსა ამას“ (ლუკა 18.13). მონანული მეზვერე, შემუსვრილი და შეწუხებული ვერ ჰბედავდა წინ დგომასა... იგი შორს სდგა... იგი ესრეთ იყო შეწუხებული თვისის საკუთარის გრძნობისაგან, რომელ თითქმის თავის თავი ეძაგებოდა მას. იგი ვერ ბ...
დიახ, ამპარტავნება ბრმაა, საკუთარი თავის შეცნობა არ ძალუძს. იგი ეშმაკის ნაშიერია. მისგან იშვება: მრისხანება, ცილისწამება, განძვინება, პირფერობა, სიძულვილი, წინააღდგომა სიტყვით და დაუმორჩილებლობა. ის მტკიცედ იცავს საკუთარ შეხედულებ...
იხილეთ სრულად
დიახ, ამპარტავნება ბრმაა, საკუთარი თავის შეცნობა არ ძალუძს. იგი ეშმაკის ნაშიერია. მისგან იშვება: მრისხანება, ცილისწამება, განძვინება, პირფერობა, სიძულვილი, წინააღდგომა სიტყვით და დაუმორჩილებლობა. ის მტკიცედ იცავს საკუთარ შეხედულებას, ძნელად მორჩილებს სხვას, არ იღებს შენიშვნას, ხოლო თვითონ აძლევს სხვებს შენიშვნებს, დაუფიქრებლად ლაპარაკობს, არა აქვს მოთმინება, სიყვარული, კადნიერად შეურაცხყოფს სხვას, ისწრაფვის ძალაუფლების მოსაპოვებლად. ამპარტავანთ ღ...
ახლა ეს ვაჩუენოთ, ამპარტავნებით ანგელოსისაგან როგორ განშორებული ხარ. ანგელოსნი, რომელნიც მათის ბუნებით კეთილნი ანგელოსნი არიან, ურთიერთარს მოყუასობა აქუს, ვითარცა იტყვის ისაია ანგელოსთათვის: „ღაღადებდა მოყუასი მოყუასისა მიმართ“; ...
იხილეთ სრულად
ახლა ეს ვაჩუენოთ, ამპარტავნებით ანგელოსისაგან როგორ განშორებული ხარ. ანგელოსნი, რომელნიც მათის ბუნებით კეთილნი ანგელოსნი არიან, ურთიერთარს მოყუასობა აქუს, ვითარცა იტყვის ისაია ანგელოსთათვის: „ღაღადებდა მოყუასი მოყუასისა მიმართ“; თორემ ურთიერთარს არ ამპარტავნებენ. შენ შენის ბუნების კაცზედ ამპარტავნებ და მაღლობ. ანგელოსი უფლისა ბრძანებულს ყოვლად სიმდაბლით აღასრულებს და კაცს მცუელად მსახურებს, – შენ ამპარტავნებით შენის უფლის იესოს ბრძანებულს მოყუას...
ბოროტს სჩვევია უფრო მეტად სიკეთის მიზეზით აცთუნოს ცხონების მსურველნი და მოღვაწეებს გული აღუმაღლოს. ჩააგონებს და არწმუნებს, რომ დიდ საზომს არიან მიწევნულნი, მერე კი დასცემს, რადგან ღმრთის წინაშე ამპარტავნებაზე საძაგელი არაფერია, და...
იხილეთ სრულად
ბოროტს სჩვევია უფრო მეტად სიკეთის მიზეზით აცთუნოს ცხონების მსურველნი და მოღვაწეებს გული აღუმაღლოს. ჩააგონებს და არწმუნებს, რომ დიდ საზომს არიან მიწევნულნი, მერე კი დასცემს, რადგან ღმრთის წინაშე ამპარტავნებაზე საძაგელი არაფერია, და არც სიმდაბლეზე პატიოსანია რაიმე.
ბრძოლის მიზეზი დევს არა გონებაში, როგორც ასეთში, არამედ სიამაყეში ჩვენი სულისა. სიამაყისგან ძლიერდება წარმოსახვების მოქმედება, მორჩილებით კი იგი წყდება. სიამაყე „იჭაჭება“ შექმნას თავისი სამყარო, მორჩილება კი ღებულობს ცხოვრებას ღმე...
იხილეთ სრულად
ბრძოლის მიზეზი დევს არა გონებაში, როგორც ასეთში, არამედ სიამაყეში ჩვენი სულისა. სიამაყისგან ძლიერდება წარმოსახვების მოქმედება, მორჩილებით კი იგი წყდება. სიამაყე „იჭაჭება“ შექმნას თავისი სამყარო, მორჩილება კი ღებულობს ცხოვრებას ღმერთისაგან.
გულისთვის ენით გამოუთქმელი და გონებისთვის მიუწვდომელი სიხარულია აღდგომა. ჩვენ არ ძალგვიძს, სრულად გავაცნობიეროთ, თუ რა მოხდა მაშინ, 2000 წლის წინ, და რაოდენ დიდი სიხარული გვდევს დღემდე.